การสอนสมาธิและประสบการณ์ที่วัดพระธรรมกาย : หน้า 51/118

กฐิน วันมาฆบูชา วันวิสาขบูชา ฯลฯ ซึ่ง สามารถเรียกความสนใจของสมาชิกได้อย่าง มากทีเดียว หลังจากนั้นแล้วจึงเริ่มสอน สมาธิตามแนววิชชาธรรมกาย ให้ทุกคนได้ ปฏิบัติเป็นเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ใน ขณะที่กำลังสอนอยู่นั้นเป็นที่น่าสังเกตว่า หลายคนเมื่อทำสมาธิไปถึงขั้นหนึ่งก็มีอาการ สั่นเทิ้มไปทั้งตัว เป็นอาการที่อาตมาไม่เคยพบ มาก่อน อาการสั่นนั้นดูเหมือนกับว่า จะทำตัว ให้ลอยได้หรือเต้นขึ้นเต้นลงเป็นพัก ๆ อาการ เช่นนี้ไม่เคยปรากฏให้อาตมาเห็นในขณะที่ สอนสมาธิในประเทศไทยเลย หลังจากนั้น อาตมาได้อธิบายทางภาค ทฤษฎี พร้อมกับเปิดโอกาสให้สมาชิกของ สมาคมได้ไต่ถามข้อสงสัย ซึ่งใช้เวลาอยู่เกือบ สองชั่วโมงเต็ม ๆ จนเวลาล่วงไปเกือบเที่ยงคืน จึงแยกย้ายกันกลับบ้าน มิสเตอร์แลนซ์เองก็มีความฉงนสนเท่ห์ ในวิธีการปฏิบัติแนววิชชาธรรมกายอย่างมาก ทีเดียว เข้ามาซักถามอาตมาเป็นการส่วนตัว ถึงแนวคิดหรือปรัชญาในการปฏิบัติธรรม แบบนี้ และได้ตั้งข้อสังเกตว่า ทำไมจึงมี ผู้คนมาวัดพระธรรมกายเป็นจำนวนมาก และสามารถจัดระเบียบต่าง ๆ ซึ่งผิดแผก จากวัดอื่น ๆ ที่เขาเคยเห็นมา ถึงแม้ว่า มิสเตอร์แลนซ์จะเคยได้ยินกิตติศัพท์เกี่ยวกับ วิชชาธรรมกายมาก่อนก็ตาม แต่กระนั้น ก็ตามการได้มาเห็นภาพพิธีกรรมต่าง ๆ ซึ่ง ทางวัดจัดได้อย่างเป็นระเบียบ ทำให้เขา ประหลาดใจ หากได้พิจารณากันอย่างลึกซึ้ง แล้วจึงจะรู้ว่า เบื้องหลังของการจัดรูปแถว หรือกระบวนพิธีต่าง ๆ นั้น ไม่ใช่เป็นเรื่อง ปกติธรรมดา แต่จะต้องมีการวางแผนงาน เป็นอย่างดี และที่สำคัญที่สุดคือทำให้เห็น แรงบันดาลใจของคนจำนวนมหาศาล ซึ่ง ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่าย ๆ เลย มิสเตอร์แลนซ์จึงขอที่อยู่ของวัดและ บุคคลที่เขาจะติดต่อได้ และบอกอาตมาว่า จะเดินทางมาประเทศไทยในเวลาไม่นาน ๓ หลังจากนั้น และจะอยู่ในเมืองไทยประมาณ ๖ สัปดาห์ มิสเตอร์แลนซ์ได้เดินทางมา เมืองไทยจริงตามที่ได้บอกไว้ และมาพักที่ วัดพระธรรมกายถึง ๓ สัปดาห์เต็ม ได้มา ร่วมกิจกรรมเกือบทุกอย่างของวัดในเขต ธุดงคสถาน ได้มาเห็นความเป็นอยู่ของพระสงฆ์ ได้มาซักถามพระภิกษุแต่ละรูปถึงการปฏิบัติตัว และแนวการประพฤติปฏิบัติธรรมต่าง ๆ สิ่งที่ ทำให้อาตมาประทับใจในตัวมิสเตอร์แลนซ์ ก็คือ ถึงแม้ว่าจะเป็นอาจารย์อาวุโสของมหา วิทยาลัยแมนเชสเตอร์ อีกทั้งยังเป็นถึงนัก ปราชญ์ทั้งทางด้านภาษาบาลีสันสกฤต และ พุทธศาสนาคนสำคัญของอังกฤษก็ตาม ใน ขณะที่มาอยู่ที่วัดพระธรรมกาย ก็ไม่ได้แสดง ตัวว่าสำคัญหรือดีเด่นแต่ประการใด แต่ ใช้ชีวิตอยู่อย่างเรียบง่าย และให้อุบาสกของ วัดสอนการกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ ที่ถูกต้องให้อีกด้วย สิ่งแรกที่มิสเตอร์แลนซ์ได้กระทำทันที ที่กลับมาถึงอังกฤษก็คือ นิมนต์อาตมามาที่ สมาคมอีกครั้งหนึ่ง เพื่อให้สอนการทำสมาธิ แนววิชชาธรรมกายให้กับสมาชิกทุกคน และ วิทยาลัยเฮิร์ทฟอร์ด สิ่งที่เขานำติดตัวมาจากวัดพระธรรมกายด้วย คือ ภาพโปสเตอร์ของหนูแป้งกำลังนั่งสมาธิ ในดอกบัว กับภาพที่นั่งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ ทั้งหลาย มีโบสถ์วัดพระธรรมกายเป็นฉาก อยู่ไกล ๆ มีภาษาอังกฤษพิมพ์ไว้ว่า “World Peace Through Meditation” หรือ “การ ทำสมาธิเพื่อสันติภาพของโลก” และ หลังจากนั้นอาตมาก็ได้สังเกตเห็นว่า ท่ากราบ ไหว้พระภิกษุของทุกคนที่นี่ได้เริ่มเปลี่ยนไป เป็นท่ากราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ของวัด พระธรรมกาย ซึ่งเป็นท่ากราบที่ได้มาตรฐาน ถูกต้องทีเดียว มิสเตอร์แลนซ์ได้นำประสบ การณ์จากที่ได้มาเมืองไทย ได้มาดูและพิสูจน์ ด้วยตัวเองว่า สิ่งที่ได้ไปเห็นและไปได้ยินมา การได้ปฏิบัติธรรมอย่างแท้จริงถูกต้องนั้น เป็นอย่างไรบ้าง เขากล่าวกับอาตมาว่า เขาได้มาพบสถานที่ซึ่งเป็นแหล่งปฏิบัติธรรม ที่สำคัญที่สุดของประเทศไทยก็ว่าได้ หลังจากนั้น อาตมาก็ได้รับนิมนต์มาที่ สมาคมสมถะนี้อีกหลายต่อหลายครั้ง สมาชิก ของสมาคมก็ได้เรียนรู้เรื่องการทำสมาธิตาม แนววิชชาธรรมกายเพิ่มขึ้นตามลำดับ มี บ่อยครั้งที่หลังการบรรยายมักจะติดตามด้วย การสนทนาซึ่งยืดยาว และบางครั้งการสนทนา นั้นก็ยาวนานถึง ๖-๗ ชั่วโมง จากเมื่อเริ่ม นั่งสมาธิประมาณสามทุ่มไปถึงตีสามของ วันใหม่ก็มี อรรถาธิบายของวิชชาธรรมกาย นั้น สามารถเข้ากับหลักการประพฤติปฏิบัติ ธรรมแบบอื่น ๆ ได้อย่างง่ายดาย และสามารถ อธิบายเป็นคำวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ให้กับ ชาวอังกฤษฟังได้อย่างง่าย ๆ จึงถือได้ว่า วิชชาธรรมกายเริ่มหยั่งรากลงในสมาคมสมถะ ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ในจำนวนคนที่มาฟังอาตมาสอนหรือ ฟังบรรยายนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งแนะนำ ตัวเองว่า เขาเป็นเลขานุการของชมรมพุทธ ศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ เขาชื่อ นิโคลาส ซี.วู้ดส์ (Nicholas C. Woods) เมื่อได้มากราบอาตมาและได้ฟังธรรมบรรยาย กั ล ย า ณ ม ต ร ๔๙