ข้อความต้นฉบับในหน้า
ศศ
กั ล ย า ณ ม ต ร
ที่อยากบวชตลอดไปก็เพราะอาตมา
ได้เห็นคุณค่าของพระศาสนา พอเริ่มเข้าถึง
ธรรมเบื้องต้นก็ยิ่งสนใจ อยากรู้ อยากศึกษา
อยากรับใช้ อยากสืบอายุพระศาสนา
ให้ยาวนานยิ่งขึ้น
คนหนุ่มจะอยู่อย่างไรก็ได้ อีกอย่างงานบ้าน คลุ้งไปหมด บางคนมีภรรยาแล้วยังนอกใจ
ถือว่าเป็นหน้าที่ของผู้หญิง”
“เอาเถอะผมยอมแพ้ ต่อไปนี้ก่อนคุณดา | สิ่งไม่ดีเหล่านี้ฉันไม่เห็นวี่แววในตัวคุณ......
กลับผมจะถูไว้ทุก ๆ วัน เห็นเฉย ๆ ไม่นึกว่า
จะดื้อแบบนี้”
“ดื้อแบบนี้แล้วทำไม เสียใจที่มารัก
คนผิดใช่ไหม”
“คุณดา.....” ผมผวาเข้าไปกอดเธอไว้
ทั้งตัว “ทีหลังอย่าพูดอย่างนี้ อีกร้อยชาติ
ไม่รับผิดชอบครอบครัว การงานก็ไม่ตั้งใจทำ
เรื่องการศึกษา เพื่อตัดปัญหาเรื่อง
ปมด้อย ฉันจะติดต่อขอระเบียบการสมัคร
เข้าเรียนสุโขทัยมาให้ เริ่มช่วงนี้จะได้มีปริญญา
เอาไว้อวดลูก”
“คุณดา....” เสียงผมดังเกือบเป็นตะโกน
“ยังค่ะ ต้องรออาทิตย์หน้าจึงจะเอา
พันชาติ ผมก็จะรักคุณดาเพียงคนเดียว” | ปัสสาวะไปตรวจได้”
“ปล่อยเถอะ หายใจไม่ออก”
“ต้องบอกก่อนว่าเชื่อ... ทุกคำที่ผมพูด”
“บังคับใช่ไหม”
“ผมเปล่า” รีบปล่อยมือออกโดยเร็ว
“ผมไม่อยากให้คุณดาลำบาก....รู้ไหมถึงป่านนี้
แล้วผมยังนึกว่าตัวเองฝันไป.....นี่ไงครับ รูป
แต่งงานของเรา ผมเอาใส่กระเป๋าเสื้อพกติดตัว
ไปทุกหนทุกแห่ง เพื่อย้ำว่าได้แต่งงานกับคุณดา
แล้วจริง ๆ”
“คุณ...” เธอซุกหน้าลงกับอกของผม
“ฉันก็เพียงแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น
ไม่ได้วิเศษวิโสมาจากไหน คุณเสียอีกที่ช่วย
...ทำให้ฉันดูมีคุณค่าขึ้น”
“ผมช่วยอะไร การศึกษาแค่ ม.5 เป็น
คนขายของชำ ใคร ๆ ก็เรียกไอ้กันทั้งซอย”
“คุณที่เป็นคนดี ขณะที่คนอื่นดีแต่เปลือก
ฉันเคยเห็นคุณพ่อ เพื่อนนายทหารของท่าน
ลูกน้องพลทหาร ตลอดจนเพื่อนร่วมงานของฉัน
เขาพากันกินเหล้า เล่นการพนัน สูบบุหรี่เหม็น
Kalyanamitra.org
“ไม่ตรวจผมก็รู้ ต้องใช่แน่ ๆ ต่อไปนี้
ห้ามทำงานบ้านนะครับ”
“ไม่ได้ค่ะ” เธอพูดเสียงเครือ “ฉันอยาก
วางตัวให้ดี ให้สมกับที่คุณรัก”
เมื่อทราบผลแน่ชัดว่าเธอตั้งครรภ์
ผมจึงบอกกับเตี่ยและแม่ว่า
คุณดา”
“ผมจะซื้อรถเก๋งสักคันขับไปส่งไปรับ
“เอา บี.เอ็ม.ซีแม่ชอบ”
“บี.เอ็ม.ดับบลิว.น่ะหรือแม่”
“นั่นล่ะ เหมืองของอาคุงบ้างโค้ง สีขาว
สวยลีแม่ชอบ"
“แม่รู้ไหม แบบนั้นออกใหม่ราคาจะ
เหยียบล้านเชียวนะ”
“อื้อเบิกเงิงมาซื้อซักคังจาเป็งอาลัย
แม่รักอาคุงดาอยากให้อีนั่งรถสวย ๆ จะไล่
สบายใจ มีลูกแข็งแรง ๆ ไม่ ๓ สลึงเหมืองลื้อ”