การทำสมาธิกับหลวงพ่อธัมมชโย : หน้า 61/118

วันที่ 4 พฤศจิกายน 2528 หลานดิฉันได้คุยเรื่องไปวัดพระธรรมกาย กับเพื่อนและรู้สึกประทับใจมากเมื่อไปกราบ หลวงพ่อธัมมชโย พอดีกับลูกชายเคยปรารภ ว่าคัดจมูกเป็นประจำจากแพ้อากาศ ทำสมาธิ แบบกำหนดลมหายใจไม่สะดวก เลยแนะให้ หลานพาไปพบหลวงพ่อ เพราะทราบมาว่า ท่านเป็นลูกศิษย์หลวงพ่อวัดปากน้ำ วัดนี้ เขาทำสมาธิแบบไม่ต้องเกี่ยวกับลมหายใจ แต่ก็ไม่ทราบรายละเอียดเพราะไม่เคยสนใจ มาก่อน วันรุ่งขึ้นตอนค่ำ พวกเราตกลงจะไป กราบหลวงพ่อกัน ดิฉันก็คิดเพียงแต่จะไปเป็น เพื่อนลูก รู้สึกดีใจที่เขาสนใจจะไปพบพระ หลังจากลูกเรียนถามเรื่องที่เขาสงสัยอยู่ในใจ แล้ว ลูกได้ขอให้หลวงพ่อสอนวิธีทำสมาธิให้ ท่านได้หยิบลูกแก้วใส ๆ ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง ประมาณ ๑ นิ้ว ให้เอาลูกแก้วตั้งไว้ที่ศูนย์กลาง กายฐานที่ ๗ และบริกรรมว่า “สัมมาอะระหัง” ดิฉันฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ ได้กราบเรียนถาม ท่านว่า “ทำไมต้องไว้ตรงฐานที่ ๗?” ท่าน ตอบว่า “เพราะที่นั่นเป็นที่อยู่ของใจ” จึง กราบเรียนถามว่า “ทำไมถึงทราบ?” ท่าน ตอบว่า “ทราบได้จากการทำสมาธิ” ดิฉัน ก็ยังไม่หายสงสัย กราบเรียนถามอีกว่า “ทำไม ต้องใช้ลูกแก้ว?” ท่านตอบว่า “เพราะมี สัณฐานกลมเช่นเดียวกัน” ถ้าเช่นนั้น ลูกแก้วนี้ ใช้แทนจิตใช่หรือไม่? ท่านตอบว่า “ใช่” หลังจากนั้นพวกเรามาลองทำกัน ก็ไม่มี ใครคิดให้ลูกแก้วอยู่ในท้องได้ รู้สึกไม่คุ้นเคย ปกติเราคุ้นเคยกับการคิดถึงอะไรแล้วก็เห็น ภาพนั้นลอยอยู่ตรงหน้า นี่ทำไมให้คิดอยู่ใน ท้อง คิดหาเหตุผลเอาเองว่า การที่กำหนด ให้จิตมีที่ตั้ง นี่เป็นวิธีที่ฉลาด และการดึงเอาจิต ลงไปไว้ที่ท้องตรงฐานที่ ๗ แยกไปจากสมอง ก็เป็นวิธีที่ฉลาดอีกเช่นกัน เพราะปกติเราไม่ ทราบว่าอะไรคือจิต ทราบแต่ว่ามีจิตแยก ไม่ออกจากความคิด วัน ๆ เราก็คิดสารพัด จิตก็วุ่นอยู่กับความคิด การปล่อยวางความคิด ต่าง ๆ จึงทำได้ยาก คิดในใจว่า น่าจะลองดู และน่าจะฝึกทำได้ เพียงแต่ความไม่เคยชิน ที่จะคิดให้เห็นภาพในท้อง ฝึกอย่างอื่นยังฝึกได้ ทำไมจะฝึกนึกให้เห็นภาพในท้องไม่ได้ Kalyanamitra.org กั ล ย า ณ ม ต ร ๕๙