ประสบการณ์การทำสมาธิ : หน้า 62/118

เช้าวันที่ 7 พฤศจิกายน ขณะนั่งรถไปทำงานรู้สึกแปลกใจที่ เห็นรูปหลวงพ่อวัดปากน้ำที่หน้ารถ ไม่เคยเห็น มาก่อน รถติดมาก เลยนั่งหลับตา ความคิด ที่ค้างอยู่เมื่อคืนก็กลับมาอีก จึงลองทำตามที่ หลวงพ่อสอนไว้ นึกให้เส้นเชือกสองเส้นตัดกัน และลองกำหนดลูกแก้วตรงฐานที่ ๗ มองดู ที่จุดนั้นก็เกิดความรู้สึกคล้ายกับว่า มองเห็น ดวงสว่างเล็ก ๆ ขนาดลูกมะนาว สีเหลืองอ่อน ๆ สว่างเรื่อง ๆ พอเห็นก็บอกตัวเองว่านั่นละ จิตของเรา รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าจิตมีที่ตั้ง มีตัวตน เป็นสิ่งที่กำหนดได้ เช่นเดียวกับกำหนดลม หายใจ รู้สึกดีใจ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่า จิตต้องอยู่โดดเดี่ยวในที่มืด ๆ รู้สึกว้าเหว่ พอรู้สึกอย่างนั้นก็เกิดมีองค์พระเป็นรูปสาม เหลี่ยม ขนาดฝ่ามือ ผุดขึ้นมารองรับจิตที่เป็น ดวงสว่าง ๆ เล็ก ๆ องค์พระที่เกิดขึ้นอยู่ใน ลักษณะนอนตะแคง ท่านั่งสมาธิ มีดวงสว่าง จาง ๆ อยู่กลางองค์พระ ขณะนั้นรู้สึกเป็นสุข หายว้าเหว่ รู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว แต่ อยู่กับพระ ได้นึกลองจับองค์พระตั้งขึ้น ก็รู้สึก ว่าท่านเข้ามานั่งอยู่ในตัวเราพอดี เต็มตั้งแต่ หน้าอกลงไปถึงฐานที่ท้อง มองเห็นท่านใส ไม่แน่นทึบแต่ก็ไม่สว่าง เมื่อถึงโรงพยาบาล ขณะเดินไปก็ลองนึก ดูเข้าไปข้างในทั้ง ๆ ยังลืมตาอยู่ ก็รู้สึกว่า องค์พระดวงสว่างจาง ๆ ยังอยู่ หลังจากนั้น ก็ชุลมุนอยู่กับนักศึกษาแพทย์ ลืมเรื่องนี้ไปเลย จนตกเย็นนั่งรถกลับบ้าน พอหลับตาก็ยังเห็น องค์พระมีดวงสว่างจาง ๆ เหมือนเมื่อเช้า ขณะรับประทานข้าวเย็นก็คุยให้ลูกฟังถึงสิ่งที่ เกิดขึ้น และสรุปเอาเองง่าย ๆ ว่า ดวงสว่าง เล็ก ๆ ขนาดลูกมะนาวนั่นคงเป็นจิตของเรา และองค์พระคงเป็นธรรม ถ้าเราสามารถทำ ดวงนั้นให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับองค์พระ จิตของเราก็คงเข้าถึงธรรมได้ ด้วยความไม่แน่ใจในสิ่งที่เกิดขึ้น ได้ไป กราบเรียนหลวงพ่อกันอีกครั้ง ท่านบอกว่า ถูกแล้ว ให้กลับไปทำให้ดวงนั้น ชัดยิ่งกว่า ลืมตาเห็น ให้ใส ให้สว่าง ให้มั่นคง เป็น การบ้าน ๔ อย่าง แต่ไม่บอกว่าให้ทำอย่างไร bo กั ล ย า ณ มิตร