มุมมองต่อสังคมวัยรุ่นและการศึกษา : หน้า 89/118

กัลยาณมิตร : มองสังคมวัยรุ่นทุกวันนี้ อบรมแล้วก็เข้าใจ เพราะว่าประการแรกทีเดียว ว่าเป็นอย่างไร? วันทนา : “รู้สึกว่าวัยรุ่นเป็นวัยที่ต้องการ เป็นอิสระ ต้องการเป็นตัวของตัวเอง ต้องการ ตัดสินใจทำอะไร ๆ เอง ไม่ค่อยเชื่อฟังใคร แต่บางทีก็เชื่อเพื่อนมากกว่าเชื่อฟังพ่อแม่ หนูจึงอยากให้วัยรุ่นหันมาสนใจธรรมะ ให้มาก เพื่อว่าจะได้มีหลักยึดปฏิบัติที่ดีงาม ถูกต้องทำนองคลองธรรม และจะได้เป็น กัลยาณมิตรให้แก่กันและกัน ถ้าหาก วัยรุ่นคบเพื่อนไม่ดีก็จะชักนำกันไปทำในสิ่งที่ ไม่ดี เหมือนดั่งศาสนสุภาษิตที่ว่า “คบคนพาล พาลพาไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผล นั่นแหละค่ะ” กัลยาณมิตร : มีอะไรข้องใจเกี่ยวกับ วัดพระธรรมกายบ้างไหมคะ? ก็คือ การศึกษาโดยมีครูอาจารย์ย่อมดีกว่า การเรียนด้วยตนเองอย่างแน่นอน การไปวัด จะมีครูบาอาจารย์ มีกัลยาณมิตรคอย แนะนำ คอยเป็นกำลังใจให้เรา เรื่อง กำลังใจนี่เป็นเรื่องสำคัญมากทีเดียว เรื่องโบสถ์ก็เคยสงสัยว่าทำไมสร้าง แปลกจากวัดอื่น เมื่อพระอาจารย์อธิบาย จุดมุ่งหมายของการสร้างว่า เพื่อประโยชน์ ใช้สอยสูงสุด เพื่อความคงทนถาวร และเพื่อ ประหยัดค่าดูแลรักษา หลังคาโบสถ์จึงสร้าง ด้วยคอนกรีต ย่อมไม่สามารถทำช่อฟ้าใบระกา ให้อ่อนช้อยงดงามเหมือนสร้างด้วยไม้ได้ หนูก็เข้าใจค่ะ เรื่องอดีตผู้เช่านา เมื่อก่อนอ่านข่าว หนังสือพิมพ์ก็ข้องใจอยู่เหมือนกัน แต่เมื่อ วันทนา : “เคยมีค่ะ เมื่อก่อนนี้เคยสงสัยว่า ได้ทราบว่าสาเหตุขัดแย้งที่ยืดเยื้อก็เพราะ เอ๊ะ! ทำไมถึงมีคนไปวัดมากมาย เราจะศึกษา ปฏิบัติธรรมที่บ้านของเราเองไม่ได้หรือ พอ ต่อจากหน้า ๘๕ น.ส. ละเมียก ชักนำ ชาวนาเพียง ๕ ครอบครัว (จากชาวนาทั้งหมด ๖๔ ครอบครัว) ถูกบุคคลภายนอกยุยงให้เกิด วันหยุดสุดสัปดาห์ เราก็จะมานั่งประชุมกัน ตรวจสอบกันว่าตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เรามี ความประพฤติไม่ดีอะไรบ้าง ให้แต่ละคน พูดออกมา แล้วเพื่อน ๆ ก็จะช่วยกันให้ข้อเสนอ แนะ เพื่อแก้ไขปรับปรุง เราคุยกันสนุกสนาน แล้วก็ได้ข้อคิดสอนใจเราเองด้วยค่ะ” กัลยาณมิตร : อบรมแล้วมีอะไรพัฒนา ขึ้นบ้าง? ละเมียด : “พัฒนาทั้งกาย วาจา ใจค่ะ ที่สำคัญก็คือทางใจ เมื่อก่อนนี้คิดแต่ว่า อยู่ไปวันหนึ่ง ๆ จะตายเมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ ก็เลยขอให้สนุกไปวัน ๆ ก็แล้วกัน เมื่อไป อบรมแล้ว ทำให้เกิดความคิดว่า วันหนึ่ง ๆ ความหวังผิด ๆ แต่เดี๋ยวนี้ก็ตกลงกันได้เรียบ ร้อยแล้ว หนูก็เข้าใจค่ะ อีกเรื่องหนึ่งที่หนูกับเพื่อน ๆ สงสัยก็คือ ว่า ทำไมวัดจึงต้องบอกบุญบ่อย แต่เมื่อได้ไป สัมผัสแล้วก็เข้าใจ เพราะวัดมีรายจ่ายสูง ลำพังแต่พระภิกษุสามเณร ในช่วงฤดูร้อน ก็เกือบพันรูปแล้ว แม้ในฤดูอื่นก็มีเกือบ ๕๐๐ รูปแล้ว อุบาสก อุบาสิกาที่ทำงานให้วัดก็มี เกินร้อย คนงานทำสวน ก่อสร้าง และอื่น ๆ อีกรวมแล้วก็มากกว่าจำนวนอุบาสก อุบาสิกา อีก เครื่องบริโภค อุปโภคของบุคลากรทั้งวัด ตลอดจนการทำโครงการต่าง ๆ การทำสื่อ ต่าง ๆ การจัดรถรับคนไปวัดล้วนต้องใช้จ่ายสูง หนูได้เห็นแล้วก็เข้าใจค่ะว่า ถ้าวัดไม่บอกบุญ ก็ไม่มีเงินสำหรับทำอะไร ๆ ในวัดได้เลย ทุก อย่างต้องหยุดหมด เจ้าหน้าที่และคนงานใน วัดก็ต้องออกหมด งานเผยแผ่พระศาสนา ของวัดก็คงต้องชะงักงัน ตอนนี้หนูหายข้องใจ แล้วค่ะ” มีค่ามากมาย พวกเราที่ไปอบรมพอกลับไปแล้ว ก็จัดตารางทำงานกันทุกคน เมื่อถึงเวลาทำ สิ่งใดแล้วใครยังไม่ได้ทำตามตาราง เราก็จะ เตือนกัน ผิดกับตอนก่อนไปอบรม ซึ่งไม่เคยแบ่ง หรือกำหนดเวลาทำงาน มักจะทำอะไรปะปน กันไปหมด เมื่อก่อนเคยคิดว่า ถ้าเรียนจบแล้วก็ต้อง มีงานทำ จะเป็นงานเล็กงานน้อยอะไรก็ต้อง มีงาน แต่เดี๋ยวนี้เกิดความคิดใหม่ว่า เมื่อเรียน ก็ต้องเรียนให้ดีที่สุด จะทำงานอะไรก็ต้อง ทำให้ดีที่สุด” กัลยาณมิตร : ได้รับความรู้ด้านธรรมะ เพิ่มขึ้นบ้างไหมคะ? กั ล ย า ณ มิตร ๘๗ Kalyanamitra.org