การปฏิบัติธรรมของหลวงพี่สีลวัณโณ : หน้า 74/118

ทำบาปกรรมใด ๆ มาตั้งแต่เล็ก เมื่อหลวงพ่อวัดปากน้ำมรณภาพลง แล้วในปี ๒๕๐๒ โยมบิดา โยมมารดา และโยมพี่สาวได้มาเป็นลูกศิษย์ของคุณยาย อุบาสิกาจันทร์ต่อ ทำให้ท่านและน้อง ๆ ได้ ตามมาประพฤติปฏิบัติธรรมร่วมอยู่ในหมู่คณะ เดียวกับหลวงพ่อธัมมชโยและหลวงพ่อทัตตชีโว ด้วยแม้จะต่างสถาบันการศึกษากันก็ตาม วันคล้ายวันเกิดคุณยายจันทร์ ขนนก ยูง ปี ๒๕๑๒ หลวงพี่ซึ่งขณะนั้นยังเป็นนัก ศึกษาปีสุดท้ายที่เกริกวิทยาลัย ได้ร่วมตั้งสัจจะ ประพฤติพรหมจรรย์ พร้อมกับหมู่คณะคนอื่น ๆ ด้วยความองอาจเข้มแข็งและบริสุทธิ์ใจ เพราะท่านยังไม่เคยมีความสนใจ หรือถูก เพศตรงข้ามสนใจเป็นพิเศษมาก่อน (เหมือน คนหนุ่มรายอื่น ๆ ของหมู่คณะ ซึ่งต้องตัดใจกัน ด้วยความยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง) ปี ๒๕๑๓ สำเร็จการศึกษา หลวงพี่ สีลวัณโณ ได้จากชีวิตอันมีความสุขความ อบอุ่นในครอบครัวไปร่วมงานก่อสร้างวัด พระธรรมกาย หน้าที่แรกที่ต้องลำบากสาหัส ที่สุดของท่านคือ เป็นพ่อครัวปรุงอาหาร ให้หลวงพ่อทัตตชีโว (สมัยเป็นฆราวาส) ทั้ง มื้อ อยู่ที่ท้องนาว่างเปล่า ๑๙๖ ไร่เศษ ที่เรียกว่าเป็นงานหนักสาหัส เพราะชั่วชีวิต ที่ผ่านมา ๒๑ ปีของท่านไม่เคยต้องทำงาน ดังกล่าวนี้มาก่อนเลย ทางบ้านมีผู้อื่นกระทำ ให้พร้อมบริบูรณ์ นอกจากงานครัวแล้ว S หน้าที่ทั่วไปคือเป็นผู้ช่วยอย่างดีของหลวงพ่อ ทัตตชีโวภิกขุในหน้าที่ทุกอย่างทั้งงานเล็กและ งานใหญ่ ปี ๒๕๑๙ ได้บรรพชาอุปสมบทเป็น งานสร้างวัดพระธรรมกายตลอดมา ที่กล่าวข้างต้น ๕ รายเป็นผู้ที่ได้กระทำ ตนสมบูรณ์ตามปณิธานของตน ที่ตั้งไว้เมื่อ ๒๐ ปีก่อน อีก ๒ รายคือ นายศิริพงศ์ จิวะพงศ์ และนายดิลก ตู้จินดา ได้บรรพชาอุปสมบท เป็นพระภิกษุ อยู่ช่วยงานในวัดพระธรรมกาย ระยะหนึ่ง ปัจจุบันท่านอริยวังโสภิกขุ (นายศิริพงศ์) เผยแผ่ธรรมอยู่ประเทศสหรัฐอเมริกา ปณิธาน ของหลวงพี่ศิริพงศ์ (อริยวงฺโส) “ขณะนี้มีความคิด ความประสงค์ที่ จะให้ผู้มีบุญบารมี ซึ่งเคยได้สร้างสมร่วม กันมาในอดีตชาติ มาช่วยกันสร้างวัดที่ เป็นวัดจริง ๆ เพื่อให้มีพระที่เป็นพระ จริง ๆ ในวัดนั้น หวังว่าความคิด ความ ปรารถนาของพวกเรา คงจะสำเร็จใน อนาคตอันใกล้นี้ และข้าพเจ้าจะเป็นผู้ หนึ่งที่ขอสละเพศฆราวาส เข้าสู่เพศบรรพ ชิตในวันนั้นตราบจนชีวิตจะสิ้น” จากหน้า ๖๐ ในหนังสือเดินไปสู่ความ สุข เรื่อง “สู่แสงสว่าง” ส่วนท่านกิตติติลโกภิกขุ (นายดิลก) เพิ่งขอปลีกตนเองไปอยู่วัดใกล้บ้านโยมบิดา เพื่อรักษาตัว เนื่องจากเป็นโรคทางเดินอาหาร เรื้อรัง เมื่อต้นปี ๒๕๓๒ นี่เอง ปณิธานของ หลวงพี่ดิลก (กิตติติลโก) หน้า ๕๒-๕๓ เรื่อง “จะไว้ใจใคร” ในหนังสือเดินไปสู่ความสุขมี “ความคิดที่ข้าพเจ้าจะเอาตัวรอด แต่เพียงลำพังก็จางหายไป ข้าพเจ้าเกิด ศึกษาทั้งปริยัติธรรมและปฏิบัติธรรมควบคู่กับ ความคิดที่จะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ ว่า พระภิกษุสมดังความตั้งใจของตนเองและ หมู่คณะตลอดจนญาติมิตรทั้งปวง ได้เล่าเรียน ทั้งมวล ให้หลุดพ้นจากอบายมุขทั้งปวง หลุดพ้นจากราคะ โทสะ โมหะ อย่างสิ้น เชิง” ๗๒ ก ล ย า ณ ม ต ร Kalyanamitra.org (อ่านต่อฉบับหน้า)