การสอนและการปล่อยวางทรัพย์สมบัติ : หน้า 107/118

ประโยชน์คนอื่นเท่านั้น ไม่ใช่เพื่อประโยชน์ตน เพราะ ฉะนั้นแรงอธิษฐานของเขาจึงสะเทือนถึงวิมานของพิงค เทพบุตรโดยอัตโนมัติและพิงคเทพบุตรเองก็ยินดีปรีดา อย่างมาก ทุกครั้งที่ได้ทราบเหตุร้าย เพราะอย่างน้อยก็ ได้ทราบว่า ยังมีคนดีจริง ๆ เหลืออยู่ในโลกบ้าง” “แล้วท่านเองเล่า? ท่านไม่ทราบดอกหรือว่า อาตมาเป็นพระผู้บริสุทธิ์?” อาตมาถาม “ไม่ทราบเลย จนกระทั่งพิงคเทพบุตรปรากฏตัว ขึ้นข้าพเจ้าจึงทราบเพราะท่านจะปรากฏตัวมาช่วยก็ เฉพาะเมื่อจะมีการประทุษร้ายคนดีจริง ๆ เท่านั้น พอ ท่านปรากฏตัวให้เห็น ข้าพเจ้าก็ทราบได้ทันทีว่าท่านเป็น พระที่บริสุทธิ์จริง ๆ ข้าพเจ้าต้องกราบขอโทษท่านอีก ครั้งหนึ่ง ขออย่าให้เป็นบาปเป็นกรรมแก่ข้าพเจ้าเลย” “อาตมายินดีให้อภัยแก่ท่านทุกอย่าง อย่าวิตก ทุกข์ร้อนไปเลย” หมื่นแสนฟ้ายกมือไหว้อาตมาเป็นครั้งแรกเขามอง ไปรอบ ๆ ตัว ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง แล้วก็นั่งนิ่งอยู่ อย่างเดิม อาตมาสังเกตเห็นด้วยความประหลาดใจว่า ตัวของเขาสั่นเทิ้มอยู่ตลอดเวลา ไม่ทราบว่าเป็นเพราะ เหตุใด อาตมาได้ถามเขาดูถึงสาเหตุของเรื่องนี้และหมื่น แสนฟ้าได้ตอบว่า “ท่านได้ทราบจากพิงคเทพบุตรแล้วมิใช่หรือว่า ข้าพเจ้าอยู่ในภูมิแห่งอสุรกายอันเป็นทุคติ เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่เคยมีความสุขสงบใจแม้แต่ชั่วขณะ จิตใจ ร้อนรนกระวนกระวายวิตกกังวลหวาดระแวงอยู่ทุกขณะ เกรงว่าคนจะมาแย่งชิงเอาทรัพย์สมบัติของตน เมื่อใจ ร้อนรนกระวนกระวาย ร่างกายก็พลอยสั่นสะท้าน ไปด้วย ข้าพเจ้ารู้สึกประดุจมีไฟกองใหญ่เผาลนอยู่ใน ทรวงอกทั้งกลางวันกลางคืนเป็นเวลาเกือบ ๕๐๐ ปีแล้ว” เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของอสุรกายหมื่นแสนฟ้า อาตมาก็เกิดความสงสารเขาเป็นกำลัง อยากจะช่วยเขา ให้พ้นจากความทุกข์อันนั้น จึงเริ่มสั่งสอนเขาเป็นเชิงสนทนา ดังต่อไปนี้ “อุบาสกเอ๋ย คนเราเกิดมาในภพใดก็ดี ไม่ว่าจะ เป็นชาติชั้นวรรณะใด ย่อมมีจุดประสงค์อันเดียวกันนั่นก็ คือ ทุกคนล้วนปรารถนาความสุข การที่คนอยากมีทรัพย์ ทำงานหนักอาบเหงื่อต่างน้ำหาทรัพย์ก็เพราะเชื่อว่า ทรัพย์จะให้ความสุขแก่ตนได้ ตามความเป็นจริงทรัพย์ก็ Kalyanamitra.org สามารถให้ความสุขแก่คนได้บ้าง คนจึงยังคงต้องการ ทรัพย์ต่อไป ถ้าทรัพย์สมบัติที่มีอยู่ ไม่สามารถจะ ให้ความสุขแก่เจ้าของเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับให้ แต่ความทุกข์ทรมาน คนก็คงไม่ต้องการทรัพย์นั้น เพราะ มันไม่มีประโยชน์แต่อย่างใด มีแต่โทษ เหมือนคนถือคบ เพลิงไว้ แล้วก็เอาคบเพลิงนั้นเผาลนตัวเอง ในกรณีของ ท่าน อาตมารู้สึกว่าท่านไม่ได้รับความสุขจากทรัพย์ สมบัติของท่านเลยแม้แต่น้อย ได้รับความทุกข์ทรมาน ตลอดเวลา เมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านยังจะหวงแหนทรัพย์สมบัติ ของท่านอยู่อีกหรือ?” หมื่นแสนฟ้านั่งก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ท่านพูดถูกต้องทีเดียว ข้าพเจ้าไม่เคยได้รับ ความสุขจากขุมทรัพย์อันมหาศาลของตนเอง จะใช้เองก็ ไม่ได้ เพราะตัวเป็นอมนุษย์ ครั้นจะให้คนอื่นก็เสียดาย เลยยอมทนทุกข์ทรมานรักษาไว้ บางครั้งข้าพเจ้าก็เคย คิดที่จะยกให้ลูกหลานเหลนไปเสีย แต่ก็ไม่สามารถ เอาชนะความหวงแหนความเสียดายได้ ข้าพเจ้าควรจะ ทำอย่างไรดี?” “อุบาสกตัวท่านเวลานี้เปรียบเสมือนคนที่หมด เสบียงแล้ว กำลังแบกถุงเงินเดินอยู่ในทะเลทรายอันกว้าง ใหญ่ไพศาล อดอยากหิวกระหายและได้รับความทุกข์ ทรมานแสนสาหัส จะดื่มเงินแทนน้ำ หรือจะกินเงินแทน อาหารก็ไม่ได้ ทั้งยังไม่ได้มีความหวังว่าจะข้ามพ้น ทะเลทรายเมื่อใด ท่านอุตส่าห์แบกถุงเงินไว้ด้วยความ ยากลำบากก็เพราะความอยาก ความรัก ความหวงแหน ในเงินเท่านั้น เวลานี้ทรัพย์ไม่มีประโยชน์อะไรแก่ท่าน กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๕