การช่วยเหลือจากเทพบุตร : หน้า 106/118

อำนาจ “เป็นผู้ดำเนินตามปฏิปทาแห่งพระศาสดา อย่างแท้จริง พระอย่างนี้หาได้ไม่ง่ายนัก เธออย่า คิดทำร้ายท่านเป็นอันขาด” เจ้าของเสียงที่อาตมาเห็นยืนเป็นสง่าอยู่กลาง อากาศนั้นจะต้องเป็นเทพบุตรผู้มีศักดานุภาพอย่างแน่นอน รูปร่างของเขาสวยงามยิ่งกว่ารูปปั้น รูปแกะสลัก หรือ รูปวาดใด ๆ ที่อาตมาเคยเห็นมา หน้าตาท่าทางและ ผิวกายสวยงามจนอธิบายไม่ถูก แม้จะเลือกสรรนำศัพท์ ที่ละเอียดอ่อนที่สุดในภาษาไทยมาบรรยาย ก็คงไม่ได้ แม้กระลึกนิ้วเดียวของภาพจริงที่อาตมาได้เห็น ประโยค เดียวที่พอจะมีส่วนใกล้เคียงบ้างเห็นจะเป็นประโยคที่ว่า “เหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ ในท้องฟ้าอันปลอดเมฆต้นฤดู เหมันต์” “แสนฟ้าเอ๊ย!” เทพบุตรผู้ทรงศักดาพูดขึ้นอีก “การที่เธอต้องมาทนทุกข์ทรมานอยู่ในภูมิแห่งอสุรกาย อันเป็นทุคตินี้ก็เพราะกรรมชั่วที่เธอทำไว้เมื่อยังเป็นมนุษย์ และเพราะความหวงแหนในทรัพย์สมบัติเก่าที่เธอฝังไว้ ความทุกข์ทรมานที่เธอได้รับมาเป็นเกือบ ๕๐๐ ปีนี้ ควรจะเพียงพอแล้วสำหรับเธอ ถ้าเธอขึ้นประกอบ อกุศลกรรมต่อไปด้วยการทำร้ายพระภิกษุผู้ทรงศีลรูปนี้ เธอจะลงไปสู่อเวจีมหานรกทันที เธอจงให้สัญญาแก่เราไว้ จะไม่ทำร้ายพระภิกษุรูปนี้อีกต่อไป” หมื่นแสนฟ้ายกมือทั้งสองเหนือศีรษะอย่างนอบ น้อมแล้วพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อย ๆ ว่า “ข้าพเจ้าให้สัญญา” พออสุรกายหมื่นแสนฟ้าพูดจบ แสงสว่างอัน เลือนลางนั้นก็พลันหายไปพร้อมกับรูปของเทพบุตร องค์นั้น ทำให้อาตมาเกิดความเสียดายที่ไม่มีโอกาส สนทนาปราศรัยกับเขา หมื่นแสนฟ้าลดมือลงวางไว้บน ตักและยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างหน้าอาตมา เขาจ้องดูอาตมา ด้วยสายตาแสดงความเป็นมิตรขึ้นแล้วกล่าวว่า “ข้าพเจ้าต้องขอโทษท่านที่ได้ล่วงเกินท่านด้วย ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ “อาตมายกโทษให้” อาตมาตอบ แต่จิตใจยังคิดถึง เทพบุตรองค์นั้น จึงถามหมื่นแสนฟ้าว่า “เทพบุตรที่ปรากฏตัวมาห้ามท่านเมื่อสักครู่นี้ คือใครกัน?” “นั่นคือ พิงค์เทพบุตร ผู้ได้รับมอบหมายจาก ๑๐๔ กั ล ย า ณ มิ ต ร นัยน์ตาของ เขาแดงก่ำด้วย ความอาฆาตมาด ร้าย ตัวสั่นเทิ้ม คล้ายคนเป็นไข้จับ สั่น เขายกดาบคู่มือ ขึ้นสุดแขน เตรียม จะฟาดฟันลงบน ศีรษะของอาตมา สุดแรง Kalyanamitra.org ท้าวเวสสุวรรณ ซึ่งเป็นหนึ่งในบรรดาท้าวจัตุโลกบาล ทั้ง ๔ ให้เป็นเทพารักษ์คุ้มครองนครเชียงใหม่ และเป็น ใหญ่เหนือบรรดาเทวดาและอมนุษย์ทั้งหลายในอาณาจักร ล้านนาไทย” “ท่านทราบได้อย่างไรว่า ท่านกำลังจะประทุษร้าย อาตมาและมาห้ามได้ทันท่วงที?” อาตมาถามต่อไปด้วย ความอยากรู้ “ตามปกติ ถ้าบุคคลผู้ตั้งอยู่ในศีลในธรรมอย่าง แท้จริง ตั้งสัตยาธิษฐานโดยอ้างสัจจะอย่างใดอย่างหนึ่ง แรงสัตยาธิษฐานนั้นจะกระเทือนถึงวิมานของท่าน ท่านก็ จะทราบได้ทันทีด้วยทิพยจักษุ แล้วก็จะรีบมาช่วย คำตอบหมื่นแสนฟ้า ทำให้อาตมาต้องใช้ความคิด อย่างหนัก เพราะตนเองเคยเข้าใจว่าเรื่องเกี่ยวกับท้าว จัตุโลกบาลก็ดี เรื่องการตั้งสัตยาธิษฐานของคนในอดีต แล้วก็เกิดเหตุการณ์แบบปาฏิหาริย์ขึ้นตามที่มีเรื่องเล่าไว้ ในคัมภีร์ต่าง ๆ นั้นก็ดี เป็นแต่เรื่องที่คนโบราณคิดแต่งขึ้น เพื่อสอนคนเท่านั้นหาได้มีความจริงแต่อย่างใดไม่ แต่เมื่อ ได้ประสบเหตุการณ์คราวนี้ด้วยตนเอง จึงเห็นว่าเรื่อง ปรัมปราเหล่านั้นเป็นความจริง อาตมาจึงถามหมื่นแสน ฟ้าต่อไปว่า “ถ้าอย่างนั้นพิงคเทพบุตรก็คงหาเวลาว่างยากมาก เพราะในเขตล้านนาไทยนี้ มีประชาชนอยู่เป็นจำนวน มาก คงจะมีคนเป็นจำนวนไม่น้อยที่ตกอยู่ในอันตราย และตั้งสัตยาธิษฐานขอให้เทวดาช่วย “จริงอย่างท่านพูด” หมื่นแสนฟ้าตอบ “มีคนเป็น อันมากที่กราบไหว้วิงวอนเทวดาให้ช่วยตน แต่คำวิงวอน ของเขาหาได้มีแรงสะเทือนถึงพิงค์เทพบุตรไม่ เพราะคน เหล่านั้น ส่วนมากเป็นคนบาปหยาบช้ากระทำความชั่ว ทางกาย วาจา ใจอยู่เป็นนิตย์ เมื่อตนตกอยู่ในความ คับขันก็รีบตะลีตะลานหาที่พึ่งต่าง ๆ เช่นกราบไหว้ วิงวอนเทพเจ้าให้ช่วยตนเป็นต้น การกระทำของเขา เป็นการกระทำด้วยความเห็นแก่ตัวแท้ ๆ จึงไม่มีแรง สะเทือนถึงวิมานของพิงค์เทพบุตรแต่อย่างใด ส่วนคนที่ เว้นจากบาปอกุศล ทางกาย วาจา ใจ และประกอบ กรรมดีทางกาย วาจา ใจ เป็นคนสะอาดบริสุทธิ์ทาง ไตรทวารอย่างแท้จริงหายากมาก คนประเภทนี้ ไม่ค่อย จะตกอยู่ในภัยพิบัติใด ๆ นาน ๆ จึงจะมีการตั้งสัตยาธิษ ฐานที่หนึ่ง และคนประเภทนี้จะตั้งสัตยาธิษฐานเพื่อ