ธรรมคีตา : หน้า 109/118

ธรรมคีตา โดย เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ F © ผู้ถึงทางสว่างไสวแจ้งในโลก เหนือสุขโศกบริสุทธิ์วิมุติค่า ทั้งรู้จักรู้จริงสิ่งนานา บรรลือถึงทิพย์สถานสะท้านไหว บรรเลงหลอมกล่อมหล้าแหล่งอาลัย บรรโลมโลกแล้งให้ได้ฉ่ำเย็น รู้แจ้งหล้าล่วงพ้นเห็นหนทาง ราวทิศตกเต้าตะวันจ้าบรรเจิด เป็นอยู่อย่างทั้งมวลควรเป็นอยู่ ราวบังเกิดบงกชบนโขดเข็ญ จิตตามรู้ตามรับกับทุกอย่าง แสนยากนักที่จักมาปรากฏเป็น เป็นเนื้อเดียวหนึ่งได้ในท่ามกลาง ให้โลกเห็นหนทางเหมือนอย่างนี้ ละปล่อยวางว่างวายสบายเบา จิตหมดจดจากกิเลสเหตุแห่งทุกข์ ดั่งลมล่องลอดไปได้ทุกที่ พ้องวารีพัดศิลาผ่านป่าเขา เสวยสุขสงบได้ในทุกที รู้ชอบได้โดยตนพ้นชั่วดี เป่าแมกไม้ใบไม้ในลำเนา ไม่เคยเข้าข้องติด ณ ทิศใด บรรลุถึงซึ่งธรรมเป็นน้ำหนึ่ง จิตก็มีจุดหมายการไปมา (อ่านต่อฉบับหน้า) car Kalyanamitra.org