การพูดและการสร้างบารมี : หน้า 116/118

ครั้งหนึ่ง จังกีพราหมณ์ได้กล่าวสรรเสริญพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า “พระ สมณโคดม มีพระวาจาไพเราะ รู้จักตรัสถ้อยคำได้งดงาม มีพระวาจาสุภาพ สละสลวย ไม่มีโทษ ยังผู้ฟังให้เข้าใจเนื้อความได้ชัดแจ้ง” (จังกีสูตร ม.ม. ๑๓/๖๕๐) กัลยาณมิตรทุกท่าน..... ความเป็นผู้มีวาจาดีนั้นย่อมเป็นที่รัก ย่อมเป็นที่นับถือของหมู่ชน ทั้งหลาย ดุจดังพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้มีพระกระแสเสียงอันประกอบด้วย พระปัญญาธิคุณ พระวิสุทธิคุณ และพระมหากรุณาธิคุณ เกื้อกูลแก่บรรดาสรรพสัตว์น้อยใหญ่ และในปาฏิหาริย์ ทั้งหลายนั้น พระพุทธองค์ทรงยกย่องอนุสาสนีปาฏิหาริย์คือ การพูดการสอนเป็นอัศจรรย์ยิ่งกว่า ปาฏิหาริย์อย่างอื่น คำพูดเป็นสิ่งสำคัญยิ่งต่อการสร้างสมบารมี ผู้ฉลาดย่อมจะใช้คำพูดเพื่อชักนำไป สู่สิ่งที่ประเสริฐ ชี้แนะให้เห็นหนทางสว่างของชีวิต คำพูดที่ดีนั้นย่อมออกมาจากจิตใจที่ดี บริสุทธิ์และเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาดี ก่อนที่เราจะพูดวาจาอันใดออกมานั้น เรา จะต้องกลั่นจิตใจให้ใสสะอาด เพื่อจะได้กรองคำพูดของเราให้เป็นสิ่งถูกต้องเหมาะสม ในมงคลชีวิต ๓๘ ประการ มงคลประการที่ ๑๐ กล่าวว่า “สุภาษิตา จ.ยา วาจา เอตัมมังคละมุต ตะมัง” การมีคำพูดที่เป็นสุภาษิตนั้น ถือเป็นคำพูดที่เป็นมงคลสูงสุด และคุณสมบัติของการเป็นกัลยาณมิตรนั้น ย่อมจะต้องเป็นผู้รู้จักพูด รู้จักให้คำแนะนำ พร่ำเตือน เป็นที่ปรึกษาที่ดี แต่ขณะเดียวกัน เราก็ต้องสามารถอดทนต่อถ้อยคำที่ว่าร้าย คำถาม ที่ไม่เข้าใจหรือวาจาที่เสียดสี เราจึงจะได้ชื่อว่า... เป็นกัลยาณมิตรที่สมบูรณ์ กัลยาณมิตรที่รักทั้งหลาย..... เมื่อเราทราบแล้วว่า การพูดนั้นเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง บนเส้นทางการสร้างบารมี ฉะนั้นเราจะต้องฝึกการพูด ให้คำพูดของเราเป็นที่รักเป็น ที่ตั้งแห่งศรัทธา ให้คำพูดเป็นสื่อพระสัทธรรมที่จะหว่านโปรยให้งอกงามในกลางใจ เหล่ามหาชน อันจะนำมาสู่การสั่งสมบารมีที่ยิ่ง ๆ ขึ้นไป..... เพราะการสั่งสมบุญบารมี ย่อมนำสุขมาให้... อย่างแท้จริง สุธัมโม ภิกขุ ๑๑๔ ก ล ย า ณ มิ ต ร