การเจริญภาวนาและการรักษาศีล : หน้า 13/112

เว้นเสีย เพราะสัมผัสเข้าแล้วนิ่มนวล แห้งใจ เมื่อเราเจริญภาวนาเข้า จะ ความพยาบาท และก็ความพยาบาท ชวนให้เกิดกำหนัดยินดี เห็นหมดทุกสิ่งทุกประการ เห็นจริง นี้ร้ายนัก อาฆาตให้ถึงความพลัด ศีล ๘ ประการนี้ ถ้ารักษา เห็นจัง เหมือนอย่างกับวัดปากน้ำนี้ พราก ให้มันยากจนลง ให้มันถล่ม ให้บริสุทธิ์บริบูรณ์จะส่งผลให้เป็น เห็นนรกเห็นสวรรค์เห็นนิพพานไปนรก หลายเสีย ให้มันวอดวายเสีย ให้ อัศจรรย์นัก พ้นจากภัยได้ ภัยท่า ไปสวรรค์ ไปนิพพานกันได้ ตายไป มันกลายเป็นคนเลว ให้มันตายไป อะไรเราไม่ได้ นี่อัศจรรย์อย่างนี้ ผลทานจะส่งให้ ผู้ที่ให้ทานด้วย ศรัทธานี่แหละ จะพ้นจากทุกข์ได้ เท่าไร ๆ ไปพบไปปะไปเห็นกันหมด เสีย นี่ ความพยาบาทลึกซึ้งขนาดนี้ ปรากฏอย่างนี้ เห็นจริงเห็นจังกัน แล้วเราจะชนะความพยาบาทมันได้ อย่างนี้ เมื่อเห็นจริงเห็นจังเข้ารูปนี้ อย่างไร เราต้องรักษาศีล เมื่อรักษา ตายไปจะเป็นอย่างหนึ่งอย่างใด ก็ ศีลแล้วใจก็อิ่ม ใจเย็น ก็ชนะความ ไปพูดกันได้ ไปพบไปเห็นกันทั้งนั้น พยาบาทเหล่านั้นได้ รักใคร่กันเท่าหนึ่งเท่าใด ไปพบไป พูดกันได้ที่นี้ไม่มีความโศก ไม่มีความ แห้งใจกันละ เมื่อเป็นเช่นนั้น ใจมัน ก็เปี่ยม ผ่องใสนี้ ผู้ที่มีธรรมกายมี แต่ความปลื้มอกปลื้มใจ ความแห้ง เจริญภาวนา มิใช่ชนะแต่ ความโศกเท่านั้น ความเห็นผิดก็ยัง ชนะได้ด้วย เห็นผิดนั้นเป็นถึงมิจฉาทิฐิ ทีเดียว ต้องอาศัยการเจริญภาวนา จึงจะเห็นชอบเห็นถูก และวิธีเจริญ ใจไม่มี หายไปหมด ปรากฏตรงกัน ภาวนานั้นใจต้องนิ่ง ต้องหยุด หยุด ข้ามกับผู้ที่ไม่มีธรรมกาย นี้ การ ตรงไหน หยุดอยู่ตรงศูนย์กลางดวง เจริญภาวนาเป็นอย่างนี้ ธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ สะดือ ขวา ทั้งสามประการนี้ สรรพสัตว์ ทะลุหลัง ขวาทะลุซ้าย สะดือทะลุ ที่เกิดมาทั้งหมดสิ้น เมื่อกระทบเข้า หลังด้ายกลุ่มเส้นหนึ่งซึ่งตั้ง แล้วก็มีเครื่องแก้ ถ้าสรรพสัตว์ไม่ ทะลุซ้ายด้ายกลุ่มเส้นหนึ่งซึ่งตึง ตรง รู้จักวิธีแก้หรือไม่รู้ท่าทางที่จะแก้แล้ว กัน ซึ่งตึงแล้วตรงกลางจดกัน กลาง โลกปุปตตา จ นิญโสภา ผู้ ไม่มีความอดทน ไม่มีความเพียร ก๊กที่ด้ายกลุ่มจดกันนั้นแหละถูก ถึงแล้วซึ่งโศก จงเป็นผู้พ้นจากโศก ไม่มีความบากบั่น ไม่มีความอุตสาหะ กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ เถิด และผู้ที่จะพ้นจากความโศกไป ไม่มีความแข็งแกร่ง ก็แพ้พวกทุกข์ ใสบริสุทธิ์ เท่าฟองไข่แดงของไก่ ได้จะต้องทำอย่างไร ความโศกคือ พวกภัยพวกโศกป่นปี้ ตรงกลางนั้นแหละ เมื่อเราเกิดมา ความแห้งใจ ไม่ใช่เป็นของแก้ง่าย ผู้ที่จะชนะความทุกข์ ชนะ เป็นมนุษย์ใจต้องหยุดอยู่ตรงนั้น เมื่อ ถ้าได้กับใครเข้าแล้วซูบตรอมผอม ภัย ชนะความโศกได้ ต้องให้ทาน จะตายใจก็ต้องไปหยุดอยู่ตรงนั้นเมื่อ เหลืองทีเดียว กินไม่ได้ นอนไม่หลับ รักษาศีลเจริญภาวนา การให้ทานชนะ เวลาจะหลับ ใจก็ต้องหยุดตรงนั้น ร่างกายซีดเซียว เรี่ยวแรงไม่มี จะ ความอยากได้สมบัติของคนอื่นมา จึงหลับได้ ถ้าไม่หยุดมันก็หลับไม่ได้ เป็นตายเท่ากัน เหมือนอย่างกับเป็น เป็นของตัว ไม่อยากได้สมบัติของ เมื่อเวลาจะตื่น ต้องตื่นตรงนั้น โรคในท้องเป็นฝีในท้องทีเดียว ความ คนอื่นต่อไป เพราะให้ของตัวแก่คน หลับที่ไหนตื่นที่นั่นเกิดที่ไหนตายที่นั่น โศกนั่นเป็นตัวสำคัญนัก แก้ยากนัก อื่นได้เสียแล้ว ใจก็ไม่อยากได้ของ ตรงนั้นเป็นที่เกิดที่ดับที่หลับที่ตื่น ให้ คนอื่น นี่เป็นข้อสำคัญอย่างนี้ ถ้า ทำให้แน่ใจต้องไปหยุดอยู่ตรงนั้น เมื่อ แม้ว่ารักษาศีลล่ะ ไม่ใช่แต่เพียงชนะ ใจหยุดนิ่งลงไปแล้วเรียกว่าใจเป็น ภัยเท่านั้น ชนะความโกรธอีกชนะ สัมมาทิฐิ หรือมิจฉาทิฐิ อย่าเพิ่ง ทีเดียว ท่านสอนให้เจริญภาวนา จะ ได้พ้นจากโศกไปเสีย โลก ความ กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๕