การเรียนรู้จากพระธรรม : หน้า 104/112

กับเรื่องนี้ไปอ่านที่บ้านด้วย "เป็นเรื่องจริง ตัดคนกลาง ออกให้หมด เหลือคนเล่ากับคนฟัง ย้อนเวลาสู่สมัยพุทธกาล เท่ากับว่า คุณกรอมได้ฟังพระดำรัสจากพระ โอษฐ์ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อ่านซ้ำหลาย ๆ เที่ยวจะเห็นคุณค่า ลองเขียน ผมอยากให้คุณกรอม ตามความรู้สึกนึกคิดตามความเข้าใจ ทั้งจากฟังที่ผมเล่าและจากการอ่านเอา เอง เพื่อเราจะได้คุยกันในคราวหน้า” "กรอมจะพยายาม กรอม รู้สึกชอบมากจังเลย” เห็นที่จะต้องหยุดเขียนบัน ทึกเอาไว้แค่นี้ อยากเขียนชาดกให้ เสร็จ จะได้ไปคุยกับพี่วิโรจน์อีก อันที่จริงอยากเรียกเขาว่าพ่อด้วยซ้ำไป ทำไมนะ ทั้ง ๆ ที่ฉันก็รักคุณพ่อ แต่ฉันกลับอยากมีพ่อแบบพี่วิโรจน์ แค่ได้ฟังไม่กี่ชั่วโมงรู้สึกว่าการเกิดเป็น คนนั้นช่างมีคุณค่า ถ้าได้รู้จักเขา ตั้งแต่เข้ากรุงเทพฯใหม่ ๆ สี่ปีที่ผ่านไป ฉันคงได้รู้ได้ทำอะไรที่ดี ๆ ที่ให้ คุณค่ากับชีวิตตัวเองเยอะแยะ... อ่านต่อฉบับหน้า ข้อความในกรอบส่วนนี้ คือเรื่อง "สิ้นชีวิต ไม่สิ้นบุญ” ตอนที่ ๑๐ เหตุร้าย ส่วนที่ขาดหายไปในฉบับที่ ๗๑ เดือนพฤศจิกายน ๒๕๓๔ ทางคณะ ผู้จัดทำวารสารกัลยาณมิตร ต้องขออภัยท่านผู้อ่านทุกท่านมา ณ ที่นี้ด้วย ถึงแม่แตง แดดยังจัดอยู่ คุณป้าเลือกร่มไม้ต้นหนึ่งเป็นที่ปูเสื่อ มีคน มาถึงก่อนเราไม่กี่กลุ่ม แต่มีทยอยตามหลังมาเรื่อย ๆ น้องภูจูงมือฉันออกไปเดินเล่นรอบ ๆ ผ่านเด็กหลายกลุ่มกำลังวิ่งไล่ จับกัน หนุ่มสาววัยเดียวกับฉันนั่งล้อมวงเป็นกลุ่ม เสียงหยอกล้อกันดังลั่น บ่งบอก ถึงความสุขสนุกสนาน ความตายเกิดขึ้นตรงหน้าเขาคงไม่เคยเห็น! สุนัขพันธุ์ไทยหลายตัวเดินหาเศษอาหารหลายตัวนอนหมอบอยู่ข้างพุ่มไม้ เราสองคนเดินเลียบคลองไปเรื่อย ๆ "พี่กรอมดูคนเล่นน้ำก่อนนะครับ น่าสนุกจังเลย ถ้าพี่รองมาด้วยน้องภู จะชวนพี่รองไปเล่นกับเขา น้องภูอยากตัวโต ๆ จัง ใครรังแกพี่กรอมภูจะชกให้ คว่ำไปเลย” ฉันเกิดอารมณ์เครียดเพราะคำพูดไร้เดียงสานั้น ครู่หนึ่งจึงข่มลงได้ด้วย การท่อง พุท-โธ คำท่องซึ่งฉันลืมไปหลายวัน พุท-โธ เมื่อท่องในใจซ้ำ ๆ ติดต่อกัน ครู่ใหญ่ ๆ ต่อมา ใจสงบและ รู้สึกอิ่มเอิบใจขึ้นทีละน้อย เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน ความสนใจต่อสิ่งรอบข้างเกิดขึ้น แสงแดดอ่อน ลง เด็กเล็กหลายคนนั่งทานข้าวกับพ่อแม่ หลายกลุ่มกำลังเปิดกล่องและถุงใส่ อาหาร ฉันชวนน้องภูเดินกลับ สวนทางกับเด็กหญิงตัวเล็ก กับลูกสุนัขขนฟูตัวอ้วนกลม กำลังวิ่งไล่เล่น "โฮ้ง โฮ้ง โฮ โฮ...” เสียงสุนัข เสียงเด็กร้องไห้ ฉันกับน้องภูหันไปดู สุนัขตัวโตกำลังกัดขย้ำลูกสุนัขของเด็กหญิง โดยที่ขณะนั้นเธอก็ล้มกลิ้งอยู่ใกล้ ๆ กัน พรวดเดียวเท่านั้นฉันก็เข้าไปถึง คว้ากอดช้อนตัวเด็กหญิงขึ้นมา ระหว่าง นั้นรู้สึกมีแรงกดหนีบลงที่น่องด้านขวา ความตกใจทำให้เด็กเงียบเสียงลง "ลูกแม่” เจ้าของเสียงกางมือออกรับ เด็กน้อยโผเข้าหาแม่ แล้วแผด ร้องเสียงดังลั่น “เจ็บไหมครับ” คุณภิภพกรากเข้ามาถาม สีหน้าตกใจยิ่ง "คุณถูกลูกหมาของผมกัดเอานะครับ เจ็บไหมครับ ขอบคุณ ที่กรุณา ช่วยลูกสาวผม จะให้ผมดูแผลหน่อยได้ไหมครับ” รู้สึกอายที่ตกเป็นเป้าสายตาของคนเป็นจำนวนมาก จึงส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่รู้สึกเจ็บเลยค่ะ ขากางเกง ก็ไม่ขาด คิดว่าคงไม่เป็นอะไรมาก "ภู พาพี่กรอมไปหาคุณยายนะครับ เดี๋ยวพ่อตามไป น้องภูจูงมือฉันแหวกกลุ่มคนออกมา “มีนามบัตรไหมครับ อีกสองวัน ผมจะโทรไปหา” อะไรกันอีก คุณภิภพถามพ่อของเด็กหญิง ฉันก้าวขาช้าลง อยากรู้ว่าเขาจะพูดคุย “ขอให้สบายใจได้นะครับ หมาของผมฉีดยาป้องกันไว้แล้ว” “ครับ นี่นามบัตรของผมครับ ถ้าเผื่อมีอะไรรีบแจ้งผมด้วยครับ” ๑๐๒ มกราคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร