ความเหี้ยมโหดในสงคราม : หน้า 96/112

ความเหี้ยมโหด แคว้นวัชชีซึ่งมีเวสาลีเป็นนคร มาแซมผม แล้วกล่าวว่า ไม่เคยอิ่มด้วยเลือดเลย พระหฤทัยของ พระเอกมองนางเอกด้วยสายตา ของพระราชาอันมีพระนามขจรทั่วพื้นชมพู พระองค์ในเวลานั้นบรรจุเต็มอัดไปด้วย ที่แสดงถึงความรักอันลึกซึ้ง นางเอกชาย ทวีปว่าทรงห้าวหาญและเข้มแข็งที่สุด ตามองเขาอย่างเอียงอาย รับเอาเฟื่องฟ้า พระองค์ทรงหลั่งน้ำพระเนตรเรื่องอะไร? พระองค์ทรงฆ่านางเอกละครเรื่องอะไร? หลวงเป็นแคว้นที่ที่ยากที่สุด เพราะความ "ถ้าหัวใจของท่านเป็นจริงดังปาก เป็นข้อข้องใจที่เสนาบดีผู้เฒ่าไม่อาจแก้ มั่นคงแห่งป้อมปราการและความสมาน พูด ข้าพเจ้าก็จะขอเทิดทูนหัวใจของท่าน ได้เลยจนกระทั่งศีขรินเข้ามากระซิบที่ใกล้หู สามัคคีของกษัตริย์ลิจฉวี สามารถรักษา ไว้ตลอดชีวิตเหมือนเทิดทูนเฟื่องฟ้าดอกนี้ เสนาบดีจึงถอยออกไปจากห้องส่วน เมืองไว้ได้นาน แต่ในที่สุดก็พ่ายแพ้ต่อ ข้าพเจ้าจะพูดอะไรมากกว่านี้ก็ยาก เพราะ พระองค์เหลือเพียงอโศกและศีขริน มหา กำลังของกองทัพอโศกและความฉลาดกล้า ข้าพเจ้าเป็นหญิง ถ้าท่านยังรักข้าพเจ้า อำมาตย์จ้องพระพักตร์พระราชาด้วยแววตา อยู่ตราบใด ข้าพเจ้าก็ขอภักดีต่อท่านไป แสดงความตำหนิอโศกทรงทราบถึงแววตา จนกว่าชีวิตจะหาไม่ นั้น สวมกอดศีขรินอยู่ครู่หนึ่งแล้วทรงถอย หาญของจอมทัพ เมื่อตีเวสาลีแตกนั่นเอง เหตุ การณ์อันน่าเศร้าสลดก็เกิดขึ้นในชีวิตของ "โกหก! โกหก! ไม่จริง” พระ ห่างออกมาพลางรับสั่งว่า อโศก มันเป็นรอยดำที่ลากไปบนเส้นชีวิต สุรเสียงลั่นก้องจากอโศก ทรงกระชาก "ริน! ท่านจงเป็นตัวแทนรับ ของพระองค์จนไม่อาจลบเลือนได้ เรื่องมีว่า พระแสงดาบจากฝักอย่างรวดเร็วกระโดด สารภาพบาปของข้าพเจ้าด้วยเถิด ข้าพเจ้า นครเวสาลีแตก แคว้นวัชชี จ้วงฟันนางเอกละครคอขาดกลิ้งอยู่กับพื้น รบศึกฆ่าคนมาเป็นจำนวนหมื่นแล้วไม่เคย ตกอยู่ภายใต้การคุ้มครองของกองทัพอโศก เวที ทุกคนเงียบกริบยืนตะลึงนิ่งเหมือน เสียใจจนถึงต้องหลั่งน้ำตาเหมือนเมื่อฆ่า ชาววัชชีทุกคนอยู่ในอาการสงบ พร้อมที่ รูปปั้นหลายรูปรวมกัน อโศกทรงแกว่ง นางเอกละครในครั้งนี้ เขาไม่มีความผิด จะรับทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นแก่พวกตน พระแสงดาบไล่คณะละครให้ออกไป ไม่มี ศีขรินท่านทราบมิใช่หรือว่าเขาไม่มีความผิด แต่ทหารของอโศกมีวินัยดีพอ ไม่ข่มเหง ใครทราบเหตุผลเลยว่า อะไรทำให้พระราชา แต่อะไรเล่าทำให้เขาต้องพลีชีพสังเวยดาบ ผู้แพ้ เนื่องจากต้องเหน็ดเหนื่อยมากใน มีพระอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างนี้ การรบครั้งใหญ่นี้ เมื่อรบชนะแล้วจึงมี ศริน และอัครมหาเสนาบดี ศีขริน การฉลองชัยชนะอย่างมโหฬารสนุกสนาน รัฐคุปต์ได้สติก่อนคนอื่น จึงกระโดดเข้า เอิกเกริกเฮฮาทั่วตำบลหนึ่งในแขวงเวสาลี จับพระพาหาทั้งสองข้างของพระราชา เล่มนี้ของข้าพเจ้า ท่านทราบมิใช่หรือ "ชโลธรา!” ศีขรินทูล "ชโลธรา!” อโศกทรงทวนค่า ในการฉลองชัยนี้ มีการแสดง นำไปสู่ที่ประทับแรม ณ พลับพลาหนึ่ง "เมื่อฉากละครนี้เปิดขึ้น มันเหมือนฉากชีวิต ละครถวายทอดพระเนตรหน้าพลับพลา ซึ่งอยู่ใกล้กับพลับพลาที่ทอดพระเนตรละคร ตอนหนึ่งของข้าพเจ้าสมัยเมื่อศึกษาอยู่ ของอโศก แสดงโดยชาววัชชี เป็นคณะ นั่นเอง ละครที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในสมัยนั้น ณ สำนักตักสิลาร่วมด้วยท่าน ชโลธรา เมื่อถึงที่ประทับส่วนพระองค์แล้ว นางกาในร่างหงส์เข้ามามีบทบาทสำคัญใน ละครแสดงตามลำดับเป็นที่ชื่น พระราชายังทรงมีพระอาการเหนื่อยหอบอยู่ ชีวิตฉากหนึ่งของข้าพเจ้า เราเคยสนทนา ชมยินดีของทหารและข้าราชบริพารทั้งปวง อัครมหาเสนาบดีรัฐคุปต์ไม่ทราบต้นสาย กับชโลธราด้วยความรัก ณ ซุ้มเฟื่องฟ้า จนไปถึงฉากสำคัญฉากหนึ่ง พระเอก ปลายเหตุใด ๆ แต่ไม่กล้าทูลถาม ศีขริน บริเวณบ้านป่า ข้าพเจ้าได้สองดอก และนางเอกนั่งสนทนากันใต้ซุ้มเฟื่องฟ้า คนเดียวเท่านั้นที่ทราบโดยตลอดว่า เหตุ เฟื่องฟ้าให้เธอ เป็นทำนองมอบหัวใจให้ บริเวณบ้านป่าแห่งหนึ่ง พระเอกส่งดอก การณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นเพราะแรงใดดลบันดาล เหมือนในเรื่องละครนี้ ชโลธราได้กล่าวคำ เฟื่องฟ้าให้นางเอกพลางกล่าวว่า จอมคนแห่งแคว้นมคธก้มพระ เป็นทำนองเดียวกับที่นางเอกละครกล่าว “ข้าพเจ้าเป็นชาวเมืองไกล ไม่ พักตร์ลงกับฝ่าพระหัตถ์ทั้งสอง กันแสง ชโลธราหลอกลวงให้ข้าพเจ้าหลงรัก แต่ มีอะไรมอบให้ท่านที่พอจะเชื่อถือได้ว่า สะอื้นเบา ๆ ใครเล่าจะทราบถึงความ แล้ว.... แต่แล้วเธอบอกภายหลังว่ามิได้ เป็นสิ่งมีค่า มีแต่ดอกเฟื่องฟ้าดอกนี้เป็น ปวดร้าวพระทัยของพระองค์ แผลใน รักข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเจ็บช้ำในเรื่องนั้น พยานแทนหัวใจของข้าพเจ้า เป็นนิมิต พระทัยซึ่งกำลังแห้งหายได้รับการเขี่ยและ ปานใดได้ประจักษ์แก่ท่านมาแล้ว เมื่อ หมายว่า ข้าพเจ้าได้มอบหัวใจให้ท่านไว้ จากนางเอกละครให้เหวอะหวะออกมาอีก มากระทบเรื่องทำนองนี้เข้าทำให้ข้าพเจ้า แล้ว ขอท่านได้โปรดรับไว้ เพื่อเอื้อกรุณา แก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด” อัครมหาเสนาบดีรัฐคุปต์ ต้องตก ลืมตน ลืมไปเสียสนิทว่า นี่คือเรื่องละคร ตะลึงเป็นครั้งที่สอง เมื่อเห็นน้ำพระเนตร แต่ทำไมมันช่างมาเหมือนเรื่องจริงในชีวิต มกราคม : ล าก หร