ประโยชน์ของการบิณฑบาต : หน้า 38/112

ใครเจ็บป่วยหรือสบาย ทั้งยังมองเห็นเด็กคนไหนที่มีแววดี ๑. เตรียมใจให้ผ่องใส ตรึกอยู่ในบุญตั้งแต่เช้า ก็จะได้ชักชวนให้มาบวชเป็นการสืบต่อพระพุทธศาสนาต่อไป คนเราถ้าใจดีหรืออารมณ์ดีตั้งแต่เช้าแล้ว ๔. มิให้ขาดประเพณี ข้อนี้สำคัญมาก ถ้าพลาด เมื่อไหร่จะเป็นเหมือนพระจีน หรือพระมหายาน ที่ไม่มี การบิณฑบาตต้องหุงหาอาหารฉันเอง นี้เป็นเพราะไม่มี รับรองจะทํา การงานอะไรก็ดี คนอื่นก็ให้ความเชื่อถือ ไม่ใช่หน้าบึงยัง กับยักษ์กับมาร เพราะอะไร? ก็เพราะพอตื่นขึ้นมาก็นึกถึง บุญจัดเตรียมอาหารใส่บาตรพระ จิตใจก็ร่าเริงแจ่มใส การบิณฑบาตตามพุทธประเพณีนั้นเอง พอจะกลับมาทำ จะได้บุญเต็มเปี่ยมต้องทำใจตรึกอยู่ในบุญทั้ง อีกก็เป็นอันทําไม่ได้ เหมือนพระของเราไปต่างประเทศ กว่าเขาจะอนุญาตให้บิณฑบาตได้ ชาวพุทธต้องวิ่งเต้น กันอยู่นาน ถ้าเราไม่รักษาประเพณีไว้ ต่อไปเมืองไทยก็ จะเหมือนเมืองจีน อนาคตจะเห็นว่าพระบิณฑบาตเป็น ขอทานไป ที่ผ่านมา ๔ ข้อนั้นเป็นประโยชน์ต่อพระพุทธศาสนา และชาวโลก ตอนนี้มาถึงประโยชน์ของตัวเรา คือพระภิกษุ สามเณรและญาติโยม สิ่งที่เป็นประโยชน์อันพระภิกษุ สามเณรจึงจะได้รับ คือ 0. ให้ได้บำเพ็ญขันติบารมี เวลาเดินบิณฑบาต พระภิกษุสามเณรต้องถอดรองเท้าเดิน เพื่อความเคารพใน ทานของผู้ถวาย เดินบนถนนลาดยางไม่เท่าไร แต่เดินบน ลูกรังที่ขรุขระเมื่อไร ต้องเดินกันกระย่องกระแย่ง ร้อง โอ๊ย ๆ อยู่ในใจกันทีเดียว อันที่จริงแล้วการที่เดินเท้าเปล่า 1 อย่างนั้นเป็นการนวดเท้า นวดเส้นที่ฝ่าเท้าอย่างดี ไม่ต้อง ซื้อรองเท้าที่เป็นตะปุ่มตะปั่มมานวดกันให้เสียเงิน จะทำให้ เรากระฉับกระเฉง เป็นการฝึกการเดินให้สง่าด้วย สายตา ก็จะดีเพราะสายบาตรกดที่ไหล่ ๒. ให้เกิดกำลังใจในการปฏิบัติธรรม เพราะเวลา เดินไปรับบิณฑบาตจากญาติโยมมาฉัน ข้าวแต่ละช้อน กับ (ข้าว) แต่ละคำเหมือนย้ำให้เราเร่งทำดี จะทำให้เกิด ภิกษุสัญญา เพราะบางคนที่มาใส่บาตรที่จริงเขายากจน แต่เมื่ออยากได้บุญก็กัดฟันสละมาทำทาน ถ้าทำไม่ดีจะเป็น หนี้ญาติโยม เดี๋ยวเกิดเป็นควายรับใช้โยม ทําให้เกิด เพอ หิริโอตตัปปะ รีบปฏิบัติธรรมจนสำเร็จพระอรหันต์ โยมจะได้บุญมาก ๆ เพื่อทดแทนคุณข้าวปลาอาหาร จุดใหญ่ใจความของการบิณฑบาตคือ การ จงกรมทำสมาธิ เป็นการเปลี่ยนอิริยาบถของการปฏิบัติธรรม ซึ่งตอนเช้าบรรยากาศกำลังดี และเป็นเนื้อนาบุญให้แก่ ญาติโยม on. จากนี้ก็มาถึงประโยชน์ของเราคือ พุทธศาสนิกชน จะได้รับกันทั่วทุกท่านที่ได้ตักบาตรทำทาน เป็นบทฝึกตัว อันแยบยลคือ ก่อนหา กำลังท่า และหลังจากทำแล้ว ต ช่วงคือ ๒. ขจัดความตระหนี่ในใจทุกวัน ถามว่าทำไม คนเราจึงต้องขจัดความตระหนี่ด้วย? เพราะคนเราในโลกนี้ ส่วนใหญ่ได้อะไรก็จะไม่รู้จักพอ คิดว่าใครมือยาวสาวได้ สาวเอา จึงทำให้เกิดช่องว่างระหว่างคนจนกับคนรวย คนมีโอกาสกับคนด้อยโอกาส แย่งชิงกันไม่รู้จักเผื่อแผ่กัน จึงมีสงครามกันอยู่ โลกไม่สงบสุขสันติกันเสียที จะไม่รักษา แล้วเราจะไม่เริ่มเป็นผู้ให้บ้างหรือ วัฒนธรรมนี้ไว้ หรือว่าถึงเวลาแล้วที่โลกจะลุกเป็นไฟด้วย ความโลภ พุทธศาสนิกชนทั้งหลาย เราจะรอให้มันเป็น อย่างนั้นลงคอเชียวหรือ? การตักบาตรซึ่งเป็นกิจของฆราวาสก็ดี การบิณฑ บาทอันเป็นกิจของสงฆ์ก็ดี ทั้งสองประการนี้ ต่างสงเคราะห์ เกื้อกูล และเอื้ออำนวยประโยชน์ให้แก่กันและกัน สังคมใด หมู่ชนใดรักการให้ ต่างมุ่งหวังจะเป็นผู้ให้ สังคมนั้น หมู่ชน นั้นย่อมอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข และหากได้เผื่อแผ่ขยาย การให้ออกไปกว้างขวางเพียงใด ความคิดที่จะกอบโกย ความคิดที่จะเบียดเบียน ความอยากที่ไม่รู้จักพอ อันเป็น เหตุนำมาแห่งทุกข์ทั้งหลายของมวลมนุษย์ย่อมจะสิ้นสุด หรือหยุดลงได้เพียงนั้น ท่านทั้งหลายเรามาเริ่มเป็นผู้ให้กันเถอะ ให้แก่ตัวเอง ให้แก่ผู้อื่น แล้วให้แก่ชาวโลก ด้วยการเริ่ม ต้นตักบาตร ตั้งแต่วันนี้และตลอดไป ๒๖ มกราคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร