เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิต : หน้า 105/112

"คุณยายครับ พี่กรอมถูกหมากัดครับ” น้องรีบรายงานให้คุณยายทราบ “อ้าว! หมาที่ไหนกัด แผลลึกไหมหนู “ยังไม่ทราบเลยค่ะ เดี๋ยวนะคะ” ฉันนั่งลงค่อย ๆ พับขากางเกงขึ้น มีรอยเขี้ยวกดเป็น ๆ ๔-๕ จุด "ลึกไม่ใช่เล่น” คุณภิภพมาถึงพอดี "ยื่นขามาตรงนี้ครับ ล้างน้ำลายออกก่อน เดี๋ยวไปให้หมอฉีดยาป้องกันบาดทะยักให้ เขาเทน้ำลาดลงบนแผล ใช้นิ้วลูบเบา ๆ น้ำหมดขวดจึงเอากระดาษเช็ดหน้าซับให้จนแห้ง "พาพี่กรอมไปขึ้นรถนะลูก เดี๋ยวพ่อกับคุณยายจะตามไป” สั่งลูกชายแล้วหันมาช่วยรวบรวมของใส่ตระกร้า ออกมาจากห้องฉีดยา เห็นคุณภาพนั่งรออยู่คนเดียว “คุณยายกับหลานอยู่ที่ร้านข้าง ๆ ครับ” เขาพาฉันเดินเข้าไปในร้าน "ซื้ออะไรเยอะแยะคะ" “เตรียมของให้หนูใส่บาตร พรุ่งนี้ค่ะ คราวนี้คงหมดเคราะห์หมดโศกเสียที” "ให้ใส่บาตรกับพี่กรอมด้วยนะครับคุณยาย” “ครับ” คุณภิภพตอบลูกชายพลางขยี้ผมของแกเบา ๆ ความรักที่มีต่อสายโลหิต ฉายชัดจากดวงตาทั้งสองข้าง “ป้ากับกูจะออกไปเดินซื้อของสักหน่อย หนูอย่าไปเลยนะ เดี๋ยวแผลจะอักเสบ ถ้าคุณภิภพโทรมาหนูบอกด้วยว่าป้าจะ ออกไปไม่นาน” อยู่ลำพัง ๆ ก็คิดนั่นคิดนี้ คิดถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต คิดไม่ออกว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง กำลังเพลิน ๆ เสียงเม็ดฝนกระทบกับหลังคาทำให้ได้สติ รีบวิ่งไปปิดหน้าต่างกันฝนสาด ปิดข้างล่างก่อนจากนั้นจึงขึ้น ไปปิดข้างบน บานสุดท้ายที่ปิด คือหน้าต่างคู่ที่อยู่ตรงหัวเตียงของคุณภิภพ รูปถ่ายขนาดห้านิ้วในกรอบสีเงิน เรียกร้องความสนใจให้หยุดดู รอยยิ้มในภาพหวานละมุน เบิกบาน ราวกับว่า ทั้ง โลกอยู่ในอุ้งมือเธอกระนั้น... สามวันติดต่อกันแล้วที่คุณภิภพมีงานยุ่ง และกลับบ้านค่ำ "ติดต่อหาอาจารย์คนนั้นแล้วใช่ไหมจ๊ะ” คุณภิภพเปิดประตูเข้ามา คุณป้าน้อมก็ถามทันที "ครับ ติดต่อไปแล้ว อาจารย์ไม่อยู่ ไม่มีใครรับสายเลย พรุ่งนี้ผมว่าจะลองไปที่บ้านเขาดู "ดีเหมือนกัน ให้มันชัดไปเลยจะได้หมดห่วง" น้องภูออกมาจากห้องน้ำพอดี “พี่กรอมไม่ต้องเป็นโรคกลัวน้ำแล้วใช่ไหมครับคุณยาย "ภู" คุณป้าน้อมกับคุณภิภพเรียกเสียงดัง น้องภูตกใจ ฉันตกตะลึง "พุท-โธ อะไรจะเกิดก็ต้อง เกิด พุท-โธ ๆ ๆ” ฉันพยายามตั้งสติเตือนตัวเอง “คุณกรอม” คุณภิภพเข้ามายืนใกล้ ๆ "ไม่ร้ายแรงอย่างนั้นหรอกครับ ลูกหมาตัวนั้นฉีดยาป้องกันไว้แล้ว ผมเพียงแต่ จะเช็คดูให้แน่ใจ ถ้าบังเอิญมันเกิดมาตายในช่วงนี้ คุณกรอมก็แค่ฉีดยาป้องกันเท่านั้น ผมอยากให้คุณกรอมปลอดภัยมากที่สุด” "ค่ะ ขอบคุณค่ะ” แล้วฉันก็เลี่ยงเดินขึ้นห้องนอนไป นั่งลงข้างขอบเตียง ตามองไปที่ยอดดอยสุเทพ นึกไหว้พระธาตุ ในใจท่องพุท-โธ ไปเรื่อย 1 นานแค่ไหนไม่รู้ ไกลสุดสายตา เห็นแสงสว่างจุดเล็ก ๆ แสงนั้นค่อย ๆ ขยายออกเป็นวงกว้าง สว่างขึ้น ใจเยือกเย็น ชุ่มฉ่ำไปกับแสงที่เห็น 1 อยากจะขอสิ่งดี ๆ ให้ตัวเอง นึกไม่ออกว่าควรขอสิ่งใด คิดได้แต่เพียงว่า จะตายก็ไม่ว่า อย่าต้องตายด้วยอาการน่าทุเรศ แบบหมาบ้า ชาตินี้หากอายุสั้น ขอให้ตายอย่างมีความสุข เมื่อใจได้รับรู้ถึงสิ่งดี ๆ ที่ทำลงไป... กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๕ ๒๐๐