นิทานเกี่ยวกับลิงและนกขมิ้น : หน้า 92/112

ฝนตกไม่ขาดเม็ด ลิงตัวหนึ่ง ดีนะท่าน เวลาฝนตกอย่างเช่น ตากฝนเปียกปอนหนาวสั่น นั่ง วันนี้ ท่านจะได้ไม่ต้องเปียกฝน องค์เอง ห่อตัวอยู่ใกล้ ๆ รังนกขมิ้น นกขมิ้นจึงถามว่า หนาวสั่นอีกไงล่ะ” ลิงได้ฟังคำตักเตือนของ "ดูก่อน วานร ศีรษะ มือ นกขมิ้นก็โกรธ นกขมิ้น ได้มาเป็นพระ หลาน ๆ คะ ถาเรา เห็นว่าใครมีนิสัยพาล ตักเตือน ไม่ฟังกันแล้ว อยู่ห่าง ๆ ไว้ดี และเท้าของท่านดูคล้ายมนุษย์ "ชะ! ชะ! เจ้านกน้อย กว่าค่ะ จะได้ไม่เดือดร้อน ทำไมท่านถึงไม่สร้างบ้านของ บังอาจมาสั่งสอนเรา เจ้ารู้จักเรา เพราะถึงแม้เราจะหวังดีต่อเขา ตนเองล่ะ” ลิงจึงตอบว่า น้อยไปเสียแล้ว ดูซิว่า ถ้าเจ้า อย่างไร เขาก็มองไม่เห็นหรอก ไม่มีรัง เจ้าจะอยู่ได้หรือไม่!” แม้พระพุทธองค์ก็ได้ตรัสไว้ใน "นี่แน่ะ นกขมิ้น ศีรษะ ว่าแล้ว เจ้าลิงเกเรก มงคลชีวิตเป็นข้อแรกก่อนอื่น มือและเท้าของเราคล้ายมนุษย์ คว้ารังนกขมิ้นมาฉีกขยี้จนป่นปี้ เลยว่า "อย่าคบคนพาล” ก็จริงอยู่แหละนะ แต่การจะสร้าง ไปกับมือ แต่นกขมิ้นได้บินหนี บ้านนี้ มันต้องอาศัยปัญญา ไปที่อื่นได้ทัน อย่างมนุษย์ ไม่ใช่ปัญญาอย่าง เมื่อพระสัมมาสัมพุทธ ลิงนี่!” เจ้าตรัสเล่าชาดกจบแล้ว "ท่านต้องตั้งใจหน่อยซี ตรัสว่า น้าอี๊ด จาก อรรถกถากุฏิทูสกชาดก จึง เราว่าท่านสร้างบ้านได้นะ สร้าง ลิงในครั้งนี้ ได้มาเป็น กระท่อมไว้กันฝนกันหนาวก็ยัง ภิกษุผู้เผากุฏิในครั้งนี้ ๙๐ มกราคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร