การสร้างถนนขึ้นพระธาตุดอยสุเทพ : หน้า 37/134

ที่สำคัญทั้ง ๓ แห่งของล้านนา เมื่อเกือบจะถึงที่หมาย ฟ้า ก็มืดเสียแล้ว ตัวเมืองเชียงใหม่ เป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจว่า การสร้างถนนบนภูเขา ระยะทางถึง ๑๑ กิโลเมตร ใช้เวลาเพียง ๕ เดือน ๒๒ วันเท่านั้น อุปกรณ์ที่ใช้ใน การก่อสร้างก็มีเพียงจอม และเสียมเท่านั้น สว่างไสวด้วยแสงไฟจากบ้านเรือน และร้านค้า รถราวิ่งกันขวักไขว่ ทำ ลืมๆ เสียอาจจะนึกว่าอยู่แถวสีลม หรือพญาไทก็ได้ เพราะเชียงใหม่ พ.ศ. นี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับกรุงเทพมหานคร นัก อดจะย้อนนึกถึงอดีตไม่ได้ เมื่อ เกือบ ๒๐ ปีก่อนที่เคยมาเยือนถิ่นนี้ วิถีการดำเนินชีวิตของคนที่นี่ทั้ง เรียบง่าย และเอื้ออาทร เดินผ่านไป ตามถนนหนทาง จะเห็นโถน้ำดื่มดินเผาขนาด พอเหมาะพร้อมกระบวยเล็กๆ สำหรับตักน้ำ ตั้งอยู่หน้าบ้านคล้ายจะทำหน้าที่แทนเจ้าของ บ้านที่จะเชิญชวนคนเดินผ่านไปมาว่า หากร้อน นัก กระหายนัก ก็นั่งพักดื่มน้ำฝนให้ชื่นใจก่อน สายลมเย็นพัดมาวูบหนึ่งหอบเอาอดีตจากไป ร้านรวงสองฟากถนนเปิดไฟสว่าง ให้ ลูกค้าได้เห็นสินค้าได้อย่างชัดเจน สินค้าส่วน ใหญ่เป็นสินค้าหัตถกรรมพื้นบ้านตั้งเรียงรายรอ คอยลูกค้าซึ่งมักจะเป็นชาวต่างชาติ วันก่อนๆ จะเป็นอย่างไรไม่ทราบ แต่วันนี้ที่ได้ไปเห็น ทั้ง พ่อค้าแม่ขายดูเหงาๆ อย่างไรชอบกล นานๆ จะเห็นคนที่มีท่าว่าจะเป็นลูกค้าเดินผ่านไปมา สักครั้ง อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูกาล ท่องเที่ยว การค้าขายจึงไม่ค่อยคึกคัก หรือจะ เป็นเพราะพิษเศรษฐกิจก็ยากที่จะเดา เมื่อฟ้าสางเราออกเดินทางกันแต่เช้า เพื่อไปนมัสการพระธาตุดอยสุเทพ อากาศยาม เช้าสดชื่นเย็นสบาย แสงแดดเพิ่งจะรำไร ตาม กิ่งไม้ใบหญ้ายังเห็นหยาดน้ำค้างเกาะพราว สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าไม้เขียวขจี การ เดินทางสู่ยอดดอยด้วยรถยนต์นับว่าเป็นความ สะดวกสบายที่สุด แต่กระนั้นบางครั้งก็ยังรู้สึก โงนเงนเพราะถูกรถเหวี่ยงไปเหวี่ยงมา เมื่อต้อง เข้าโค้ง ถ้าไม่ผิดพลาดเพราะตาพร่า มัวเสียก่อน นับโค้งได้ถึง ๙๗ โค้ง กว่าจะถึงเชิงพระธาตุดอยสุเทพ บางคนแย้งว่าขับรถมาตั้งไกลเห็นมี เพียงสองโค้งเท่านั้น คือ โค้งซ้าย และ โค้งขวา ! ถนนสายศรัทธา กว่าจะมาเป็นถนนลาดยาง อย่างดีจากเชิงดอยถึงยอดดอยให้รถ วิ่งสวนกันไปมาอย่างสบายๆ ใน ปัจจุบันนี้ หันกลับไปมองความหลัง ของถนนสายนี้กันสักหน่อย ในสมัยก่อนการ เดินทางขึ้นไปนมัสการพระธาตุดอยสุเทพนั้น เป็นเรื่องยากลำบากมาก เพราะต้องเดินไปตาม ทางเดินแคบๆ ขรุขระ ทุรกันดาร ต้องเดินผ่าน ป่าเขา ทั้งยังต้องปีนป่ายใช้เวลาเดินทางแต่ละ ครั้งไม่ต่ำกว่า ๕ ชั่วโมง จนมีคำกล่าวขานกัน ในสมัยนั้นว่า ถ้าไม่มีกำลังบุญมากพอหรือไม่ เลื่อมใสศรัทธาจริงๆ ก็จะไม่มีโอกาสไป นมัสการพระธาตุดอยสุเทพ เพราะการเดินทาง ไปนมัสการพระธาตุนั้น ต้องอาศัยทั้งกำลังใจที่ เด็ดเดี่ยวและกำลังกายที่เข้มแข็ง ต่อมาในปี พ.ศ. ๒๔๗๗ ครูบาศรีวิชัย พระภิกษุผู้รักการปฏิบัติธรรม และเป็นผู้สร้าง สาธารณะประโยชน์มากมายกับชาวล้านนา ท่านออกบวชตั้งแต่เยาว์วัย เป็นที่เคารพ เลื่อมใสศรัทธาของประชาชนทั่วไปและชาวเขา เผ่าต่างๆ มากมาย ท่านได้รวมคนจำนวนหนึ่ง เริ่มลงมือก่อสร้างถนนขึ้นสู่พระธาตุดอยสุเทพ โดยมีเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ใน สมัยนั้นลงจอบขุดดินเป็นปฐมฤกษ์ในวันที่ ๙ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๗๗ เมื่อข่าวการสร้างถนนขึ้นพระธาตุดอย สุเทพได้แพร่สะพัดไปถึงประชาชนในจังหวัดต่างๆ ในภาคเหนือ ชาวพุทธที่มีความเลื่อมใสในศีลา กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๔๒ ๓๕