การเตรียมตัวก่อนความตาย : หน้า 95/134

พวกเราที่เกิดมาทุกคนนี้ กำลังเดินทางไปสู่ จุดหมายสุดท้ายของชีวิตกันทั้งสิ้น ไม่มีใครหยุดไม่มีใครพัก อยู่กลางทางได้ ต้องเดินไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงจุดหมาย เหมือนดวงอาทิตย์เดินเรื่อยไปจนกว่าจะตกดิน อัน จุดหมายของชีวิตนั้นก็คือความตาย ที่เราขนานนามกันว่า “มัจจุราช” ทุกคนที่เกิดมาไม่มีใครได้รับสิทธิพิเศษจาก มัจจุราช ทั้งมัจจุราชก็ไม่เคยให้สิทธิเช่นนั้นแก่ใคร ไม่รับ สินบนของใคร ไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งสิ้น ยุติธรรมและ เที่ยงตรงที่สุดกว่าทุกสิ่งในโลก เมื่อถึงเวลาของใคร ก็มา คร่าชีวิตของผู้นั้นไปทันที แต่ถึงกระนั้น มัจจุราชก็ยังใจดี และปรานี้มนุษย์อยู่ คือก่อนจะมาเอาชีวิตไปนั้น ได้ส่ง บริวารมาเตือนให้รู้ตัวก่อนเสมอ บริวารของมัจจุราชที่ถูก ส่งมานั้น คือพยาธิกับชรา หรือความเจ็บป่วยกับความแก่ ทั้งสองนี้เป็นบริวารมือซ้ายมือขวาของมัจจุราช ซื่อสัตย์ต่อ มัจจุราชเสมอ ดังนั้นเมื่อ พยาธิหรือชราอย่างใดอย่าง หนึ่งหรือทั้งสองอย่างปรากฏ แก่ผู้ใด ผู้นั้นพึงรู้เถิดว่า มัจจุราชท่านมาเตือนให้รู้ตัว แล้ว จะทำอะไรก็ให้รีบๆ ทำ เสีย อย่าได้มัวประมาทหรือ โอ้เอ้อยู่ แต่คนเราส่วนใหญ่ แม้จะถูกเตือนอย่างนี้แล้ว ก็ ยังไม่ค่อยรู้สึกตัวกันนัก เพราะได้โอกาสเมื่อไร ถึงเวลาเมื่อไร มัจจุราชก็จะปลิดชีพ ทันที ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน ไม่ว่าจะอยู่ในน้ำ หรือบนบก ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรือกลางถนน มัจจุราชจะไม่ เลือกเวลาและสถานที่ หมดเวลาของผู้นั้นแล้วก็นำชีวิต ไปทันที โดยไม่ฟังใครทั้งสิ้น เมื่อรู้ดังนี้แล้ว จึงไม่ควรประมาท ไม่ควรปล่อย วันเวลาให้ล่วงเลยไปโดยไม่ได้ทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอัน ควรรีบเร่งทำสิ่งที่ควรทำและเป็นประโยชน์ต่อตนเองและผู้ อื่นเสียในวันนี้ และเดี๋ยวนี้ เช่น รีบศึกษาเล่าเรียน รีบตั้ง เนื้อตั้งตัว รีบทำบุญทำกุศล เป็นต้น ไม่ควรผัดวันประกัน พรุ่งต่อไป จะมัวรอฤกษ์รอยาม รอให้อายุมากกว่านี้เสียก่อน หรือรอให้ร่ำรวยรอให้พร้อมเสียก่อน ก็อาจจะสายเกินไป เพราะวันพรุ่งนี้เราก็ไม่รู้ว่าจะยังมีชีวิตอยู่อีกหรือไม่ คนที่มัวประมาท มัวรอโน่นรอนอยู่ หรือมัวผัดวัน ผัดเวลาอยู่ ก็มักจะหมดโอกาสที่จะทำสิ่งที่ควรทำ เมื่อถึงเวลา เรี่ยวแรงก็จะหมดไปเรื่อยๆ อายุก็มากขึ้นเรื่อยๆ แม้อยาก จะทำก็ทำไม่ไหว แม้ขอเวลาขอโอกาสให้แข็งแรงให้อาการดี ขึ้น เพื่อมาทำความดีทำบุญทำกุศลก่อนไป มัจจุราชก็ไม่ยอม เพราะหมดเวลาไปแล้วและเตือนให้รู้ล่วงหน้ามานานแล้ว จึงต้องไปตามอำนาจของมัจจุราช และไปอย่างมือเปล่า ไม่ มีหลักประกันอะไรเลย บางทีรู้ตัวอยู่ แต่ก็พยายาม ดิ้นรนหาทางกลบเกลื่อน หรือหลบหนีบริวารของ มัจจุราชกันเป็นการใหญ่ แม้ กระนั้น ก็อาจหลบหนีได้ เพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น ท้ายที่สุดมัจจุราชก็พบจนได้ ทุกคนที่เกิดมาไม่มีใครได้รับสิทธิพิเศษจากมัจจุราช ทั้งมัจจุราชก็ไม่เคยให้สิทธิเช่น นั้นแก่ใคร ไม่รับสินบนของใคร ไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งสิ้น ยุติธรรมและเที่ยงตรงที่สุด กว่าทุกสิ่งในโลก เมื่อถึงเวลาของใคร ก็มาคร่าชีวิตของผู้นั้นไปทันที กัลยา มิตร สิงหาคม ๒๕๔๒ ๙๓