ความรักของแม่และการปฏิบัติธรรม : หน้า 83/134

ผู้มีความตระหนี่ให้เต็มไปด้วยการเสียสละแบ่งปัน ผู้นั้น ได้ชื่อว่าตอบแทนคุณมารดาบิดาได้สิ้นสุด" เมื่อเรารู้อย่างนี้แล้ว เราจึงพาแม่ไปวัดที่มี พระสงฆ์ที่ประพฤติดี ปฏิบัติชอบ มีศีลา จารวัตรงดงาม เพื่อจะได้เป็นเนื้อนาบุญให้ กับแม่ได้ทำทาน รักษาศีล และนั่งสมาธิ เจริญภาวนา แม่จะได้รับบุญมากๆ แม่ชอบ สวดมนต์ นั่งสมาธิ ก่อนนอนท่านจะสวด มนต์เสียงดังลอดเข้ามาในห้องนอนของเรา ซึ่งอยู่ติดๆ กัน พอเราได้ยินเสียงสวดมนต์ อันไพเราะของท่าน ทำให้เราได้สำรวมใจไป กับเสียงสวดมนต์ของท่านด้วย ในตอนเช้าแม่จะตื่นขึ้นมาแต่เช้า แม้จะไม่หรูหราฟุ่มเฟือยกับการใช้ของจากภายนอก แต่พอ เวลาที่จะทำบุญ ทำทาน เขาจะทำทีละมากๆ โดยไม่เสียดาย และไม่คิดจะไปอยากได้ อยากดีกับของของคนอื่น” แม่จึง นำคำสอนเหล่านั้นกลับมาสอน มาตักเตือน พวกเราเสมอ แล้วแม่ก็สอนเราต่ออีกว่า “สังคม ของบ้านเมืองเราในปัจจุบันนี้ เป็นสังคม ของการแสวงหาผลประโยชน์ใส่ตน มีแต่ พวกประจบสอพลอ เห็นแก่ได้ ชอบให้ร้าย คนอื่น ตราบใดที่เรายังมีผลประโยชน์ต่อเขา ดูเหมือนว่าเรายังเป็น “คนดี คนเก่ง” สำหรับ พวกเขา แต่เมื่อใดที่เราหมดคุณค่า หมด ประโยชน์ หรือแม้แต่เพียงไม่ทำตามใจเขา แต่สำหรับหัวใจของผู้เป็นแม่แล้ว ไม่ว่าลูกจะถูกสังคมทำร้าย รังแก ริษยา ใส่ร้ายหรือ ยกย่องเชิดชูสักเพียงไหน ลูกก็ยังเป็นคนดีในความรู้สึกของแม่เสมอ เพราะแม่ไม่เคยสนใจ คำสรรเสริญหรือนินทา ที่คนอื่นเขายื่นให้กับลูก สวดมนต์นั่งสมาธิ ฟ้าสางแม่ก็ไปเดินออกกำลังกาย แล้ว กลับมาเตรียมอาหารเช้า พอตอนสายแม่ก็ไปวัด แม่บอกว่า แม่อยากจะมีเงินมากๆ เพื่อแม่จะได้ทำบุญถวายสังฆทาน ได้ทุกวัน เพราะที่บ้านของแม่ไม่มีพระมาเดินบิณฑบาต ถึงแม้ปัจจุบันนี้แม่จะอายุมากแล้ว โรคภัยไข้เจ็บ จะมาเยี่ยมเยียนเสมอ ๆ แต่แม่ก็ยังไปวัดปฏิบัติธรรมไม่ ยอมขาด ก่อนแม่จะไปวัดแม่จะสดชื่น เบิกบาน ยิ้มแย้ม แจ่มใส แม่บอกว่ากายจะเป็นอย่างไร แต่ใจแม่ยังสู้ เวลา ของแม่เหลืออีกไม่มาก แม่จะเก็บเสบียงบุญให้มากที่สุด แม่จะไม่ย่อท้อ เพราะแม่ต้องเตรียมตัวเดินทางไกล ลูกๆ ของแม่ถึงแม้อายุยังน้อย แต่เวลาแห่งชีวิต ของคนเรามีเท่ากัน อย่าประมาทอย่าปล่อยเวลาให้มันผ่าน ไปเพียงวันๆ นะลูก ลูกของแม่ต้องหมั่นนั่งสมาธิปฏิบัติธรรม ตักตวงบุญกุศลเอาไว้มากๆ เพื่อภพชาติใหม่ที่ดีของเรา เวลาแม่ไปวัดหลวงพ่อที่วัดมักเทศน์ให้แม่ฟังเสมอว่า “คนที่มีศีลธรรมนั้น จะเป็นคนสันโดษมักน้อย เป็นคนที่มี ความสงบเรียบร้อย ทำอะไรก็มีระเบียบวินัยในตัวเอง ถึง ไม่ยอมรับความคิดของเขาที่เราเห็นว่าไม่ถูกต้อง เท่านี้เรา ก็กลายเป็น “คนไม่ดี” สำหรับพวกเขาไปเสียแล้ว แต่สำหรับหัวใจของผู้เป็นแม่แล้ว ไม่ว่าลูกจะถูก สังคมทำร้าย รังแก ริษยา ใส่ร้ายหรือยกย่องเชิดชูสักเพียง ไหน ลูกก็ยังเป็นคนดีในความรู้สึกของแม่เสมอ เพราะแม่ ไม่เคยสนใจคำสรรเสริญหรือนินทา ที่คนอื่นเขายื่นให้กับลูก แม่พร้อมที่จะก้าวออกมา ปกป้องปลอบขวัญลูกอย่างเปิดเผย โดยไม่สนใจต่อสิ่งที่สังคมยัดเยียดให้กับลูกเลยแม้แต่น้อย เพราะเหตุนี้ ความรักของแม่จึงเปรียบประดุจ พระอรหันต์ผู้บริสุทธิ์ เราจึงต้องขอเคารพเทิดทูนความรัก ของแม่ดังเช่น “ความรักสีขาว” กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๕๒ ๘๑