การนั่งสมาธิและการปล่อยวาง : หน้า 107/134

ถึง...คุณแม่ที่เคารพอย่างยิ่ง คุณแม่เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีใช่ไหมคะ ลูกสบาย ดี มีไม่สบายบ้างในบางวัน แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เดี๋ยวก็หายเอง ตอนนี้ลูกนั่งสมาธิตามปกติ เวลาพักก็อ่าน หนังสือ ทำอะไรนิดๆ หน่อยๆ ไม่ให้ว่างมาก ไม่ได้ ออกกำลังกายในช่วงนี้ เพราะว่าเจ็บสะโพกและขา หมอจึง บอกไม่ให้ออกกำลังกายที่กระเทือนมาก ลูกเลยเดินเล่น แทนค่ะ ดีเหมือนกันเพราะว่าไม่ต้องเหนื่อยมาก สบายๆ ดี บางทีคิดอะไรไปเรื่อยเหมือนกันถ้าว่างๆ เวลาเดินเล่น แต่ ก็พยายามไม่ให้เรื่อยเปื่อยค่ะ นึกองค์พระสลับขึ้นมาบ้าง บางรอบก็เดินกับพี่ที่รู้จักบ้าง ถ้าเป็นอย่างนี้ก็จะคุยกัน ไม่มี อะไรมากค่ะ เวลาที่ทำกิจกรรมนอกรอบ ลูกนึกองค์พระได้ เป็นช่วงๆ นึกขึ้นมาเองค่ะ ไม่ได้รู้สึกว่าพยายามหรือฝืนใจ ให้อยู่ตรงกลาง โดยปกติ ลูกชอบคิดอะไรเล่นๆ อยู่เรื่อยๆ แต่พอคิดไปสักพัก จะรู้สึกว่าใจมันโหวงเหวงเหมือนไม่มี หลักยึด ก็จะตรึกองค์พระขึ้นมาเอง หรือบางวันลูกเฉยๆ ไม่อยากคิดอะไร ก็จะตรึกได้เช่นกันค่ะ ลูกพยายามให้ตัว เองยินดีหรือเฉยๆ ในทุกอารมณ์ที่เข้ามา เพราะเดี๋ยวมันก็ หายไปเองถ้าไม่ไปสนใจ คิดว่าต้องยอมอนุญาตให้สิ่งต่างๆ เข้ามาบ้าง ถ้าไม่ต่อต้านหรือใส่ใจมันจะผ่านไปเอง อย่าง เวลาที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก็คิดว่าคิดได้คิด ไป พอทำใจอย่างนี้แล้วคิดได้ไม่นานก็เลิก คิดเอง ลูกรู้สึกว่า ถ้าเราทำเฉยๆ ใจของ เราก็พร้อมที่จะหยุดนิ่งและกลับไปที่ ศูนย์กลางกายอยู่แล้ว พูดถึงเรื่องนั่งสมาธิ คุณแม่ได้นั่ง ทุกวันรึเปล่าคะ ช่วงก่อนหน้าที่จะเขียน จดหมายฉบับนี้เกือบหนึ่งเดือน ตอนนั้น อยู่ที่วัดแล้ว ลูกนั่งวางใจเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร รู้สึกว่าใจนิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ สบายขึ้น ความรู้สึกอยู่ตรงกลาง ลูกวางเฉยต่อค่ะ ใจขยายออก ตัว ลูกเหมือนยืดขึ้น ความรู้สึกตรงนั้นเหมือนต่อไปได้เรื่อยๆ ช่วงนั้นเวลานั่งใจรวมเร็วขึ้นเกือบทุกรอบค่ะ แต่พอดี หลังจากนั้นไม่นานก็มีอะไรต่างๆ ผ่านเข้ามามากมาย ใจจึง ถอนจากสภาวะนั้น แต่ลูกคิดว่าเราเริ่มใหม่ได้ ช่วงนี้ลูกก็ ปรับอยู่ ทั้งความตั้งใจและดึงใจให้กลับมา แต่ไม่ได้ซีเรียสอะไร เพราะมั่นใจว่าทำได้ อาจไม่ใช่วันนี้ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องได้ สักวันหนึ่ง ลูกคิดว่าความพอดีเป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งตัวลูกเองก็ รู้ว่า ความพอดีของตัวเองอยู่จุดไหน คิดว่า แต่ละคนไม่ เหมือนกันนะคะ จะเอาตัวเราไปเทียบกับคนอื่นหรือจะเอา คนอื่นมาเปรียบเทียบกับเราไม่ได้ ลูกจึงไม่ตัดสินใครด้วย การมาเทียบกับตัวลูก และการทำอย่างนี้ก็ทำให้เราไม่ติดใจ ในเรื่องต่างๆ ด้วยค่ะ มีพี่ๆ หลายคนบอกว่า ลูกมักจะชอบ เห็นใจคนอื่น ลูกก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นอย่างนี้ สงสัยในบางเรื่องลูกคงจะต้องยั้งความเห็นใจไว้เสียบ้าง เพราะต้องแยกออกจากความถูกต้องด้วย ใช่ไหมคะคุณแม่ ลูกคิดว่าการปล่อยวางทำให้ใจเป็นอิสระดีนะคะ ปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างออกจากใจ เวลาที่ลูกติดใจอยู่กับเรื่อง อะไรต่างๆ แล้วต้องการไม่นึกถึงก็จะหลับตาหายใจเข้าลึกๆ แล้วหายใจออก จะรู้สึกดีขึ้นค่ะ ลูกเคยมีความคิดฝันอยาก จะเดินทางไปทั่วโลกเลย อยากจะรู้ว่าจะรู้สึก อย่างไร จะรู้สึกว่าเป็นอิสระจากทุกสิ่งหรือไม่ แต่จริงๆ แล้วลูกก็รู้ว่า ถึงแม้จะเดินทางไป รอบโลก แต่เรายังไม่ปล่อยวางให้ใจปลอด ความคิด ให้ใจเป็นอิสระจากเรื่องต่างๆ เราก็ ไม่มีทางรู้สึกเป็นอิสระได้ มันคงไม่โล่งไม่เบา หรอกนะคะ เพราะใจของเราก็ต้องอยู่กับตัว เราตลอดเวลา แม้ว่าจะเปลี่ยนสถานที่ก็ตาม ลูกคิดว่า คนทุกคนก็ต้องมีเรื่องให้นึกถึงอยู่ มากทีเดียว แต่จะมีสักกี่คนที่รู้จักพักใจ หยุด คิดว่าต้องยอมอนุญาตให้สิ่งต่างๆ เข้ามาบ้าง ถ้าไม่ต่อต้านหรือใส่ใจมันจะผ่านไปเอง อย่างเวลาที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก็คิดว่าคิดได้คิดไป พอทำใจอย่างนี้แล้วคิดได้ไม่นาน ก็เลิกคิดเอง ลูกรู้สึกว่า ถ้าเราทำเฉยๆ ใจของเราก็พร้อมที่จะหยุดนิ่งและกลับไปที่ ศูนย์กลางกายอยู่แล้ว กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๔๒ ๑๐๓