การสังเกตพฤติกรรมของนกและมนุษย์ : หน้า 112/134

01 จากความทรงจำ อุบาสิกาถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล "ธรรมประสิทธิ์ บ้านในฝัน กำลังจะเขียนข้อความคุยกับคุณอยู่ พอดีหันไป นี่คุณอย่าเพิ่งสงสัย วันนี้ป้าเป็นอะไรไป จะสอน ทางหน้าต่างห้องทำงาน มองออกไปที่ถนนหน้าบ้านพัก เรื่องปักษาวิทยารึไง ไม่ใช่ค่ะ ป้านั่งนิ่งเท้าคางมองฝูงนก เห็นนกฝูงใหญ่หลายชนิดหลายขนาดกำลังก้มจิกเม็ดข้าวสุก ด้วยความชื่นชมยินดีต่างหาก ก็มันเป็นแค่เดรัจฉาน มันยัง ที่ป้าหว่านให้แทบทุกวัน บางทีเป็นข้าวเหลือจากใส่บาตรบ้าง ข้าวเย็นก้นหม้อบ้างเจ้านกกระจอกตัวมันเล็กเท่าหัวนกพิราบ นกกางเขนตัวโตกว่านกกระจอกนิดหนึ่ง นกเขาก็โตกว่านก กางเขนอีกหน่อย แต่แปลกมันก็กินรวมกันอยู่ในฝูงนั่นแหละ ก้มหน้าก้มตากินไม่มีเงยหน้าทะเลาะวิวาทแย่งชิงกันเลย อย่างนกพิราบ ตัวโตจะตาย ไม่ต้องถึงกับจิก แค่เอาปีกชน เจ้านกกระจอกก็แทบคอหักตายแล้ว มันกลับอยู่รวมกัน อย่างสันติ กินหมดแล้วต่างตัวต่างก็บินไป ๑๐๘ | กัลยาณมิตร หาคม ๒๕๕๒ รักสงบ มิน่าเขาจึงเอาสัญลักษณ์ นกพิราบเป็นเครื่องหมาย แห่งสันติภาพ มันน่ารักอย่างนี้เอง แล้วนึกย้อนมาดู พฤติกรรมของพวกมนุษย์เราบ้างซี สารพัดจะเบียดเบียน กันด้วยรูปแบบต่างๆ ทำทุจริตทางกายด้วยการทำร้าย ประหัตประหารทั้งสงครามและมิจฉาชีพ ทุจริตทางวาจา กล่าวร้ายป้ายโทษกันสุดๆ อย่างทางการเมือง หรือแม้การ ศาสนาอย่างที่ทางวัดของเราโดน ส่วนทางทุจริตมโนกรรม ก็จ้องแก่งแย่งผลประโยชน์ อิจฉาริษยา ชิงดีชิงเด่น ไม่รู้