คุณค่าแห่งการบวชในพระพุทธศาสนา : หน้า 57/132

การใช้สอย การใช้กิริยาวาจา แม้ กระทั่งความรู้สึกนึกคิดก็เว้นขาด แบบอย่างฆราวาส ทำให้พบความ คุณค่าแห่งร่มกาสาวพัสตร์ของพระ ภิกษุได้นั้น ผู้ที่ยังไม่เคยใช้ชีวิต นักบวชจำต้องทดลองเข้ามาอยู่ใต้ร่ม สงบสุขอันใหญ่หลวงกว่าการใช้ชีวิต เงาแห่งผ้ากาสาวพัสตร์เอง จึงจะ แบบฆราวาสได้อย่างไรนั้น คงไม่มีผู้ ประจักษ์แจ้งคุณค่าอันไพศาลแห่งการ ใดบรรยายให้สิ้นสงสัยได้หมดสิ้น บวชดังที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ เพราะแม้พระพุทธศาสนาจะมีอายุ เทศนาไว้ในสามัญญผลสูตรว่า ยืนยาวมากว่าสองพันปีแล้ว แต่ชาว “ฆราวาสเป็นทางคับแคบ เป็นทางมา พุทธก็ยังคงได้ยินได้ฟังคุณความดี ของการบวชที่พรรณนาสืบทอดกัน แห่งธุลี การดำเนินชีวิตเป็นนักบวช เป็นทางปลอดโปร่ง” เรื่อยมาเสมอ แต่สิ่งที่ยืนยันได้ตรงกันจาก พระภิกษุในทุกยุคสมัยนั้นคือ ข้อคิดดี งามต่าง ๆ ที่เกิดจากการบวชของ พระภิกษุในแต่ละคืนวันนั้น เปรียบ เหมือนน้ำบริสุทธิ์ที่ดับกองไฟกิเลสให้ มีขนาดเล็กลงไปเรื่อยๆ หากยิ่งดับไฟ กิเลสให้กองเล็กลงเท่าไร ความสงบ เย็นในใจก็จะเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น เพราะฉะนั้น ดูเหมือนว่า ทางเดียวที่จะเข้าใจและซาบซึ้งใน เอกสารประกอบการเขียน : พระวินัยปิฎก มหาวรรค ภาค ๒. กรุงเทพ, ๒๕๒๕ พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค, กรุงเทพ, ๒๕๒๕ สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวฑฒโน), ๔๕ พรรษาของพระพุทธเจ้า, กรุงเทพ, ๒๕๑๐ พระเทพวิสุทธิเมธี (พุทธทาส ภิกขุ), คำสอนผู้บวชพรรษาเดียว, กรุงเทพ, ๒๕๑๔ ธรรมโฆษ (แสง จันทร์งาม), ธรรมธารา, กรุงเทพ, ๒๕๒๖ วศิน อินทสระ, พระอานนท์พุทธอนุชา, กรุงเทพ, ๒๕๓๒ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๕๒ ๕๕