การปฏิบัติธรรมและความศรัทธา : หน้า 112/132

เป็นความหวังลมๆ แล้งๆ ของป้าว่า อยากอยู่ ร่วมงานกับพวกคุณที่สุดจริงๆ แต่ความตายก็อยู่นอก อำนาจของเรา เมื่อใดมาถึงคงไม่มีอะไรต้านทานไว้ได้ ขอ อยู่ฉลองพระมหาเจดีย์สักหน่อย ให้สมกับที่เคยเดินสายไป พูดเชิญชวนผู้มีบุญเป็นเจ้าขององค์พระประดิษฐานอยู่บนพระ มหาเจดีย์แทบทั่วประเทศ ได้เห็นผลงานก่อนสิ้นใจก็คง เบิกบานไม่น้อย ทีนี้เพื่อนฝูงในโลกโน้นจะแห่กันมารับ มากมายแค่ไหน ไม่ขัดข้องแล้วจะตามไปโดยดี แต่ว่าถ้า ฉลองพระมหาเจดีย์แล้ว จะปล่อยให้สร้างพระมหาวิหาร พระมงคลเทพมุนีเสร็จก็ยิ่งดีหนักยิ่งขึ้นไปอีก เพราะครั้ง หล่อรูปทองคำของท่าน ป้าก็เชิญชวนผู้คนไว้สุดๆ เหมือน กัน เรียกว่าทองคำในครอบครัวตนเองและอีกหลายๆ ครอบครัวหมดกันจนเกลี้ยงบ้าน เพิ่งมาซื้อสร้อยห้อยพระ มหาสิริราชธาตุกันใหม่ไม่นานนี้เอง พูดถึงหลวงพ่อวัดปากน้ำ ครูบาอาจารย์ของเรา ป้านึกถึงถ้อยคำสวดสรรเสริญท่านอยู่ท่อนหนึ่ง ซึ่งเป็น ประโยชน์ต่อตัวป้ามาก คือตรงถ้อยคำที่ว่า *หยุดนิ่งสนิทใน หฤทัย ณ กลางกาย ดวงธรรมสว่างล้ำ พหุธรรมกายพราย เห็นสุดตลอดสาย วรกายวิเศษศานต์” ป้าจะใช้ประโยคเหล่านี้ภาวนาแทนคำว่า สัมมาอะระหัง แล้วใจก็จะทำตามได้โดยง่าย ภาพภายในใจก็จะเกิดตามได้ ง่ายเป็นพิเศษ พหุ เป็นคำเดียวกับคำว่า พหู แปลว่า จำนวนมาก พระธรรมกายจำนวนมากผุดขึ้นเป็นสายจริงๆ ไม่เชื่อใครจะทดลองใช้ถ้อยคำเหล่านี้เหมือนป้าดูก็ได้ น่าจะ ได้ผลนะคะ ในยามนี้เราทุกคนควรเร่งความเพียร ปฏิบัติธรรม ให้บรรลุผลให้สำเร็จ จะเป็นระดับใดก็ควรตั้งใจทำให้ได้ ๑๑๐ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๔๙๙ ให้หยุด ให้นิ่ง ให้สนิท อยู่ข้างในศูนย์กลางกาย เพื่อเป็น พยานในคำสอนของครูบาอาจารย์ของเรา ในคำสอนของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ใครเขาไม่เชื่อและไม่พยายามปฏิบัติ กลับดูถูกว่าเรางมงาย นั่นมันเรื่องของเขา ชีวิตของเราไม่ได้ ขึ้นอยู่กับลมปากของใคร เราทำดี ถูกกล่าวหาว่าชั่ว เรา ย่อมไม่ได้ชั่วไปตามคําพูดของเขา หรือถ้าเราเป็นคนชั่ว ใครชมว่าเราดี เราก็ไม่ได้ดีไปตามนั้น คนที่รู้ตัวดีที่สุดว่า ตนเองเป็นอย่างไร ก็คือตัวของตัวเอง เวลานี้ป้าเห็นว่าพวกเราทุกคนควรปฏิบัติตาม สโลแกนของวัดที่ว่า “ไม่สู้ ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป” ตามนี้แหละ ค่ะ มีผลสำเร็จเกิดให้เห็น ป้าจะยกตัวอย่างเล็กๆ ของ ตนเองให้คุณฟัง คืออาการป่วยหนักของป้าเริ่มมาพร้อมกับ ระยะเวลาที่วัดเกิดเรื่องพอดี สื่อต่างๆ ออกมาจ้วงจาบ บิดเบือนให้ผู้คนหลงเชื่อไปทั่วบ้านทั่วเมือง เวลาป้าต้องไป รักษาตัวที่โรงพยาบาล ป้าอาราธนาพระมหาสิริราชธาตุ ติดตัวไปด้วย ไม่ใช่จะอวดใคร แต่เดิมเมื่อครั้งยังไม่มีท่าน ป้าไปอยู่โรงพยาบาลครั้งใด พวกผีก็ชอบแห่กันมาขอส่วนบุญ ป้าถูกรบกวนนอนหลับไม่ใคร่สนิท พอมีพระของขวัญดัง กล่าวติดตัวไปด้วย แม้เพียงรูปภาพติดไว้ที่หัวเตียง ป้าไม่ เคยถูกผีหลอกอีก อย่างมากก็ให้เห็นตอนดึกสงัดที่ ๒ - ๓ เดินผ่านหน้าห้องพัก ศีรษะสูงแทบติดเพดาน แต่ไม่กล้า เข้ามาในห้อง ทีนี้เจ้าหน้าที่พยาบาลบางคนซึ่งเชื่อสื่อสนิทใจ เกลียดชังวัดเรามาก พอเห็นป้ามีพระของขวัญไปด้วย เขา ก็ถามว่าป้าเป็นศิษย์วัดเราหรือ ป้าก็รับคำ เขาก็แสดงอาการ ไม่พอใจ หลุดปากออกมาทีเดียวว่า “เกลียดวัดนี้ที่สุด” แล้ว ก็เดินหนีทิ้งป้าไปทันที ทั้งที่กำลังทำหน้าที่ตรวจอาการป่าอยู่ เลิกตรวจเสียดื้อๆ ยังงั้น ป้าก็นึกถึงสโลแกนที่ว่า “ไม่รู้ ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป” คือ ไม่คิดไปโต้เถียงชี้แจง ในเมื่อเขาอยู่ในอารมณ์อย่างนั้น ขณะเดียวกันก็ไม่หนีไปรักษาตัวที่อื่น เพราะอย่างไรก็คง ต้องเจอคนประเภทนี้อยู่ดี ก็ยังไปรักษาตัวที่นั่นตลอดมา ขณะเดียวกันก็ตั้งหน้าทำความดีให้ คือพูดกับเขาด้วย ถ้อยคำดีๆ ทำตัวเป็นคนไข้ที่ดี ไม่จุกจิกจู้จี้งอแง แล้วก็ซื้อ ของรับประทานให้บ่อยๆ ทั้งคณะ ไม่เฉพาะคนที่เกลียดวัด ทำอยู่ดังนี้ทุกครั้งที่เข้าโรงพยาบาลประมาณเดือนละ ๒ ครั้ง หลายเดือนผ่านไป ป้าจึงได้ความยิ้มแย้มแจ่มใสคืนกลับมา