ธรรมดาว่าของมากนั้นก็มา : หน้า 82/132

ธรรมดาว่าของมากนั้นก็มา จากของน้อยที่รวมๆ กันเข้านั่นเอง เช่น คนที่มีเงินทองมาก ๆ ก็เพราะได้เก็บ สะสมไว้ทีละน้อย ๆ คนมีความรู้มากก็ เพราะได้ กษาหาความรู้มาเรื่อยๆ บุญก็เช่นเดียวกันถ้าได้ทำสะสมไว้เรื่อยๆ ไม่ทำๆ หยุดๆ แม้จะทำอย่างละไม่มาก แต่ก็ทำเรื่อยไป โดยไม่คิดว่าบุญที่ตน ทำอย่างนั้นจะสูญเปล่า จะไม่ให้ผลอะไร คิดแต่เพียงว่าขอให้ได้ทำ แม้จะเพียง เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ขอให้มีส่วนร่วมด้วยก็ แล้วกัน เมื่อทำไปเช่นนี้ บุญของผู้นั้นก็ จะเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น ไม่นานนัก บุญของเขาก็จะเต็มเปี่ยม สามารถอำนวยประโยชน์ให้เป็นความสุขความเจริญยิ่งๆ ขึ้นไปได้ เหมือนกับน้ำที่หยดจากก๊อกน้ำทีละหยดๆ หรือ น้ำฝนที่ตกลงมาทีละเม็ดๆ ซึ่งดูแล้วเหมือนจะไม่มาก แต่ เมื่อมีภาชนะเช่นขันหรือบาตรรองรับน้ำนั้นไว้ น้ำที่หยดลง มาหรือฝนที่ตกลงมาเรื่อยๆ โดยไม่หยุดนั้นก็จะเพิ่มขึ้นๆ เต็มภาชนะนั้น จนสามารถนำมาดื่มกินหรือใช้ประโยชน์อื่นได้ เพราะฉะนั้น ท่านจึงบอกว่าอย่าได้ดูหมิ่นบุญที่ ตนเองทำไว้เล็กๆ น้อยๆ นั้นจะมาให้ผลแก่ตนได้อย่างไร หรืออย่าได้คิดว่าทำไปแล้ว เมื่อไรจึงจะให้ผลตอบแทน ขอให้ทำบุญไปเรื่อยๆ เถิด เมื่อบุญนั้นเต็มบริบูรณ์แล้ว ก็ จะนำผลอันเป็นสุขมาให้ คนที่ไม่คิดทำบุญ หรือไม่อยาก ทำบุญต่างหาก ที่มัวคิดโน่นคิดนี่ มัวคิดเล็กคิดน้อยเกี่ยว กับเรื่องบุญแล้วก็ไม่ทําบุญหรือบางคนอยากทําบุญเหมือนกัน แต่มัวคิดมากหรือคิดหยุมหยิมเกินไปจนพลาดโอกาสทำบุญไป การทำบุญนั้นท่านสอนให้เลือกทำก็จริง แต่มิใช่เลือก จนกระทั่งไม่ได้ทํา ควรเลือกที่ดีที่สุดเท่าที่มีอยู่หรือเท่าที่จะ หาได้ เหมือนที่ท่านสอนให้เลือกรับประทานอาหารที่มี ประโยชน์ แต่เมื่อหาอย่างนั้นไม่ได้ แม้อาหารที่มีประโยชน์ น้อย ก็ต้องรับประทานไปเพื่อประทังชีวิต มิใช่ปล่อยให้อด จนตายไป วันเวลาที่ล่วงเลยไปนั้นได้พาเอาชีวิตของเราไปด้วย โอกาสที่จะทำบุญก็น้อยลงไปด้วย จะมาโหมทำบุญกันใน ตอนแก่หรือตอนใกล้จะสิ้นลมนั้นจะไปทันอะไร จะทำบุญได้ สักเท่าไร เหมือนอย่างเอาภาชนะไปรองน้ำเมื่อฝนใกล้จะ หยุดตกแล้ว จะไปได้น้ำฝนสักกี่มากน้อยกัน ผู้ฉลาดกลัวพลาดโอกาสทำบุญ จึงสั่งสมบุญมาเรื่อยๆ แม้จะทำไม่มาก แต่ก็ทำอยู่อย่างไม่ขาดสาย บุญของเขาก็ เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มเปี่ยม เขาก็อุ่นใจสบายใจได้ว่า ชีวิตนี้ได้สะสมเสบียงไว้แล้ว แม้จะต้องตายไป ก็ไม่กลัวว่า ภพชาติต่อไปจะลำบากและว้าเหว่ เพราะมีเพื่อนคือบุญ ตามไปด้วยแล้ว การทำบุญนั้นท่านสอนให้เลือกทำก็จริง แต่มิใช่เลือกจนกระทั่งไม่ได้ทำ ควรเลือกที่ดีที่สุด เท่าที่มีอยู่หรือเท่าที่จะหาได้ เหมือนที่ท่านสอนให้เลือกรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ แต่เมื่อหาอย่างนั้นไม่ได้ แม้อาหารที่มีประโยชน์น้อย ก็ต้องรับประทานไปเพื่อประทังชีวิต มิใช่ปล่อยให้อดจนตายไป ๘๐ | กัลยา มิตร พฤศจิกายน ๒๕๕