จดหมายถึงคุณแม่ : หน้า 107/132

ถึง...คุณแม่ที่เคารพยิ่ง สวัสดีค่ะ.... คุณแม่เป็นอย่างไรบ้าง หวังว่าคงจะสบายดี ลูกเองสบายดีค่ะ ไม่มีอะไร ใกล้เข้าเดือนตุลาคมแล้วนะคะ เดือนเกิดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ และของ คุณแม่ ลูกจำได้ ตอนนี้ บางวันฝนก็ตกบ้าง บางคนเป็นหวัด แต่ลูกแข็งแรงเกินคาด ทั้งที่อยู่ใกล้คนเป็นหวัด แต่ไม่ติด หวัดสักที อากาศเวลาฝนตกมีผลกับลูกเหมือนกันค่ะ ลูกจะ ผิวแห้งและคันเกือบทุกครั้ง ดีว่าฝนตกไม่บ่อยมาก ตอนนี้ ลูกทำกิจวัตรเช่นเดิม ทำสมาธิเป็นหลัก มององค์พระไปเรื่อยๆ บางช่วงลูกก็ดูได้ต่อเนื่องแล้วแต่ ช่วงค่ะ ช่วงไหนที่ตั้งใจก็จะนำใจไว้ที่กลางตัวเรื่อยๆ บางช่วง ความตั้งใจหย่อนลง ลูกก็จะลืมบ้าง เล่าให้แม่ฟังแล้ว รู้สึก กระไรอยู่เหมือนกันว่า ลืมได้อย่างไรยังไม่ทันแก่เลย ลูกฟัง เทปธรรมะบ้างค่ะ พยายามฟังบ่อยๆ ใจจะได้ติดอยู่กับธรรมะ อะไรที่ทำบ่อยๆ มันก็มีผลเหมือนกันนะคะ เพราะใจมันคุ้น บางทีเราไม่ได้ตั้งใจทำ แต่ทำด้วยความคุ้นเคยก็มี เพราะฉะนั้นต้องพยายามให้ใจคุ้นกับเรื่องดีๆ เพราะเรื่องที่ ดีทำให้ใจสบาย คุ้นกับเรื่องไม่ดีเราก็ไม่มีความสุข เป็นหลัก ง่ายๆ แต่ไม่รู้ว่าทำยากรึเปล่านะคะ เพราะบางทีเราก็ไม่ รู้สึกว่าใจมันไม่สบาย อย่างเวลาที่คิดเกี่ยวกับเรื่องไร้สาระ แทนที่จะมององค์พระ ลูกไม่ได้รู้สึกว่าใจไม่สบาย แต่ถ้า เทียบกับตอนที่ใจอยู่กับธรรมะ รู้สึกว่าสงบกว่ามาก และดีกว่า เพราะใจได้พักผ่อน แทนที่จะติดปีกบินไปตามเรื่องที่คิด ต้องเก็บปีกไว้ก่อนนะคะ ไม่อย่างนั้นใจไม่สามารถนิ่งได้นาน ถ้าทำใจนิ่งได้นานจะคุ้นกับความนิ่งมากกว่าความไม่นิ่ง พอใจเราแวบออก เราจะสังเกตได้ แต่ถ้าใจไม่นิ่งเป็นปกติ มันก็ไปเรื่อย เราก็จะสังเกตไม่ออก เมื่อใจไม่นิ่งมานิ่งเราจะ พบความเปลี่ยนแปลงที่บอกกับตัวเองได้ แล้วแต่คนชอบ ทำแบบไหนก็เป็นแบบนั้นนะคะ บางครั้ง ลูกคิดว่า คน ส่วนมากคุ้นกับการต้องคิด เลยชิ้น พอให้ไม่ติดจึงรู้สึกแปลกๆ แต่ลูกว่า ในที่สุดเราก็ต้องปล่อยวางความคิด อยู่ดี เพราะต้องพักสมอง พักใจเสีย บ้าง ช่วงนี้ นอกจากทำสมาธิ แล้ว ลูกไม่ได้ทำอะไรมาก ทำกิจวัตรตามปกติค่ะ มีพี่ๆ บอกว่า ลูกโชคดีมีบุญที่มีโอกาสได้นั่งสมาธิมาก ลูกจะย้ำประโยคนี้ กับตัวเองบ่อยๆ เพราะบางทีเราอาจจะมีโอกาสจริง แต่ถ้า ใช้โอกาสไม่เต็มที่ ก็น่าเสียดายนะคะ เคยคุยกับพี่ๆ บางคน ถามว่า นึกอย่างไรจึงตรึกธรรมะ พี่เขาตอบว่าเพราะนึก องค์พระแล้วอบอุ่นใจ รู้สึกว่ามีกระแสบุญไหลผ่าน ลูกก็เลย บอกว่าดีจังเลย ดีแล้วค่ะ อนุโมทนาด้วย ลูกพูดจากใจนะคะ ไม่ใช่ตามมารยาท เพราะชื่นชมคนที่รักธรรมะ ฟังแล้วนับถือ เคยฟังพี่(อีกคน) เล่าว่า อยู่ในวัดนี่ดี คนมีศีลมีธรรม เรา เชื่อในศีลได้ แล้วทุกคนก็ได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ เราเหนื่อย เหมือนกันแต่ได้บุญที่จะติดไปทุกๆชาติซึ่งคุ้มกับชีวิตที่เกิดมา ลูกเลยถามไปเรื่อยๆ ถามว่า ข้างนอกไม่มีความสุขเลยหรือ พี่บอกว่า มีตามประสาเขา เป็นความเพลินมากกว่า ให้ทำ บ่อยๆ เดี๋ยวก็เบื่อ ถ้าให้ไปเที่ยวบ่อยๆ เดี๋ยวก็เบื่อ มันไม่ เหมือนกับความสุขความปีติในการทำบุญ..... พอฟังนานๆ เลยนึกขึ้นได้ ต้องพูดอะไรมั่ง เดี๋ยวจะเงียบไป ลูกเลยเล่า ให้ฟังว่า เคยนึกเล่นๆ ถ้าลูกไม่รู้เรื่องการสร้างบารมี คือไม่ นับเรื่องนี้นะคะ แล้วถ้ามีฐานะดี ลูกจะทำสังคมสงเคราะห์ พี่เขาบอกว่า บางคนเขาก็ทำอย่างนี้ ช่วยเหลือคนอื่นแล้วมี ความสุขเพราะรู้สึกว่าเรามีค่า ลูกเล่าต่อว่า แล้วลูกก็อยากไปเที่ยวรอบโลก พี่เขา ถามต่อว่า แล้วถ้าเที่ยวรอบโลกเสร็จจะทำอะไร ลูกนึกไม่ ออกเลยบอกว่า ก็อยู่ต่างประเทศต่อ แต่นึกอาชีพไม่ออก เหมือนกัน พี่เขาพูดว่าถ้าให้ไปเที่ยวรอบโลกรอบ ๒ ลูก บอกว่าคงไม่ไปอีกแล้ว เพราะคงเบื่อ พี่เขาบอกมันก็จะ แสวงหาต่อไปเรื่อยๆ เพราะเราต้องการความสุข ซึ่งต้อง เทียบไม่ได้อยู่แล้วกับความสุขในการเข้าถึงธรรม.... ลูกฟัง แล้วก็เห็นด้วยค่ะ บางทีที่คนยังไม่เบื่อไปเที่ยวคงเป็นเพราะ ได้เปลี่ยนที่เที่ยวไปเรื่อยๆ ยังไม่ เบื่อฟังเพลงเพราะได้เปลี่ยนเพลงฟัง ยังไม่เบื่อดูหนังเพราะได้เปลี่ยนเรื่องดู ถ้าให้ทำซ้ำๆ คงไม่มีใครอยากทำ หรอกนะคะ สมมติว่ามีคนมาเสนอ ให้ไปเที่ยวที่ใดที่หนึ่งทุกวันกับให้นั่ง สมาธิทุกวัน ลูกก็ต้องเลือกนั่งสมาธิ อย่างน้อยมององค์พระนานๆ เราก็ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๔๒ ๑๐๕