ความสุขในช่วงเวลาที่เหลือ : หน้า 53/116

ปลื้มมากๆ ดีใจมากๆ นึกถึงทีไรป่าชื่นใจทุกครั้งเลยคะ ชื่นได้ ชื่น....ใจ” แทบไม่น่าเชื่อว่าคำพูดอันน่าอัศจรรย์นี้ เป็น ของบุคคลผู้ซึ่งกำลังรักษาตัวด้วยวิธีการเคมีบำบัด ที่รีบ บอกเล่าด้วยน้ำเสียงสดใสและนัยน์ตาเป็นประกาย พร้อม กับส่งยิ้มเบิกบานให้แก่ผู้มาเยือน พลอยให้ทุกคนในที่นั้น ใจฟูด้วยความปีติในสิ่งที่ได้ฟัง กระทั้งพวงมาลัยดอกมะลิสี ขาวบริสุทธิบูชาพระพุทธรูป ที่หัวเตียงของผู้ป่วย รวมทั้ง พานดอกไม้หอมบูชาหลวงพ่อวัดปากน้ำฯและครูบาอาจารย์ ทั้งหลาย ก็เหมือนจะส่งกลิ่นหอมอ่อนเพื่อร่วมยินดี อาลัยของบุคคลอันเป็นที่รัก คำไว้อาลัยจากผู้ใกล้ชิด แม้เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่ง ของความดีในชีวิตคุณป้าปัทมา หอมจู แต่ก็เป็นเครื่อง เตือนใจให้ข้อคิดแก่นักสร้างบารมีได้ว่า เวลาในโลกมนุษย์ เป็นของน้อยนิดที่มีค่ายิ่ง เราจึงต้องทุ่มเททำความดีสร้าง บารมีกันทั้งวันและคืน ให้คุ้มค่าทุกนาทีแห่งชีวิต แม้ใน ชาตินี้ภพนี้เรายังไม่สามารถเอาชนะความตายได้ แต่เมื่อ ความตายมาถึงเราก็ไม่รู้สึกหวาดหวั่น หากยิ้มสู้อย่าง ผู้ชนะโลก ยิ้มอย่างผู้ที่จะได้ไปเสวยสุขในโลกสวรรค์อัน ยาวนาน “ปัทมา” นามแห่งบัวบูชาพระไตรรัตน์ “....ป้ามีข่าวดีจะบอก ป้าเห็นธรรมะภายในแล้ว ล่ะ โชคดีจังเลยที่โทรทัศน์ถ่ายทอดสดพิธีเททอง ป้าก็เลย ได้เห็นทั้งภาพได้ยินทั้งเสียงของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ธัมมชโย ตอนท่านน่านั่งสมาธิ พอกำหนดใจตามเสียง หลวงพ่อไปสบายๆ ป้าก็เห็นองค์พระผุดขึ้นเป็นสายต่อ เนื่องในศูนย์กลางกายในตอนนั้นเลย ป้ามีความสุขมากที่สุด ซองสีขาวที่เตรียมไว้เพื่อถวายปัจจัยบูชาธรรมพระภิกษุ จากวัดต่างๆ ที่ไปเยี่ยมให้กำลังใจอยู่มิได้ขาดนั้นเล่า ก็ เหมือนจะส่งประกายใสกระจ่างขึ้นมาด้วย และแล้วห้องพัก สีขาวนวลสบายตาที่ไม่เคยขาดเสียงสวดมนต์ทำวัตรทุก เช้าค่ำ ไม่เคยขาดการเจริญสมาธิภาวนาของสมาชิก ภายในห้อง ก็พลันเริงร่าด้วยบรรยากาศสดชื่นท่ามกลาง เสียงอนุโมทนาบุญ งกันและกัน นั้นคือบรรยากาศยามเย็นของวันหนึ่งในปลาย เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ ณ โรงพยาบาลขอนแก่น ก่อนหน้านั้นคุณป้าปัทมา หอมจู ซึ่งเป็นประธานศูนย์ กัลยาณมิตรขอนแก่น ก็ได้ทำหน้าที่เป็นหลักเป็นประธาน ในการนิมนต์คณะสงฆ์ และเชิญชวนสาธุชนในจังหวัด ขอนแก่น ให้ไปร่วมพิธีหล่อรูปเหมือนหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ด้วยทองคำ ในวันมาฆบูชาที่ ๒๕ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ ณ วัดพระธรรมกาย อย่างเข้มแข็ง ทั้งยัง เตรียมตัวเตรียมใจเดินทางไปร่วมพิธีอย่างใจจดใจจ่อ แต่เมื่อถึงเวลาเข้าจริงๆ คุณป้าไม่สามารถเดินทางไปร่วม พิธีอันเป็นประวิติศาสตร์ใต้ ข้าพเจ้าจึงทำได้เพียงขอให้ ท่านทำสมาธิตามเวลาในกำหนดการ โดยยังไม่ทราบว่า จะมีการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ด้วย แล้วตนเองก็ เดินทางไปยังวัดพระธรรมกายพร้อมกับคณะสงฆ์และ สาธุชนหลายสิบคันรถบัสเพื่อร่วมพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนั้น น่าอัศจรรย์ยิ่งนักที่คุณป้าเช้าถึงความสุขภายในได้ แม้จะอยู่ในภาวะคับขันของชีวิตที่ร่างกายกำลังทุกข์ทรมาน ด้วยโรคภัยที่รุมเร้า หลายคนแอบซับน้ำตาก่อนเข้าเยี่ยม พร้อมกับพื้นทำสีหน้าให้ผ่องใส ทั้งที่ในใจนั้นอึงอลด้วย ข้อมูลที่รับรู้อย่างกะทันหันว่า เวลาของคุณป้าเหลือน้อย กัลยาณมิตร กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔ co