การศึกษาและการปฏิบัติธรรม : หน้า 87/116

เป็นอีกขั้นหนึ่งของวิถีชีวิตที่มนุษย์ สามัญธรรมดาเข้าถึงได้ยาก ซึ่งเป็น ความคิดที่ไม่ถูกต้องทีเดียวนัก เพราะไนความเป็นจริงแล้ว ถ้าลอง หยุดคิดสักนิดจะมองเห็นว่า เมื่อมี สิ่งใหม่ๆ เข้ามาในชีวิตนั้น เป็น ธรรมดาที่เริ่มแรกเราย่อมไม่คุ้นเคย หรืออาจเข้าใจยากดักหน่อย ต้อง อาศัยเวลาลักระยะที่จะศึกษาเรียนรู้ เหมือนเมื่อครั้งคอมพิวเตอร์เกิดขึ้น ใหม่ๆ ดูจะเป็นเรื่องยากของทุกคน ในการเรียนรู้ หรือปัจจุบันที่โลกก้าว เข้าสู่ยุคอินเทอร์เน็ตที่เด็กๆก็สามารถ เข้าไปใช้งานกันได้ทั่วโลก แต่กลับดู เป็นเรื่องยากในสายตาของบางคนที่ ยังไม่เคยได้เข้าไปใช้งาน ธรรมะของพระสัมมา สัมพุทธเจ้าก็คล้ายอย่างนั้น แต่มี ความสำคัญยิ่งกว่า เพราะเป็น ประโยชน์ต่อชีวิตปัจจุบันและชีวิตใน ภพชาติต่อไป จนกว่าจะหมดกิเลส เข้าพระนิพพาน แม้อาจดูเป็นเรื่องที่ ไกลตัว แต่ก็มิใช่เป็นเรื่องยากเกิน วิสัยมนุษย์ เพียงแค่ลองหันมาสนใจ ศึกษาลักหน่อย เข้าใกล้อีกสักนิด ก็ จะรู้ว่า ธรรมะนั้นช่างเป็นธรรมชาติ สอดคล้องกับวิถีชีวิตที่ดีงามของ มนุษย์ได้อย่างผสมผสานกลมกลืน ทีเดียว อาทิ ธรรมะหัวข้อ ฆราวาส- ธรรม ๔” (สัจจะ ทมะ ขันติ จาคะ) ข้อแรกว่าด้วยเรื่อง สัจจะ คือ ความ จริง ถ้าคนเราทำอะไรแล้ว ทุ่มสุดชีวิต จริงกับทุกสิ่งทุกอย่าง จริงกับทุกงาน ที่ทำลงไป ไม่ย่อท้อ จับไม่ปล่อย ไม่ เสร็จไม่เลิก อย่างนี้เป็นเครื่องยืนยัน ได้ว่า งานนั้นๆ ต้องประสบความ สําเร็จอย่างแน่นอน หรือหลักการทำตัวให้มี มนุษย์สัมพันธ์ที่ดี ชนิดที่ว่าอยู่ที่ไหนก็เป็นที่รักของพ่อแม่ญาติพี่น้อง ทํางาน ที่ไหนก็เป็นที่รักของเพื่อนฝูง ผู้หลักผู้ใหญ่และลูกน้องนั้นความรู้นี้อยู่ในเรื่องของ “ทิศ 5” ว่าด้วยข้อปฏิบัติต่อบุคคล 5 กลุ่ม ที่อยู่แวดล้อมตัวเรา ตั้งแต่พ่อแม่ ครูบาอาจารย์ สามี-ภรรยาและบุตร มิตรสหายผู้ร่วมงาน รวมถึงสมณะหรือ พระสงฆ ถ้าได้ศึกษาเรื่องทิศ 5 อย่างถ่องแท้ และน่าไปปฏิบัติอย่างจริงจัง จะ ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ โดยไม่ต้องไปเสียเวลาเสียเงินทองหาซื้อหนังสือประเภท How 10 ทั้งหลาย เพื่อมาเสริมบุคลิกตัวเองเลย ซึ่งธรรมะง่ายๆ เหล่านี้ นักศึกษา สามารถหาอ่านได้จากชมรมพุทธฯ ยังไม่ต้องพูดถึงธรรมะขั้นสูงที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไป นั้นต้องอาศัยความสนใจเฉพาะตัวไปศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมจากครูบาอาจารย์ ต่อไป แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นนักศึกษา คนทำงาน หรือคนมีครอบครัว เมื่อพบความสุขจากการปฏิบัติธรรม และปรารถนาให้เพื่อนฝูงญาติมิตรเข้าวัด ปฏิบัติธรรมบ้างนั้น อย่างแรกที่ต้องทำ คือ ทำตัวเราให้ดีจริง ให้น่านับถือใน สายตาของคนทั่วไปก่อน โดยการดำเนินชีวิตอย่างปกติสุข เข้ากับคนส่วนใหญ่ ของสังคมได้ดี เพื่อมิให้เกิดความเข้าใจผิดว่าเข้าวัดแล้วต้องปฏิเสธสังคม และ ให้เขามองเห็นว่า แม้จะเข้าวัดปฏิบัติธรรมก็ยังดำเนินชีวิตเช้ากับคนในสังคม ทั่วไปได้ และดียิ่งกว่าตรงที่เป็นคนมีศีลมีธรรม มีความน่าเชื่อถือ ภาพลักษณ์ เช่นนี้เป็นสิ่งสำคัญที่ไม่ควรมองข้าม เมื่อคนรอบข้างเห็นเราเป็นตัวอย่างที่ดี ถ้าเขามีปัญญาจะมองลึกไป ถึงธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยว่า “ดีจริง" ถึงตรงนั้น แม้เราไม่ชวน เขาก็จะแสวงหาหนทางมาศึกษาธรรมะด้วยตัวของเขาเอง ถ้าคนหมู่มากหันมาสนใจธรรมะได้เมื่อไร เมื่อนั้นเด็กรุ่นใหม่ที่เข้าไป เป็นสมาชิกชมรมพุทธฯ หรือคนที่สนใจนั่งสมาธิ คงไม่ถูกมองด้วย "สายตา แปลกใจ" อีกต่อไป แต่จะกลายเป็นสายตาของความชื่นชมและนับถือที่น่า พุทธวิธีมาเป็นวิถีแห่งการดำเนินชีวิตได้อย่างมีศิลปะ แล้ววันนั้นคนที่ไปหลงดีดอยู่ในอบายมุขทั้งหลาย คงจะถูกมองด้วย สายตาประหลาดและตำหนิแทนว่า ทำไมถึงยังทำตัวเหลวไหลอยู่เช่นนั้น? กลยาผมิเร กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕