การรอคอยและความสุข : หน้า 79/116

R 15, สาระ : หลานชาย มองมุม บางอย่างในที่ว่างกลางอกซ้าย ขยับไหวเข้าจังหวะกับเข็มวินาที ผมชำเลืองมองวาทยากรแห่งหัวใจ อีกไม่ถึงชั่วโมง มันจะไปหยุดตรงที่ที่ผมเล่ารอ หนาต่างบานหน้ามองหน้าผมมานานพอ สมควร ผมอิจฉามันแทนหน้าต่างห้องผมไม่น้อย ที่วันๆ เจ้านี่ได้ทานแต่อากาศบริสุทธิ์ บ่ายๆ ก็มีอาหารว่างเป็น แดดอุ่น ผ่านการกรองจากเงาไม้ ตกคา ก็นั่งดูดาว เพลิดเพลิน หรือแม้แต่โต๊ะ ต้นไม้ ผืนหญ้า ถนน ประตู กำแพง ทุกสิ่งทุกอย่างในฟ้าครอบแห่งนี้ ช่างอบอุ่นสงบสุข งดงาม และยิ่งใหญ่เสียจริง ยิ่งใหญ่จนทำให้การรอคอยมีรสหวาน “รอนานไหมครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่มาช้า เผอิญว่ามีประชุมกลุ่ม” เสียงนุ่มนวล ทำให้ผมแทบสำลัก น่า หวาน ผมเงยหน้า ทุกองค์ครองจีวรเรียบร้อย พิศ ใบหน้าอายุไม่น่าเกินทศวรรษค่อน “ไม่เป็นไรครับสามเณร แหม เกินไปแค่ ๕ นาที เอง" ผมวางดินสอ 28 มือประนมหว่างอก ลุกขึ้นยืนรับ อีกอย่าง ที่นี่ บรรยากาศดีจริงๆ ผมนั่งดูโน่นลูนี่เสียเพลิน” รอยยิ้มเกิดขึ้น ๔ รอย “สามเณรชื่อ วิชญ ครับ รูปนี้สามเณรสมภพ ส่วนรูปเล็กนั่น สามเณรอรรณพ" สมณะเยาว์วัย ๑ ในนั้น กล่าว ผมจดลงกระดาษโน้ตอย่างรวดเร็ว “ไม่ให้เสียเวลา เชิญโยมพี่เลยแล้วกันครับ” กรธาณมาเร กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕ ๗๗