การสร้างบารมีและการปฏิบัติธรรม : หน้า 56/116

ต้องมีไม้เท้าเป็นเพื่อนได้ใช้จับเพื่อข้ามไปอีกฝั่งหนึ่ง สุด บุคคลผู้นี้แม้มรณภัยจะส่งสัญญาณเตือนกระชั้น เพียงไร ทางเดินเป็นลานโล่งกว้างไปจนถึงศาลาโล่งๆ หลังหนึ่งอยู่ แต่เมื่อวิกฤติพุทธศาสนาได้บังเกิดขึ้นอย่างหนักหนา ติดริมรั้ว ศาลาหลังนี้เป็นสถานที่ทำบุญเลี้ยงพระและฟัง ธรรมในบางโอกาส เมื่อมองไปด้านหน้าจะเห็นมีเรือน สองชั้นที่ออกแบบเล่นระดับไว้อย่างมีศิลปะ เรือนธรรม หลังนี้เป็นที่ปฏิบัติธรรมรวมใจของหมู่คณะพี่น้องนักสร้าง บารมีหลายต่อหลายครั้งแล้ว ให้ผู้เป็นเจ้าภาพได้ดักตวง บุญอย่างเต็มที่ ประดุจยกวัดมาไว้ในบ้านเพราะไม่อาจ เติมทางไปปฏิบัติธรรมทีอื่นได้ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่คุณลุงพรหมมาผู้เป็นคู่บุญคู่บารมี ได้ตั้งใจมอบให้กับบุคคลผู้เป็นที่รักและดูเหมือนว่าทุกอย่าง จะลงตัวด้วยดีตามครรลองที่วางเอาไว้ แต่ในห้วงคำนึง ของคุณป้าปัทมา ยังมองไกลไปถึงเพื่อนร่วมทุกข์ทั้งหลาย สาหัสในช่วงปี พ.ศ. ๒๕๔๒-๒๕๔๒ หัวใจที่ไม่เคยแพ้ ดวงนี้ก็ยังคงยืนหยัดเป็นกำลังใจให้หมู่คณะได้ทำหน้าที่ ของพุทธบริษัทอย่างเข้มแข็ง ดังมโนปณิธานที่ตั้งไว้ตั้งแต่ ต้นและยิ่งเข้มข้นขึ้นในบั้นปลายของชีวิตว่า “ชีวิตที่เหลืออยู่ ของป่าป่าตั้งใจว่าทุกลมหายใจจะเป็นไปเพื่อการสร้างบารมี เพื่อทำความดี และเพื่อการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา ป้าอยากช่วยให้งานของพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ที่ต้องการให้ทุกคนในโลกพบกับความสุขที่แท้จริงนั้น ถึง จุดหมายปลายทางไทโดยเรา? มโนปณิธานนี้ หากจะนับเนื่องว่าเป็นคำประกาศ อุทิศชีวิตถวายแด่พระพุทธศาสนา ทั้งในชาตินี้ และทุกภพ ปณิธานในหน้าที่ผู้นำบุญยังโชนแสงอยู่ในใจศูนย์กัลยาณมิตร ทุกชาตินับจากนี้ไป ก็คงมีผิดเพี้ยนไปจากความมุ่งมั่นใน ซึ่งในเวลานั้นย้ายไปอยู่ที่หมู่บ้านเขาไทยได้ ๒ ปีแล้ว ก็ ยังหาบทสรุปของปัญหาที่ค้างอยู่ไม่ได้ ในที่สุดคุณป้าก็ได้ ตัดสินใจทำบุญครั้งใหญ่ ด้วยการยกที่ดินให้เป็นที่ก่อสร้าง ศูนย์กัลยาณมิตรด้วยความพร้อมใจของทุกคนในครอบครัว ที่ผืนนี้เคยเป็นที่ตั้งบ้านพักของคุณป้าปัทมาหลังเดิม ซึ่ง เป็นแผ่นดินศักดิ์,สิทธิ์ที่คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกา จันทร์ ขนนกยูง เคยมาเยือนเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๑ นั่นเอง ทุกวันนี้หากท่านใดผ่านไปยังถนนกลางเมืองก่อน จะถึงวัดกลางอีกไม่ไกลนัก จะพบอาคารโอ่โถงสง่างามสูง ๔ ชั้น ป้ายชื่อด้านหน้าอ่านได้ความว่า “ศูนย์กัลยาณมิตร ขอนแก่น” นับจากนี้โปสถานที่แห่งนี้ก็จะทำหน้าที่รองรับ ผู้มาประพฤติปฏิบัติธรรม คนดีจะบังเกิดขึ้นคนแล้วคนเล่า สมดังเจตนารมณ์ของคุณป้าผู้เสียสละที่ดินด้วยความเต็มใจ นี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวแห่งความดีของผู้นำบุญ แห่งเมืองขอนแก่นท่านนี้ ผู้ตระหนักดีว่าชีวิตนั้นสั้นนัก ต้องเร่งขวนขวายในการบุญการกุศลให้ถึงพร้อม เพื่อเป็น เสบียงในการเดินทางไปในห้วงแห่งสังสารวัฏอันยาวไกล @m ใจของคุณป้าปัทมา หอมจู ผู้ซึ่งบัดนี้โด้ละทิ้งกายเนื้อที่ กรำศึกมาอย่างหนักไว้เบื้องหลัง เมื่อวันอังคารที่ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๔ แล้วออกเดินทางล่วงหน้าเพื่อ ไปรอหมู่คณะ ณ ดินแดนอันแสนไกล พักผ่อนให้สบายเถอะยอดนักสู้ผู้สละชีวิตในหน้าที่ ขอจงเสวยสุขในทิพยวิมานให้เปรมปรีดิ์ โดยมิต้องกังวล ว่าภารกิจแห่งธาตุธรรมยังไม่บรรลุ อีกไม่นานนักภารกิจ ครั้งใหม่ของผองเราก็จะเริ่มต้นขึ้นอีก สั่งสมบารมีไปอีก นับภพนับชาติไม่ล้วน วันหนึ่งข้างหน้าเมื่อกำลังบุญกำลัง บารมีของสรรพสัตว์ทั้งหลายเต็มเปี่ยมแล้ววันนั้น.....โลกธาตุ ทั้งมวลย่อมบรรลุถึงสันติสุขที่แท้จริง การเอาชนะตนเองในภาวะสิ้นหวัง โดยสุดาวดี หอมจู คุณแม่ปัทมากล่าวว่า หมดสมรรถภาพแล้ว คนที่เป็นมะเร็งจิตใจมันอ่อนแอและหมดหวัง ไม่เพียงแต่ ผู้ที่เป็นโรคจะมีภาวะสิ้นหวัง บ่อยครั้งที่มักจะพบบุคลากร ทิมสุขภาพผู้ให้การดูแลมีความรู้สึกสิ้นหวัง หมดหวังที่จะ ๕๔ กัลยาณมิตร กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๔