ความภูมิใจและการตัดสินใจในชีวิต : หน้า 84/116

วูบของเรา สามเณรวิชญ - สามเณรคิดง่ายๆ ครับว่าการ ดัดสินใจของคนเราก็เหมือนยามเช้า ไม่ทันไรก็สายไปเสีย แล้ว สามเณรไม่อยากแสบตาครับ เป็นความคิดที่ดีมากๆ เลยนะครับ ผมต้องยืมไปใช้บ้าง เสียแล้ว สามเณรสมภพ - ยินดีครับ สิ่งที่สามเณรภูมิใจที่สุดในชีวิต คืออะไรครับ สามเณรสมภพ - คงเป็นการได้บวชตั้งแต่เล็กแต่ น้อยนี่แหละครับ สามเณรวิชญ - ได้มีครูบาอาจารย์ที่ดี คอยอบรม สั่งสอน และได้มาอยู่ในอ้อมกอดของพระศาสนาแต่ เยาว์วัยครับ สามเณรอรรณพ - เหมือนพี่เณรทั้ง ๒ รูปครับ คำถามเบาๆ นะครับ ถ้าให้สามเณรเปรียบเทียบชีวิต ตนเองเป็นสี สามเณรจะเลือกสีอะไรครับ สามเณรสมภพ - ขาวครับ สามเณรอรรณพ - เหมือนกันครับ สีขาวหมาย ถึงความบริสุทธิ์ ชีวิตบนเส้นทางบริสุทธิ์ สามเณรวิชญ - เป็นสีรุ้งครับ บางวันเป็นลีโน้น บางวันเป็นสีนี้ ถ้าทุกวันจะเป็นสีส้ม เพราะครองจีวรมานาน ตั้งแต่เล็กๆ (หัวเราะ) ผูกพันครับ ผูกพันมากๆ หากให้ย้อนเวลากลับไปได้ สามเณรจะกลับไปแกโขช่วง เวลาไหนครับ สามเณรอรรณพ - ผมก่อนบ้าง (ยิ้ม) จะกลับไป แก้ครับ ไปบวชเสียตั้งแต่ ๗ ขวบเลย สามเณรสมภพ - กลับไปครับ แต่... (หันไปมอง เพื่อน) ขอกลับแบบไปย้อนดูนะครับ ดูว่ามีข้อบกพร่อง สิ่ง ที่เคยทำพลาดตรงไหน วันข้างหน้าจะได้ไม่ผิดอีก สามเณรวิชญ - คงไม่แก้ไขครับ หากไม่มีข้อ ผิดพลาดในวันวาน ก็คงไม่มีสามเณรในวันนี้ ครับผม คำถามสุดท้ายนะครับ ถ้าสมมติว่า 0 วัน มี เวลาเพิ่มขึ้นอีก (ะ ชั่วโมง สามเณรจะนำ ไปทำอะไรครับ สามเณรอรรณพ - คงเอาไปอ่านหนังสือทั้งหมด เลยครับ อ่านรวด ๕ ชั่วโมง สามเณรวิชญ - คือ หนักนะเนี่ยะ (หัวเราะ AE ๕๒ | เอาผมคา กรกฎาคม พ.ศ. ๒®®