กอไผ่อยู่ในอก : หน้า 106/116

ส านวนจีน : เสี่ยวชเสียง 2 กอไผ่อยู่ในอก น านมาแล้ว มีชายคนหนึ่งเป็นนักศึกษาชื่อ หานกง มีฉายาว่า หวีเธอ เขาเป็นคน ที่สนใจศิลปะการวาดรูปด้วยพู่กันจีนมาก โดยเฉพาะ อย่างยิ่งชอบวาดต้นไผ่เป็นอันมาก และรักต้นไผ่อย่าง สุดชีวิตจิตใจ จนถึงกับลงทุนปลูกต้นไผ่กอหนึ่งไว้ใน สวนที่บ้านของเขา โดยปลูกอยู่นอกหน้าต่าง ตรงหน้า โต๊ะทำงานของเขาเอง ทุกๆ วัน เขาจะเสารดน้ำ ทะนุถนอมดูแล รักษาต้นไผ่ด้วยความเอาใจใส่ ในเวลาที่ว่างก็มักจะเสา สังเกตดูต้นไผ่อยู่ข้างหน้าต่าง ซึ่งสังเกตดูใบไผ่ กิ่งก้าน ข้อปล้อง ลำต้น และลักษณะความเปลี่ยนแปลงของไผ่ ในแต่ละฤดูกาล ในที่สุดก็คุ้นเคยกับต้นไผ่ จนขนาดที่ว่าแม้ใน ได้อย่างมีชีวิตชีวาเหมือนของจริงจนแทบแยกไม่ออก วันหนึ่ง ขณะที่หวีเอาลังวาดรูปอยู่นั้น เพื่อนกวีของเขาคนหนึ่งได้มาเยี่ยมที่บ้าน และเห็น ภาพที่เขากำลังวาดต้นไผ่อยู่ เมื่อเพื่อนได้เห็นฝีมือการ วาดต้นไผ่ของเขาแล้ว ถึงกับอุทานเป็นกลอนออกมา มีใจความท่อนหนึ่งว่า “หวีขอปลูก ไผ่ห้วยพู่กัน กอไผ่สยายพุ่มคลุมหมอก” "กอไผ่อยู่ในอก” จึงเป็นคำพังเพยที่นำมา เปรียบเทียบว่า คนเราเวลาจะทำอะไรก็ทำจริง และก่อน ที่จะลงมือทำงานก็มีการศึกษาเตรียมการอย่าง พร้อมมูลในทุกๆ เรื่อง เพื่อให้เกิดความมั่นใจเหมือนมี “กอไผ่อยู่ในอก” ถ้าปราศจาก “กอไผ่อยู่ในอก” แล้ว ยามที่หลับตา ก็สามารถเห็นภาพของต้นไผ่ได้ เขาดู ทำการใดๆ ก็จะเสี่ยงกับความล้มเหลว ต้นไผ่ไปก็วาดไป จดจำไป ในที่สุดสามารถวาดต้นไผ่ ๑๐๔ กลยาณมิตร กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ 9