กรอบของพระธรรมวินัย : หน้า 83/116

สามเณรสมภพ - พี่ๆ (สะกิด อมยิ้ม) ตอบคำถาม ได้แล้ว สามเณรวิชญ - (หัวเราะ) ไม่หนักครับ ไม่หนัก ดี เสียอีก พอตะสัที่สามเณรสมภพพูดถึงกรอบกรอบอะไรหรือครับ สามเณรวิชญ - เจ้าของตอบหน่อย สามเณรสมภพ - ครับ กรอบที่ว่า ก็คือกรอบของ พระธรรมวินัยครับ กรอบที่จะประคองเราไม่ให้ตกทาง และเดินไปถึงเป้าหมายที่วางไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ สามเณรวิชญ - กรอบนี้ดูเหมือนจะคับแคบนะครับ อย่างว่า แค่ดูเหมือนครับ ที่จริงแล้ว กว้างขวางมาก กว้างขวาง กว่าโลก กว้างขวางกว่าที่ไหนๆ กว้างขวาง? ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าที่ควรครับ สามเณรวิชญ - คือ หมายความว่า กรอบจะทำให้ เราอยู่ในความดี ให้เราหมั่นระลึกถึงบุญกุศล (เอานิ้วขีดโต๊ะ เย็นรูปวงกลม) เมื่อเรามีศีล สมาธิก็จะเกิดขึ้น แน่นอน เมื่อ เรามีสมาธิ สิ่งที่ตามมาก็คือปัญญา (เงยหน้า) แสงสว่างแห่ง ปัญญา มากกว่าอาทิตย์เที่ยงเรียงเป็นดวงๆๆ เต็มท้องฟ้า ครับ อ่อ ครับ ขอบพระคุณครับ (ไหว้) สามเณรวิชญ - ครับ สามเณรเคยคิดอยากออกจากกรอบ กลับไปอยู่บ้านบ้าง ไหม สามเณรสมภพ - เป็นธรรมดาครับ มีบางจังหวะ เหมือนกัน ที่เคยคิดว่าจะกลับแล้ว ทนต่อไม่ไหวแล้ว จะ สามเณรสมภพ - แด่... (หัวเราะ ล้อๆ) สามเณรวิชญ - (หัวเราะ) แต่ที่มานั่งตอบถามโยม พี่ได้ ก็เพราะกำลังใจครับ กำลังใจสำคัญมาทเลยสินะครับ พอจะเล่าให้ฟังได้โหม ครับ ว่ากำลังใจของสามเณรเป็นอย่างไรกันบ้าง สามเณรสมภพ - ก็เป็นความคิด ทัศนคติดีๆ นะ ครับ ทำให้เรามองจากลบเป็นบวกทันที หรือ สามเณรวิชญ - บวกเป็นลบนี่ไม่มีนะครับ (ยิ้ม) สามเณรสมภพ - ที่สามเณรคิดถึงบ่อยๆ จะคิด ว่า เราอยู่นี่ ตายแน่นอน มีแต่หนีเท่านั้นแหละครับ ที่จะ รอด แต่เดี๋ยวก็ตายอยู่ดี เอ....ถ้าอย่างนี้ ที่ไหนมันจะเกิด ประโยชน์กว่ากันล่ะ สามเณรอรรณพ - นึกถึงครูบาอาจารย์ครับ แล้ว ก็ทางบ้าน นึกถึงโยมพ่อโยมแม่ว่า ท่านหวังกับตัวเราไว้มาก ถ้าเราทำอะไรที่พลาดพลั้งไป ไม่ใช่เพียงตัวเราคนเดียวที่ ผิดหวัง มีอีกหลายคนที่อาจต้องเสียใจเพราะอารมณ์ชั่ว ไม่อยู่แล้ว สามเณรวิชญ์ - แด่ (หัวเราะ) สามเณรสมภพ - (ยิ้มกว้าง หันไปหาสหธรรมิก) แต่ ก็ได้กำลังใจครับ จากพระอาจารย์บ้าง จากพี่เณรบ้าง จากคัวเองบ้าง สามเณรวิชอุ! - เคยเหมือนกัน เวลาที่เหนื่อย มากๆ ถึงกับถามตัวเองเลยว่า เราตัดสินใจผิดหรือเปล่า