ผลกรรมจากการกระทำในวัยเด็ก : หน้า 61/116

ท ายาทแห่งกรรม : ป.ปกาสิค หมดสิทธิ์มีลูก ถ้าแม่ปลาหางนกยูงเป็นปลาที่ตัวใหญ่ คงจะทนต่อการถูกทรมานมากกว่านี้ ลูกทะลักออก!! แม่ปลาก็ตื้น บีบจนกระทั่งลิ่ง ทะลักออกนั้น ไม่ใช่ลูกปลาแล้ว แต่เป็นขด ไส้เล็กๆ แทน....!! คุณต๋อย หรือ คุณวรรณี ทองธารี ปัจจุบันอายุ ๔๖ ปี ทำงานอยู่บริษัทอเมริกันอินเตอร์แนชชั่นแนลแอสชัวรันส์ จำกัด (เอไอเอ) ตำแหน่งผู้ก่อตั้งหน่วย เครือเหรียญทอง 6? พูดถึงสิ่งที่ตนเองได้ประสบมาเมื่อ 50 ปีก่อน “พี่ถูกผ่าตัดมดลูกและรังไข่ทิ้งหมดเลย!..?" เธอพูด เปิดเรื่อง สังเกตเห็นแววตาที่บ่งบอกถึงความสูญเสีย พร้อม กับนึกทบทวนเรื่องที่จะเล่า ...ไนวันนั้น เมื่อ ๓๐ ปีก่อน เด็กหญิงอายุ ๗ - ๘ ขวบสองคน ได้แอบหนีผู้ใหญ่ไปวิ่งเล่นไกลถึงร่องน้ำในสวน ร้างที่อยู่ห่างออกไปทางหลังบ้าน โดยเฉพาะร่องน้ำที่มีต้น มะเดื่อขึ้นอยู่หนึ่งต้น บริเวณใต้ต้นมะเดื่อนั้น น้ำจะนึ่งใสเย็น ร่มรื่นกว่าที่อื่นๆ จึงเป็นแหล่งที่มีปลาหางนกยูงมาอยู่เยอะที่สุด ต่อยยืนดูเพื่อนเล่นด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้ว่าทำไมเค้า เก่งจัง ทำคลอดปลาได้ด้วย แล้วมันยากไหม เธอเห็นเพื่อน เลือกจับปลาหางนกยูงที่กำลังมีลูกเต็มท้อง มาบีบให้ลูกมัน ไหลออกมาทางหางของมัน แม่ปลาถูกจับและทำแบบเดิมอยู่ ๔- 5 ตัว เด็กทั้งสองคนจึงชวนกันรีบกลับบ้าน เพราะกลัวถูกตี ถ้าผู้ใหญ่จับได้ คืนนั้นกว่าต่อยนอนหลับได้ ภาพที่เพื่อนเล่นบีบ ท้องยังคงมาวนเวียนอยู่ในความคิดตามประสาเด็กวัยซน อยากเรียนรู้ อยากลอง “แล้วมันยากไหม?” คำถามนี้ยังค้าง อยู่ในใจของต่อย หลายวันต่อมา ต่อยได้แอบไปที่สวนร้าง เพียงคนเดียว ด้วยความกลัวในความกล้า มือน้อยๆ แหวก พงหญ้ารกไปจนถึงที่หมาย แอ่งน้ำใต้ต้นมะเดื่อ ปลา หางนกยูงจิ๋วนับร้อยตัวว่ายวนสลับไปมา สีที่หางของปลา ตัวผู้เปล่งประกายระยิบระยับ เมื่อกระทบกับแสงแดด ท้าทายให้ไล่จับยิ่งนัก 27 201 ต่อยใช้เวลาไม่มากนักที่จะควานมือไล่คว้าแม่ปลาที่ ท้องป่องๆ อ้วนๆ ได้แล้วตัวแรก แม่ปลาดิ้นอยู่ในอุ้งมือ มัน พยายามหนี ต่อยจึงต้องจับและกดตัวมันให้แรงขึ้น ลงมือบีบ ตรงท้องป่องๆ ที่เล็กเท่านิ้วก้อย ลูกปลาทะลักออกมาตาม แรงบีบ ปุดๆ เป็นสาย ยิ่งบีบปลาก็ยิ่งดิ้น มือที่จับตัวมันเอา ไว้ ต้องเพิ่มแรงกดหนักขึ้นไปอีก ถ้าแม่ปลาหางนกยูงเป็น ปลาที่ตัวใหญ่คงจะทนต่อการถูกทรมานทั้งลำตัวมากกว่านี้ ลูกทะลักออก แม่ปลาก็ดิ้น ต่อยบีบจนกระทั่งสิ่งที่ทะลักออก นั้นไม่ใช่ลูกปลาแล้ว แต่เป็นขดไม้เล็กๆ แทน เด็กน้อยจึงรู้ ว่าลูกปลาหมดแล้ว แม่ปลาท้องแฟบ พอคลายมือที่บีบตัว มันออก แม่ปลาก็ดิ้นหลุดว่ายน้ำหนีเพื่อรักษาชีวิต!! ต่อย นึกภูมิใจในความสำเร็จของตนเองมิใช่น้อยด้วยความไร้เดียงสา ถ้าต่อยสังเกตดูลูกปลาที่ออกมาจากท้องก่อนถึงเวลาอันควร มันอยู่ลูโลกได้ครู่เดียวก็ต้องหงายท้องลอยแพไป แม่ปลา เคราะห์ร้ายอีก ๓-๔ ตัว ถูกทำซ้ำแบบเดิมอีกจนต่อยรู้สึก เบื่อประกอบกับความกลัว จึงตัดสินใจรีบกลับบ้าน เหตุการณ์ครั้งนี้ไม่มีใครรู้และต่อยก็ไม่ให้นึกถึงมันอีกเลย - กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ ๕๙