การปลดเปลื้องความทุกข์ : หน้า 114/116

(ห นาสุดทาย : นาธรรม ของดีมีอผู่แสว คนเรามักมองข้ามหรือไม่ได้คิดว่าสิ่งที่ตนเคยมี เมื่อครั้งวัยเด็กอายุยัง น้อย ชีวิตในช่วงทารก บริสุทธิ์ไร้เดียงสา เราจึงมีความสุข....เพราะเป็นช่วง ชีวิตที่ปลอดจากความคิดความวิตกกังวลใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อเจริญเติบโตมา เรื่อยๆ สิ่งแวดล้อมได้หล่อหลอมชีวิต ทำให้เรามีความคิดมากขึ้น ยิ่งมีอายุ มากภารกิจก็มีมากและทำให้เกิดพันธนาการชีวิตมากมาย จนทำให้เราลืม ความสุข ความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาในวัยเด็กอย่างสูญสิ้น สังคมปัจจุบัน ชีวิตถูก กำหนดให้มีการแข่งขัน หรือมีความรู้สึกว่าเราจะต้องเป็นเลิศเป็นที่หนึ่ง ความติดก็มากขึ้นกว่าปกติ ยิ่งถูกหล่อหลอมให้แข่งขันที่เกี่ยวพันในสังคมโลก และมีผลกระทบมาถึงเรา ท่าให้เรามีความคิดเพิ่มพูน แม้เวลาพักผ่อนก็ยัง เอาความคิดไปคิดต่อ และหากคิดด้วยใจที่ฟุ้งซ่าน ปัญญาก็ไม่เกิด ทำให้กลุ่ม หนักขึ้นไปจนถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ ชีวิตดังกล่าวนี้จึงตกอยู่ในอิทธิพล ของความคิด ที่มีความเครียดสั่งสมเพิ่มพูนตลอดเวลา เป็นชีวิตที่มีแต่ความ ทุกข์ทรมาน ไม่มีความสุข แล้วเราจะทน.....ทรมานตนไปทำไม? จะปล่อยให้ ความทุกข์ทับทวี เหมือนดอกพื้® A&คารที่พอกพูนขึ้นทุกวันเป็นทุกข์กินเปล่า ในชีวิตอยู่ร่ำไป มาซิ มาแสวงหาควา®ขปลดเปลื้องความทุกข์เหมือนเปิด สวิตช์ไฟยามค่ำคืน เพื่อให้เกิดควาสสรา สามารถขจัดความมืดในห้องนั้นให้ หมดสิ้นไป ของดีมีอยู่แล้วในตัวเอง 1 ถ้าเราลองย้อนยุคกลับไปสู่วัยโฒ ร้อยไร้เดียงสา ซึ่งเป็นช่วงที่ปลอด จากความวิตกกังวล แล้วค่อย ผ่อนคลายความนึกคิดฑมีมาให้ลดหายจนละ ทั้งหมดสิ้นไป ด้วยการกำหนดีใจ .... ไว้ที่กลางถ่ายภายในตน ประคองใจให้ หยุด...นึ่ง อย่างนุ่มนวลละชุนละไม อย่างต่อเนื่องโดยปลอดจากความคิด วิตกกังวลใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ชั่วใจก็จะหยุดนิ่ง....รวมถูกส่วน ในที่สุดใจก็จะหลุด จากความคิดทั้งมวล เสมีเนดอกไม้ที่เบ่งบานกำลังคลี่ขยายกลีบทีละน้อยๆ ออกไป ใจที่ปลอดจากความคิดวิตกกังวล กายจะเบา จิตใจโปร่งโล่งเบาสบาย อาการอย่างนี้ที่เรียกว่าอกบานโดยไม่ต้องเบ่งใจจะขยายความสุขอารมณ์สบาย ไปรอบตัวทุกทีคทุกทุ^ เมื่อความบริสุทธิ์เต็มที่ไม่ช้าก็จะเกิดแสงสว่างในดวงจิต ความสุข เพิ่มพูน ทวียิ่งขึ้น เพราะสิ่งนี้มีอยู่แล้วในตัวเรา ๑๑๒ กัลยาณมิตร กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๔