การเข้าชมรมพุทธฯ : หน้า 86/116

ท วทิศทรรศนะ : ปรัชญา ประกาศชัย ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน สี มัยผมเรียนมหาวิทยาลัย เวลาบอกใครว่า เป็นสมาชิกชมรมพุทธฯ ทีไร มักจะมีเพื่อนบางคนมองด้วยสายตาประหลาดใจ ที่เกรงใจหน่อยก็ พูดออกมาอย่างสุภาพว่า “แปลกดี” ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้จิตใจหวั่นไหว แต่จะพูด ตอบให้เข้าใจว่า "ไม่เห็นแปลกเลย เข้าชมรมพุทธฯ แล้วดีนะ ทำให้ได้อ่าน หนังสือธรรมะ ได้นั่งสมาธิ นั่งแล้วจิตใจรู้สึกสงบดี แถมเวลาเรียนรู้อะไรก็ เช้าใจได้ง่ายขึ้นด้วย” แม้จะรู้ว่าเพื่อนยังงงๆ อยู่บ้าง ส่วนใหญ่ก็จะพยักหน้าหมึกหงัก แต่ ถ้าไม่มีใครถามอะไรต่อ ผมก็จะเงียบๆ เสีย เพราะรู้อยู่ว่า เพื่อนนักศึกษาส่วน ๘๔ | กัลยาณมิตร กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ ใหญ่นั้นไม่ว่ายุคใดสมัยใดจะคิดกันแค่ว่า เรื่องของศาสนาเป็นเรื่องไกลตัว จะ เกี่ยวข้องกันบ้างก็เฉพาะมีเหตุให้ต้องทำ อาทิ ตักบาตรวันเกิด หรือหมอดูข้าง มหาวิทยาลัยบอกว่าดวงไม่ค่อยดี ให้ ไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ ถวายสังฆทาน ปล่อยเต่าปล่อยปลา ฯลฯ แม้แต่เมื่อเข้าทำงานแล้ว ถ้า ช่วงไหนตรงกับงานบุญใหญ่ของวัด และมีงานเข้ามา ถ้าไม่สำคัญจริงๆ ผมก็มักจะขอตัวกับที่ทำงานให้คนอื่น รับงานแทนไปก่อน ฉับพลันจะมี สายตาสงสัยส่งมาทันทีทำนองว่า “ไป วัดสำคัญนัก?” อะไรประมาณนั้น แต่ก็ไม่มีใครทักท้วงอะไรคงเพราะ “กลัวบาป” ทำให้มองเห็นว่า คน ส่วนใหญ่นั้นคิดว่าเรื่องของศาสนา หรือการทำสมาธิเป็นสิ่งที่พ้นโลก