ผลของบาปและบุญในชีวิต : หน้า 62/116

พอเริ่มเข้าสู่วัยสาว ทุกๆ ครั้งที่มีรอบเดือน คุณตอย บอกว่า จะต้องทรมานจากการปวดท้องประมาณ ๓-๕ วัน บางครั้งปวดจนใบหน้าซีดขาว จะเป็นลม กินยาเกี่ยวกับ เลือดลมสตรีทุกชนิดก็ไม่หาย จนกระทั่งอายุ ๒๕ ปี อาการ ผิดปกติในร่างกายได้ทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้น ครั้งล่าสุดก่อน เข้าโรงพยาบาล "พี่จำได้ มันเริ่มปวดท้องตั้งแต่ตอนบ่าย ครั้งก่อนๆ ก็ว่าหนักแล้วนะ แต่ครั้งนี้มันปวดไปหมดทั้งตัว เหมือนกับว่า พี่ถูกมือใครไม่รู้ แต่มือนั้นใหญ่มาก มารวบตัวพี่เอาไว้ แล้วก็ บีบแรงๆ ทุกครั้งที่ถูกบีบเหมือนกระดูกซี่โครงทุก หักตามไป ด้วย ปวดร้าวไปหมดทั้งตัวทะลุถึงสันหลัง ทั้งที่นอนในห้องแอร์ แต่กลับร้อนไปทั้งตัว เหงื่อออกเม็ดโตๆ เมื่อทรมานมากๆ ก็ คิดว่าไปทำกรรมอะไรมานะถึงได้เป็นแบบนี้ ทั้งๆ ที่ลืมเรื่อง นี้ไปแล้ว พลันภาพแม่ปลาที่พี่แอบไปบีบท้องเมื่อหลายสิบปี ก่อนก็กลับมาให้เห็น ทำให้คิดได้ว่าตอนนั้นมันคงทรมานมาก กรรมถึงได้ส่งผลขนาดนี้ เวลานั้นราวดีสอง พี่สำนึกได้ว่า เป็นผลแห่งบาปที่เผลอพลั้งไป จึงนึกถึงบุญแล้วรีบนึกอุทิศ ส่วนกุศลแผ่เมตตาไปให้ แล้วไปบอกแม่ให้พาไปโรงพยาบาล" ถึงโรงพยาบาลราวดีสองกว่าก็พบแต่หมอเวรจึง ต้องนอนทรมานจนถึงรุ่งเช้า คุณหมอน่า ตัวเข้าไปตรวจ เป็นการด่วน เพราะว่าปัสสาวะมีเลือดปนออกมา ในขั้นต้น คุณหมอบอกว่า อาจจะเป็นนิ่ว แต่ขอ X 37 ดูก่อน ผลออก มาปรากฏว่า พบเนื้องอกในมดลูก ก้อนโตเท่ากำมือ คุณหมอ ตัดสินใจผ่าตัดทันที ก่อนผ่าตัดคุณหมอให้เซ็นยินยอมมอบ อำนาจการตัดสินใจให้แพทย์ทำการรักษาได้ตามดุลพินิจ เพราะไม่แน่ใจว่า ก้อนเนื้อที่พบอาจเป็นเนื้อร้าย แต่เหตุการณ์หลังผ่าตัดกลับช้ำกระหน่ำ กรรมที่ คุณต่อยทำไว้ยังไม่สิ้นสุด เธอต้องร้องไห้โฮ เมื่อคุณหมอมา กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕107 บอกอาการหลังผ่าตัด “หมอจำเป็นต้องผ่าตัดมดลูกและรังไข่ของคุณทิ้ง ทั้งหมด” คำพูดของคุณหมอประโยคนี้คมยิ่งกว่าใบมีดผ่าตัด ของหมอนั้นหมายถึงทั้งชีวิตนี้คุณต่อยจะไม่มีโอกาสมีลูกอีกเลย เพราะในมดลูกนั้นมีแต่พังผืดกระจายไปทั่ว และลามไปถึงรังไข่ “เพื่อชดใช้กับสิ่งที่พี่ท่า เอาไว้พี่ไม่มีสิทธิ์มลูกตลอดชีวิตหลังจาก นั้นเป็นต้นมา พี่รู้สึกกลัวผลของบาปมาก จึงตั้งใจประกอบ แต่เหตุแห่งความเป็นผู้มีอายุยืน มีโรคน้อย ด้วยการดักบาตร พระ และปล่อยปลาเป็นประจำ จึงทำ ให้พี่แข็งแรง ไม่ป่วย เป็นโรคร้ายแรงใดๆ อีกเลย จนถึงปัจจุบันนี้ค่ะ" ผลของบุญและบาปนั้นมีจริง เห็นกันได้หันมาแม้ใน ยุคปัจจุบันนี้ เช่นเรื่องของคุณวรรณี ที่เผลอทำไปเพราะ ความไม่รู้ด้วยความไร้เดียงสา เจตนาขณะประกอบเหตุไม่ได้ แรงกล้า และแม่ปลาหางนกยูงก็เป็นแค่ปลาที่ตัวเล็กนิดเดียว วัฏจักรชีวิตของมันสั้นอยู่แล้ว..... แต่เมื่อมองในแง่ของชีวิต แม่ปลาก็คือชีวิตหนึ่งที่มีเลือด มีเนื้อ มีความรู้สึก เมื่อถูก เบียดเบียนเวทนาอันแรงกล้าจึงเกิดขึ้น มันต้องทรมานสูญเสีย เลือดเนื้อทั้งชีวิต และที่สำคัญมันต้องสูญเสียลูกของมันด้วย ผลบาปจึงรุนแรง แม้ดูเป็นการประกอบเหตุเพียงเล็กน้อยก็ตาม มนุษย์เราส่วนมากเกิดมาพร้อมกับความรู้ที่ยังไม่ สมบูรณ์ ในแต่ละวัน ในแต่ละช่วงของชีวิต เราอาจเผลอผิด พลั้งไปทำเหตุแห่งอกุศลเอาไว้ ดังนั้นในพระพุทธศาสนาจึง สอนให้ดำรงตนด้วยความไม่ประมาท ให้หมั่นสั่งสมกรรมดี คือ บุญกุศลเอาไว้มากๆ บาปกรรมที่เผลอผิดพลั้งไปจะได้ตามส่ง ผลไม่หัน มีผู้รู้ท่านเปรียบเทียบให้ฟังว่า บุญเปรียบเสมือนน้ำ บาปเปรียบเสมือนเกลือที่มีรสเค็ม และเรามีเกลือ ๑ ช้อนโต๊ะ นำ เกลือไปใส่ในน้ำ ๑ แก้ว น้ำซึ่งมีปริมาณน้อย จึงทำให้เกลือ ส่งผลมีรสเค็มได้ แต่ถ้าเรานำ เกลือช้อนนั้นไปใส่ในแท็งก์น้ำ ขนาดใหญ่ แล้วลองซิมลู น้ำนั้นมีรสจืดสนิท ถามว่า แล้ว เกลือยังอยู่ไหม? ตอบว่า ยังอยู่ แต่เกลือไม่สามารถส่งผลคือ รสเค็มได้ เพราะน้ำมีปริมาณมากกว่า ทุกๆ ชีวิตล้วนเป็นทายาทแห่งกรรม ผู้ที่รักตน หวังให้ตนเองดำรงชีวิตอยู่ด้วยความผาสุก จึงควรเร่งทำ แต่ กรรมดี เพียรสั่งสมผลบุญไว้เสมอและระลึกถึงบุญนั้นบ่อยๆ เพื่อจะได้เป็นบุญฤทธิ์ ดีดตามป้องกันไม่ให้ฤทธิ์ของบาป อกุศลตามได้ทันและมีช่องส่งผลที่ไม่ดีแก่เราได้