การค้นหาความหมายในชีวิต : หน้า 17/120

ไม่เข้าใจคำถามในหัวใจ ได้แต่อาศัยท่านเป็น ที่พักพิงที่พึ่งทางกายเท่านั้น....ลูกอาจจะถาม ว่าแล้วในวัยนั้น...จากเด็ก...สู่วัยผู้ใหญ่...ทางใจ แม่....ได้ใคร....ที่ไหน....อะไร...เป็นที่พึ่งให้อาหาร ใจกับแม่....ตัวภายในของแม่ไงลูกที่เป็นคู่แฝดที่ เกิดมากับกายภายนอกของแม่ แต่ในระยะนั้น กายภายในของแม่เป็นกายที่ยังไม่ได้รับการ ขัดเกลา หรืออบรมจนดี เพียบพร้อมด้วย คุณสมบัติของกัลยาณมิตรที่จะเป็นมิตรแนะนำ ชักจูงแม่ไม่ให้พลาดในชีวิต ชีวิตที่ผ่านมาจึง ผิดพลาดเสียมาก ซึ่งแม่มองย้อนกลับไปทีไร ได้แต่สมเพชละอายตัวเองมาก แต่ตัวภายใน ของแม่ก็ไม่เลวนักหรอกลูก เพราะแม่กลับตัว ทันจากความพลาดทั้งหลาย ชีวิตของแม่ที่ ผ่านมาจึงเต็มไปด้วยประสบการณ์ที่ทั้งดีและ ไม่ดี มีความสับสน และเจ็บปวดที่ได้เรียนรู้นิสัย ของคน และจำต้องปรับตัวเสมอเพื่อความ อยู่รอด แม่เริ่มมองหาเพื่อน หรือมิตรที่ดี พอที่ แม่เกิดความเบื่อหน่ายสังคม ไม่คบใคร อีกเลย เก็บตัวเงียบไม่มีเพื่อนเที่ยว เพื่อนคุย หรือเพื่อนร่วมงาน มีแต่คนคุ้นหน้าที่จำเป็น เพื่อการดำรงชีวิตอยู่ แม่กลับไปมีชีวิตอยู่ เหมือนเดิม คือ เดินคนเดียว คุยกับตัวเอง แม่ ใช้เวลาที่เหลือกับเครื่องดนตรี หนังสือที่เกี่ยว กับปรัชญา ศาสนา จะประคับประคองแม่ให้มีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้ ต้องอยู่ร่วมที่ทำงาน จำเป็นจะต้องพูดสื่อสาร อย่างผาสุก แต่ความที่แม่ไม่เคยได้รับการ สั่งสอนถึงคุณสมบัติของมิตรที่ดี ที่แท้ ที่ขนาน นามเรียกว่า “กัลยาณมิตร” แม่จึงไม่รู้ว่า สมควรจะคบหาใกล้ชิดรักใคร่มิตรที่มีคุณ สมบัติเช่นไร บุคคลที่เข้าใกล้มาเป็นมิตรแม่ จึงมีจำพวกพูดจาไพเราะ เยินยอความดี เที่ยว สนุก คุยสนุก และพร้อมที่จะรับความช่วยเหลือ แม่เริ่มสนใจศาสนาพุทธอย่างจริงจัง โดยเริ่มต้นการพูดคุยกับครูสอนดนตรีไทย และหนังสือท่านพุทธทาสแม่เริ่มได้กลิ่นอาย จากแม่ สิ่งใดที่เป็นข้อบกพร่องของแม่ มิตร ของคำตอบที่แสวงหาแต่ยังไม่ชัดเจนมั่นคง ในยามนั้นมิได้ตักเตือน หรือช่วยแก้ไข แต่ กลับสนับสนุนให้แม่กระทำในสิ่งนั้น และชี้แจง จนเห็นเป็นดี ในช่วงนั้นแม่ทิ้งเพื่อนในตัวแม่ เสียสิ้น ไม่เคยฟังเสียงลึก ๆ ภายในตนที่ ตักเตือนมิให้ถลำลึกลงไปในความไว้วางใจคน แม่เริ่มสับสนกับคุณสมบัติของเพื่อนที่ดี แม่ เริ่มถอยตัวออกมาและมองพฤติกรรมของคน รอบตัวแม่ในช่วงนั้น พบแต่ความไม่จริงใจ การนินทาว่าร้าย ความอิจฉาริษยา การ เหยียบย่ำซึ่งกันและกัน จนแม่คิดว่าคนเราไม่ เคยเห็นใครดีนอกจากตัวเราเอง ต่างใส่หน้า กากหรือที่เราเรียกว่ามารยาทเข้าหากัน มีนาคม ๒๕๓๑ เท่าที่ต้องการจากปรัชญาของท่านพุทธทาส แม่เริ่มคิดว่าชีวิตที่เกิดมามีแต่ความ โศกเศร้า พลัดพราก เศร้าหมองไม่ชุ่มชื่น แห้งแล้ง แม่เริ่มหงุดหงิด หม่นหมอง อ่อนเพลีย และท้อแท้ที่จะดำรงชีวิตอยู่ มีแต่ความแห้งแล้ง อยู่ในอก ทุกสิ่งทุกอย่างที่มองกลายเป็นสี หม่นหมอง แม้แต่แสงแดดในเดือนเมษายน ก็ยังมืดมิดในสายตาของแม่ บ่อยครั้งที่แม่เคย คิด ชีวิตนี้มีแค่นี้หรือ แม่เริ่มตื่นตอนดึก นึกถึง ความตายและชีวิตหลังความตาย ความคิดนี้ เลยเถิดไปถึงคิดที่จะไปสู่ความตายก่อนเวลา สิ้นสุดของสังขาร Kalyanamitra.org แม่เริ่มเป็นบุคคลประหลาดในสายตา ของคนทั่ว ๆ ไป มีพฤติกรรมที่ก้าวร้าว ร้อนรุ่ม แยกตัวออกจากสังคม แม่ไม่สามารถจะอยู่ กับสังคมได้ หรือยอมรับใครเป็นเพื่อนได้ จนพบพ่อของลูก ซึ่งมีแต่ความสุภาพ อ่อน หวาน พื้นฐานใจที่งดงาม มองโลกในสีที่ ตรงข้ามกับแม่ มีความเมตตาต่อสัตว์ และ มนุษย์ที่อ่อนแอด้อยกว่า ด้วยฐานะและ ร่างกาย พ่อของลูกทำให้ชีวิตของแม่ในช่วงนั้น สดใส สว่างไสวด้วยสีชมพู แต่เป็นความรู้สึก สุขสมที่เหมือนเดินอยู่บนฟองสบู่ เพื่อนในตัว ของแม่ลึก ๆ ส่งสัญญาณเตือนว่า ความสุขนั้น ย่อมไม่เที่ยงแท้ แน่นอน แต่จะมีความทุกข์ รุ่มร้อนยุ่งยากเจือปนเข้ามา แต่แม่ไม่เชื่อเสียง ในตัว กลับคิดว่าหนทางนี้เป็นหนทางใหม่ ชีวิตใหม่ที่จะนำความสุขความชุ่มชื่นมา เติมใจให้เต็ม เมื่อลูกเกิด แม่ถึงรู้จักความหมายของ คำว่าห่วงของรัก ชีวิตที่แม่ได้เลือก มิได้มีแต่ ความสุขเท่านั้น กลับผสมผสานพันธะผูกพัน โยงใยของความยุ่งยาก ซับซ้อน ละเอียดอ่อน เข้ามาในชีวิตแม่ แต่ครั้งนี้แม่มิสามารถจะ ถอยออกมาอยู่กับตนเองได้เหมือนทุกครั้ง เพราะแม่มีลูกที่พึงต้องรับผิดชอบ ต้องมอบ ๑๕