การปล้นของโจรป่า : หน้า 35/120

จากไป นางกลับคิดว่า เคารพยกย่อง พากันเรียกเขาว่า ตักกบัณฑิต ซึ่ง “ฤาษีตนนี้นี่ ทนอยู่ได้ยังไงกันนะ เรา หมายถึงบัณฑิตผู้ขายนมเปรี้ยว อุตส่าห์ไม่กลับ ก็ยังทนตากแดดตากน้ำค้าง ต่อมา ได้มีโจรป่าบุกเข้ามาปล้นสะดมในหมู่ อยู่นอกศาลาได้ อยากจะรู้นักว่า คนที่ทนตาก บ้าน เมื่อปล้นทรัพย์สินเงินทองได้แล้ว พวกโจรยัง แดดตากน้ำค้างได้ จะทนมายาหญิงของเราได้ บังคับให้ชาวบ้านช่วยกันขนทรัพย์ไปส่งที่ชายป่าอีก หรือเปล่า...” ด้วย เมื่อโจรได้ของไปแล้วก็ไล่ชาวบ้านกลับ ชาวบ้าน หัวหน้าโจรก็ดังขึ้นว่า นางบังเกิดความพึงพอใจฤาษีหนุ่ม จึงเข้าไปพูด ทุกคนต่างวิ่งกลับเข้าหมู่บ้าน แต่ทันใดนั้น เสียง จาด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน แสดงอาการประเล้าประ| โลม ถูกเนื้อต้องตัว ฤาษีหนุ่มนั้น แม้จะมีวิชาอาคม มีฤทธิ์เหาะเหินเดินอากาศได้ แต่ก็ยังพ่ายแพ้ต่อ อำนาจของสตรี จึงได้ธิดาเศรษฐีเป็นภรรยา ทั้งสองอยู่ด้วยกันได้ไม่นานนัก ธิดาเศรษฐีทน ความเงียบเหงาในป่าไม่ได้จึงกล่าวว่า “ท่านคะ ท่านมีความรู้มากมายสมเป็นบัณฑิต “นางคนนั้น หยุดก่อน” ธิดาเศรษฐีหยุดวิ่ง ยืนนิ่งอยู่กับที่เหมือนถูก มนต์สะกดด้วยความกลัว นายโจรยืนเพ่งพินิจนาง พร้อมกับเอามือเชย คางนางขึ้น “ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ เป็นเมียข้าที่นี่แหละ นางคนสวย” จะมาอยู่ป่าให้ลำบากลำบนทำไมคะ สู้ไปอยู่ในเมือง ว่าแล้ว นายโจรก็พานางไปด้วย ไม่ดีกว่าหรือ จะได้ใช้วิชาความรู้ให้เป็นประโยชน์” ธิดาเศรษฐีได้รับการบำรุงบำเรอจากนายโจร ฤาษีหนุ่มมีความเห็นคล้อยตามนาง จึงละเพศ อย่างดี จนลุ่มหลงในกามรสของนายโจรไม่ต้องการ ฤๅษีพากันไปปลูกกระท่อมอยู่ที่หมู่บ้านชายแดน กลับไปเป็นเมียของบัณฑิตอีก นางบังเกิดความคิด แห่งหนึ่ง โดยยึดอาชีพเป็นพ่อค้าขายเปรี้ยงหรือนม ว่า เปรี้ยว นอกจากนั้นเขายังเอื้อเฟื้อต่อชาวบ้านด้วยการ “สักวันหนึ่ง ตักกบัณฑิตคงต้องมาชิงตัวเรากลับ อบรมสั่งสอนให้ชาวบ้านรู้ผิดชอบชั่วดี อะไรเป็น ไปแน่ ๆ เพราะเขาเป็นคนมีฝีมือ แล้วยิ่งฉลาดอีก บุญ อะไรเป็นบาป ชาวบ้านทั้งหลายจึงต่างให้ความ ด้วย เขาคงไม่ยอมให้เราเป็นเมียนายโจรได้นานนัก มีนาคม ๒๕๓๑ ๓๓ Kalyanamitra.org