ความหวังและความผิดหวัง : หน้า 89/120

มีนาคม ๒๕๓๑ “ฉันได้ตอบคำถามหมดทุกข้อแล้วฉัน ฉันไม่ได้ คิด” เสียงของยอร์ชสั่น อธิการบดีกระแอมแล้วว่า “ฉันเสียใจในเรื่องนี้ พ่อหนุ่ม ที่นี่ไม่มีที่ เตรียมไว้ให้นิสิตชาวนิโกรเลย เท่าที่ฉันทราบ ก็เพิ่งมีเธอนี่แหละมาสมัครเป็นคนแรก” ยอร์ชหันกลับและเริ่มต้นออกเดินไปที่ประตู ไม่มี ประโยชน์อะไรที่จะพูดกันอีกแล้ว แต่อธิการบดีได้บอกให้ เขาหยุดอยู่ก่อนแล้วว่า “บอกฉันอีกที่ซิว่า เหตุไรเธอจึงอยากจะเข้า มหาวิทยาลัย เธอสำเร็จชั้นมัธยม สำหรับเผ่า ของเธอได้เท่านี้ก็ดีถมเถไปแล้ว เธอจะศึกษาใน มหาวิทยาลัยไปเพื่ออะไร ไม่มีห้องเปิดไว้ให้เธอ เลย พูดกันตรง ๆ ก็คือ ฉันเห็นว่าเป็นการเสียเวลา ของเธอเปล่า ๆ และเสียเวลาของเราด้วย” ยอร์ชได้ออกไปถึงประตูแล้ว เขาได้หันมาในขณะ นั้น และมือกำลังจับลูกบิดประตูอยู่ เขากล่าวอย่าง เรียบ ๆ ว่า อนุชนคนเมืองที่สวมเสื้อผ้าสำเร็จรูป ดูเหมือนทุกคนจะหมกมุ่นอยู่กับงานและมีกิจธุระ มาก ยอร์ชสงสัยว่า เขามาจากไหนและจะไปอยู่ที่ไหน กัน คิดแล้วก็ถอนใจใหญ่ ยอร์ชตัดสินใจว่า เขาจะ หวนกลับหลังไม่ได้ เขาระลึกถึงเวลาหลายสัปดาห์ ที่ได้รอคอยคำตอบของมหาวิทยาลัยด้วยใจเต้น ครั้นเมื่อมีคำตอบมาถึง แจ้งว่าเขาได้ทุนการศึกษา สกอลาร์ชิปด้วย เขาก็ได้บอกข่าวให้ทราบกันทุกคน คนทั้งหลายพลอยดีใจด้วยกับเขา เขาได้ไปหา “เวลาเป็นของพระเจ้า ที่ฉันจะเข้ามหาวิทยา นายบิ๊กแน็ตและแน็ตก็พ่นข่าวนี้ให้ลูกค้าตัดผมทุก ลัยก็เพราะฉันมีงานที่จะต้องทำ ฉันจะต้องเตรียม ตัวไว้ให้พร้อม” เขาปิดประตูเบา ๆ แล้วก็จากไป อธิการบดี นั่งนิ่งอย่างไม่เคลื่อนไหว แล้วก็ขยับตัวฉับพลันลุกขึ้นยืน ชูมือขึ้นเหมือนกับจะเรียก ริมฝีปากขมุบขมิบเหมือนกับจะพูด อย่างไรก็ดี ประเดี๋ยวเดียวเขาก็กลับนั่งลงตาม เดิม แล้วสั่นศีรษะ นิโกร” “ฉันทำไม่ได้” เขากล่าวพึมพำ “มันไม่เหมาะแน่ ยอร์ชเดินพ้นออกไป ทีแรกไม่มีจุดหมายเลย แต่ แสงแดดอันอบอุ่นในเดือนกันยายนอาบตัวเขา กล้ามเนื้อ ที่คอค่อยหย่อนคลาย ความเจ็บปวดที่หน้าอกก็บรรเทาลง เขาได้เห็นความงดงามน่าชมของฤดูร้อนอยู่รอบตัว ถนน สายต่าง ๆ ในเมืองเล็กนี้พุ่งออกไปจากมหาวิทยาลัยเป็น รูปพัดด้ามจิ๋ว แสดงให้เห็นแถวแนวของบ้านไม้และร้าน ขายของที่กรำแดด กลมจนกร่อนเป็นจำนวนมาก ในทุก ๆ ด้านปรากฏว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งชีวิตของนิสิต นั่นร้านขายหนังสือและหอพัก โน่นคนหนุ่มไว้เคราท่าทาง เงียบขรึม สวมกางเกงพับขาสอดเข้าในรองเท้าหุ้มข้อตาม สมัยนิยม บางคนก็สวมคอตั้งด้วย เห็นได้ชัดว่าเป็น คนฟัง ยอร์ชได้ออกจากงานที่ภัตตาคาร และได้ใช้ เงินของเขาไปมากในการเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย ป้าลูซี่ได้ให้ถุงแก่เขา เขาได้ใส่เครื่องใช้ไม้สอย สองสามชิ้นในถุงนั้น ส่วนในปั่นด้ายของแม่นั้น เขาได้ฝากไว้กับป้าลูซี่จนกว่าเขาจะมีที่อยู่เป็น หลักฐาน แต่แล้ว บัดนี้เขาก็มาเป็นอย่างนี้ ยอร์ชไม่มีเงินเลย จำเป็นต้องหางานทำ เขาเดิน นึกไปคิดไปจนกระทั่งถึงชานเมือง ตรงหน้าเป็นถนน ไปต่างจังหวัด ขณะนั้นเป็นฤดูเก็บเกี่ยวพืชผล คงจะมีผู้ ต้องการแรงงาน ฉะนั้นเขาจึงเดินต่อไป คืนวันนั้น เขาไปนอนหลับสนิทอยู่ที่กองฟาง ซึ่งเป็นฟางใหม่มีกลิ่น หอม ในวันต่อมาเขาก็ได้งานทำทันที แต่เขาคิดว่า อีกไม่เร็วก็ช้า เขาจะต้องไปเข้ามหาวิทยาลัยให้จงได้ เวลาย่อมเป็นของพระเจ้า เวลาที่กล่าวนี้อยู่ในสมัย พ.ศ. ๒๔๒๙ (ค.ศ. ๑๙๘๖) ขณะนี้ยอร์ชได้งานทำอยู่ที่ทุ่งนา เขาได้ ทราบข่าวจากคนสนทนากันเรื่อง “ภูมิลำเนาสงเคราะห์” ข่าวมีว่ารัฐบาลจะให้ที่ดินในภาคตะวันตกแห่งแคนซัส แก่ผู้ต้องการจะอยู่ที่นั่น ทั้งนี้ดูเป็นสิ่งที่น่าปลื้มใจเหลือ หลายแก่ยอร์ช และเขาก็ได้ทำพิธีการทุกอย่างเพื่อยื่น Kalyanamitra.org ๘๗