การบรรเลงเพลงและความรู้สึกของยอร์ช : หน้า 93/120

มีนาคม ๒๕๓๑ ถึงหัวใจของมัน แล้วก็เหน็บไว้ที่รังกระดุมเสื้อ แล้วเดิน ต่อไป เวลานี้เขารู้สึกว่า “ได้ประดับกายเหมือนกับ ต้น ลิลี่ส์ ออฟ เธอะแวลเล่ย์” ทีเดียว นายมิลล์ฮอลแลนด์ได้เปิดประตูรับยอร์ชด้วยตนเอง ตามที่เขาคิด เธอไม่เหมือนกับคนอื่น ๆ มีอะไรที่แตก ต่างออกไปและหาได้ยาก ในขณะนั้นยอร์ชได้ยินแต่ ความไพเราะในน้ำเสียงของเธออย่างเดียวเท่านั้น “เชิญนั่ง ฉันยินดีที่จะบรรเลงเพลงให้ท่านฟัง” นิ้วขาวของเธอสัมผัสแป้นเสียงแล้วก็ลงมือบรรเลง เพลง เธอเลือก “เพลงโหมโรง” ด้วยสัญชาตญาณที่ แท้จริงของศิลปิน เธอตระหนักว่า เพลงเหล่านั้นจะทำ ความเข้าใจให้แก่พ่อหนุ่มวัยรุ่นผิวดำแบบบางมือยาว เรียวและตาลึกลุกโพลงได้ดี เธอบรรเลงไป ๆ และหวน ระลึกถึงความทรงจำแห่งชีวิตวัยรุ่นของเธอที่ปารีส นึกถึง ถนนใหญ่ อุทยานและน้ำพุท่ามกลางแสงจันทร์ คิดถึง วิกเต้อฮูโก้ ดูนัส และโชแปง ผู้ซึ่งได้ถอดหัวใจของเขา ออกมาวางลงที่เท้าของยอร์ชแซนด์ ในขณะที่เขาบรรเลง เพลงของเขาราวกับน้ำไหลพุ่งออกมา ระหว่างที่เธอ บรรเลงไปและบรรเลงไปนั้น เด็กผิวดำรู้สึกว่าห้องนั้น เลือนรางหายไป ตัวเขากลับไปอยู่ในป่ากับ “สัตว์ตัว เล็ก ๆ” เขากำลังนอนคว่ำฟังเสียงของลำธาร และกำลัง ประทับหน้าของเขาลงบนต้นไวโอเล็ตที่มีน้ำค้างเกาะชุ่ม อยู่ และรู้สึกว่าน้ำใสเย็นกำลังไหลลอดระหว่างนิ้วมือของ เขาไป เธอบรรเลงไป ๆ ความใฝ่ฝันอันไม่สมหวังอยู่เป็น ระยะเวลานานหลายปีค่อยประดังเข้ามาในดวงจิตของเธอ และพาเข้าไปในห้องหน้าเรือน ให้แขกพักอยู่ตามลำพัง ไปก่อน แล้วไปเรียกภรรยาของเขา ยอร์ชมองดูไปรอบ ๆ ตัว สิ่งสะดุดใจครั้งแรกอย่างหนึ่งก็คือความผิดคาด ห้องนั้นดูว่างมาก ธรรมดา “ห้องนั่งเล่น” ในสมัยนั้นมัก จะแน่นไปด้วยเก้าอี้ยาว เก้าอี้เดี่ยวต่าง ๆ ทุกแบบ และมี ภาพที่น่าเบื่อหน่ายอย่างทารุณแขวนไว้เต็มผนังห้อง ดอกไม้ขี้ผึ้งในครอบแก้วมักจะมีมากหลาย กับพระคัมภีร์ ปีหนึ่งผ่านไปแล้วก็ผ่านไปเล่า ผ่านไปทีละเรื่อง ๆ เล่มใหญ่ แอลบั้มสำหรับเก็บรูป และของประดับห้องทุก ทันใดนั้นห้องก็กระหึ่มขึ้นด้วยเสียงเพลงอันกึกก้องของ สิ่งทุกอย่างมากมาย แต่ที่นี่เกิดความรู้สึกว่าเป็นความ ศิลปินเอกบีโธเฟน ปรากฏในมโนภาพประดุจว่า ว่างอย่างโล่งโถงอยู่มาก บีโธเฟ่นกระพือปีกขึ้นสู่ท้องฟ้าแสดงความสามารถไต่เต้า “พิภพนี้ พิภพนี้เป็นของพระเจ้า เหลือบตา ครั้นแล้วเขาก็ได้เห็นปิอาโนตั้งอยู่ชิดหน้าต่างใหญ่ ภูเขาขึ้นไปสู่ความยิ่งใหญ่ ยอร์ชรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก ส่วนบนของปิอาโนเป็นแผ่นแบนเรียบมันเป็นเงา กำลัง เขาได้ยินเสียงเรียกอย่างชัดเจน ชัดเจนมาก-มาจาก ฉายสะท้อนแสงอาทิตย์ยามจะตกดินอยู่ ยอร์ชเคยได้ ภูเขาว่า เห็นภาพจากโรงเรียนมาแล้วจึงรู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร เขา เขย่งปลายเท้าเดินไปรอบ ๆ พิจารณาแป้นเสียงสีขาวและ ขึ้นไปดูทิวเขาเถิด” ดำของมัน เขากรีดนิ้วอันยาวแบบบางของเขาและ วางลงบนแป้นเสียงนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เขาตั้งท่าถอยกลับ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงหวานและรื่นเริง กล่าวออกมาอย่างนุ่มนวลว่า “ขออย่าเขยื้อน มือกับเสียงของท่านเหมาะกันดีจริง ท่านเป็นศิลปิน” ยอร์ชหันหน้ามาพบกับนางมิลล์ฮอลแลนด์ เขา ได้ฟังการขับร้องของเธอในหมู่นักร้องมาแล้ว และได้เฝ้า ดูดวงหน้าภายใต้ผมสีขาวม้วนเป็นมัดนั้น เห็นว่าเป็นจริง ยอร์ชเห็นภาพนั้นอีก อีกครั้งหนึ่งเขาได้ยืนอยู่เคียง ข้างนายแฮร์มาน จาร์ก้าร์-ความเจ็บปวด ความรวดร้าว แน่นขึ้นมาในทรวงอก เขาร่ำไห้ออกมาและใช้มือทั้งสอง ปิดหน้าตัวสั่นสะท้าน น้ำตาไหลนองนิ้วมือแล้วภาพ ทิวเขาก็หายไป อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org ๙๑