การศึกษาในวิทยาลัย : หน้า 88/120

b การศึกษาใน วิทยาลัย ยอร์ชได้พูดไว้ว่า จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ค่าโฆษณาที่มหาวิทยาลัยไฮแลนด์ได้ประกาศออกมา นั้นท่าให้เขาแลเห็นว่าความฝันของเขาคงจะเป็นผล สำเร็จ มหาวิทยาลัยไฮแลนด์อยู่ในแคนซัส เป็นมหา วิทยาลัยเล็ก ๆ ในคำประกาศที่แพร่ออกไปมีบอกว่า ผู้นั้นกล่าวว่า "เสียใจ คงต้องมีบางสิ่งผิดไปเสียแล้ว” ถ้อยคํานั้นชาเย็นและชัดเจนมาก “แต่ แต่นี่ นี่เป็นวันท่าน จดหมายของท่าน ยอร์ชหยุดพูด และแม้จะได้ข่มใจอย่างหนักที่จะ “ทำการฝึกสอนสุภาพบุรุษและสตรีในวิชาอักษรศาสตร์ ควบคุมการติดอ่างอันน่าละอายแล้ว อารมณ์อันเคร่ง และศิลปกรรมศาสตร์" ลุงเซมัวร์บอกว่า มหาวิทยาลัย นี้เป็นของนิกายเพรสไบทีเรียน” จึงเห็นชอบด้วยอย่าง จริงใจในการที่ยอร์ชจะไปเข้าเรียนที่นั่น เหตุนี้ยอร์ช จึงได้เขียนใบสมัครโดยกรอกข้อความลงตามช่องว่างที่จะ ต้องเขียนอย่างครบถ้วน แล้วนำไปส่งทางไปรษณีย์ด้วย มืออันสั่นเทา เมื่อเวลาผ่านไปพอสมควรแล้วคำตอบ ก็มาถึง ในคำตอบนั้นว่า มหาวิทยาลัยไฮแลนด์ได้ รับเขาไว้แล้ว และให้ทุนสกอลาร์ชิปเป็นเกียรติ แก่เขาอีกด้วย ต่อมาเมื่อยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์เป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาเลี่ยงไม่ยอมเอ่ย ไม่ระลึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วนี้ เลย เรื่องมีอยู่ว่าเขาได้ไปถึงมหาวิทยาลัยไฮแลนด์ด้วย ความหวังอย่างเหลือล้น และได้ถูกนำไป ณ ที่ทำงานของ อธิการบดี ห้องทำงานนั้นเป็นที่ประทับใจของเขามากที่ สุดเท่าที่เคยเห็นมา ภายในห้องมีตู้หนังสือตั้งตามผนัง และมีโต๊ะที่ขัดเป็นเงาวับ แต่สีหน้าของคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ นั้นในสายตาของเขาดูมืดมัวเลือนรางลงอย่างรวดเร็ว คำประกาศิตของผู้นี้นั่นเอง ที่ได้ทำลายความหวัง ของยอร์ชหนุ่มเสียสิ้น * Presbyterian นิกายหนึ่งของศาสนาคริสต์ฝ่ายโปรเตสแตนท์ ซึ่งใช้การปกครองโดยพระที่มีศักดิ์เท่ากันหมด เครียดก็ยังทำให้คำพูดขาดเป็นห้วง ๆ จนได้ ดูท่า มหาวิทยาลัยจะไม่รับเขาไว้และจะขับไล่เขาให้ไปเสีย แต่นั่นคงจะเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาได้รับทุนสกอลาร์ชิป จดหมายของอธิการบดีก็มีว่า “ให้มารายงานตัวในวันที่ ๑๔ กันยายน" เขาวางจดหมายที่คลี่ออกแล้วแบลงบน โต๊ะ อธิการบดีของมหาวิทยาลัยเพ่งดูลายมือชื่อของ ตนเอง ความคิดหมุนเวียนไปหมด เขาจะระแวงว่าเป็น คนนิโกรได้อย่างไร ใบสมัครที่ได้รับเมื่อหน้าร้อน ได้แสดงรายงานการศึกษาที่ดีเยี่ยมผิดธรรมดาจาก โรงเรียนชั้นมัธยมมินนิอาโปลิส นับว่าเป็นนักเรียน คนหนึ่งที่ดีที่สุดในรัฐ แต่อนิจจาเขาเป็นนิโกร มือสีดำที่เกาะโต๊ะอยู่ดูเป็นริ้วรอยและสึกหรอเพราะทำ งานหนัก ชายแขนเสื้อ กร่อนกะรุ่งกะริง ดูเป็นชาวชนบท ที่ผอมบางกะเรือกะร่า สายตาของอธิการบดีต้องเลี่ยง ออกอย่างลำบากจากสายตาที่กำลังลุกวาวรุนแรง ซึ่งเพ่ง ดูเขาราวกับจะเจาะให้ทะลุเข้าไป เพราะเหตุที่จิตใจ ของอธิการบดีกำลังหงุดหงิด น้ำเสียงของเขาที่ออกมาจึง เป็นเสียงที่ค่อนข้างกระด้าง ผิวคล้ำ” “เธอไม่ได้บอกมาในใบสมัคร ว่าเธอเป็นคน Kalyanamitra.org มีนาคม ๒๕๐๑