การเปลี่ยนแปลงของยอร์ช : หน้า 91/120

มีนาคม ๒๕๓๑ ไม่ได้ “ร้องไปเถอะ พ่อหนุ่ม พระเจ้าได้ประทาน เวลานี้เขาเป็นคนหนุ่มแล้ว ไม่เป็นคนเตี้ยเล็กและ เสียงนั้นแก่เธอ” บอบบางอีกต่อไป ภายในเวลาหกเดือนที่ล่วงมาเขาพุ่ง ขึ้นไปสูงถึงหกฟุต เขาทรงตัวและวางท่าทางได้ดีทั้ง ไว้หนวดด้วย แต่เขายังเอาชนะความอายคนไม่ได้ อย่าง ไรก็ดีเขาตกลงใจว่าจะต้องกำจัดมันออกไปในไม่ช้า เขา คิดด้วยใจอันสลดว่า คนก็เป็นสัตว์ของพระเจ้าด้วย เหมือนกัน แม้ว่าเขาจะยังนิยม “สัตว์เล็ก ๆ” ในป่า มากกว่าก็ตาม ยอร์ชระลึกถึงเหตุที่มาร์ตินสามีภรรยาได้ให้เขาไป โรงสวด และเขาตั้งใจว่าจะทำตามคำแนะนำนั้นอีก ใน ยอร์ชยิ้มกับสุภาพสตรีผู้นั้น แต่ก็ยังนิ่งอยู่จนกระทั่ง คนทั้งหลายลุกขึ้นยืนร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าพร้อมกัน จึงได้ยินเสียงของยอร์ชอีก ปรากฏอีกครั้งหนึ่งว่า เสียงของ เขาชัดเจนอ่อนหวานและเป็นเสียงของคนหนุ่ม เมื่อ เสร็จรายการแล้ว คนจำนวนมากได้หันมาหาเขา พร้อม กับยื่นมือมาให้และแสดงการต้อนรับคนร่างสูงผิวดำ แปลกหน้านั้น วันอาทิตย์ต่อมายอร์ชก็ไปโรงสวดอีก นักบวช หัวหน้าโรงสวดได้ถามชื่อเขาและกล่าวทวนในขณะที่จด วินเตอร์เน็ตมีคนผิวดำอยู่เพียงสองครอบครัวเท่านั้น เอาไว้ นักบวชหัวหน้าโรงสวดรู้ว่ายอร์ชทำงานอยู่ที่ไหน จึงไม่มีโรงสวดเฉพาะคนพวกนี้ ในวันอาทิตย์หน้าซึ่ง เป็นวันหยุด ยอร์ชได้ใช้ยาขัดรองเท้าอย่างประณีต แปรง เสื้อตัว “ดีที่สุด” สวมเสื้อเชิ้ตซึ่งซักรีดด้วยตนเองเสร็จแล้ว และตลอดสัปดาห์ต่อ ๆ มาเขาได้จัดงานอดิเรกให้ยอร์ช ทำหลายอย่าง ยอร์ชกลายเป็นคนไปโรงสวดเป็นประจำ บัดนี้ยอร์ชเข้าใจแล้วว่า การร้องเพลงนั้นส่วนมากคณะ ก็ได้ไปปรากฏตัวที่โรงสวดขนาดใหญ่ทาด้วยน้ำปูนขาว นักร้องเจ้าหน้าที่เป็นผู้ร้อง เขาเพลิดเพลินในการฟัง ซึ่งอยู่ใกล้ศูนย์กลางของเมือง ยอร์ชดอดเข้าไปอย่างเงียบ ๆ และไปนั่งอยู่ที่แถว หลัง ขณะนั้นยังไม่ถึงเวลาเริ่มรายการ เขาจึงมีโอกาส และยิ่งรู้สึกเป็นสุขมากขึ้นเมื่อเขาได้เปล่งเสียงร้อง เหลียวดูรอบ ๆ เขาสังเกตดูหมู่คนที่นั่งรวมกันอยู่บน รีบเร่งได้เสร็จสิ้นแล้ว เด็กคนหนึ่งในพวกเด็กประจำ ที่ยกพื้นใกล้ออร์แกน และตรวจดูหนังสือเพลงสวดบนม้า ข้างตัวเขา เมื่อมีประกาศเปิดรายการร้องเพลง เขาก็พลิกหนังสือหาชื่อเพลงอย่างรีบร้อน เขาชอบร้อง เพลงและคุ้นเคยกับการร้องเพลงหมู่มาแล้ว เมื่อพบแล้ว ผสมในบทสุดท้ายของเพลง วันหนึ่งภายหลังการประกอบอาหารมื้อเที่ยงอย่าง “หน้า” โรงแรมได้ยื่นหน้าเข้ามาในครัว ทำท่าทางเรียก ยอร์ชและพูดว่า “มีสุภาพบุรุษต้องการมาพบท่านในนี้ เด็กรีบออกไปโดยเร็ว ยอร์ชตกใจ ไม่มีโอกาส ก็คอยอยู่ด้วยความตั้งใจให้ออร์แกนทำเพลงนำสั้น ๆ เสีย ซักถาม ก่อนที่ยอร์ชจะปลดเอี้ยมที่เปรอะไขมันออกและ ก่อน เพลงที่จะบรรเลงนั้นชื่อ “ป้อมอันทรงอำนาจเป็นพระ เจ้าของเรา” ใช่แล้ว นางคาร์เวอร์เคยครวญทำนอง เพลงนี้ในเวลาทำงาน และบางโอกาสก็มีเสียงอันดังของ นายคาร์เว่อร์เปล่งออกมาประสานกัน ซึ่งยอร์ชรู้ในบัดนี้ ว่าเป็นภาษาเยอรมัน แต่ก็เป็นเพลงอันเดียวกันแน่นอน ยอร์ชร่วมร้องเพลงด้วยความศรัทธาตั้งแต่ต้นตาม ลำดับ ร้องไปนานพอดูจึงได้รู้สึกตัวว่านักร้องทั้งหมดพา กันหันหน้ามามองดูทางเขา แล้วเขาก็ตกใจในเมื่อสังเกต เห็นว่าคนที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขาไม่ร้องเพลงกันเลย คงมี เฉพาะคนที่อยู่บนยกพื้นเท่านั้นที่กำลังร้องอยู่ เขาจึงหยุด ร้องและมีอาการขวยเขิน แต่สุภาพสตรีตัวเล็กผมขาวนั่งอยู่ข้างหลังเขา ได้ ชะโงกมาข้างหน้า เอาพัดของเธอแตะไหล่เขาเบา ๆ แล้ว กระซิบว่า ๘๙ Kalyanamthavorn