การพบกัลยาณมิตร : หน้า 19/120

. ๔ เดือน พอเข้าเดือนเมษายน ลูกคงจำวันเกิด แม่ได้ แม่ไปที่วัดในวันเกิดของแม่ เพื่อจะถวาย อาหารเพลกับพระสงฆ์ที่วัด วันนั้นหลวงพ่อ ทัตตะไม่อยู่ แม่จึงผิดหวังเล็กน้อยเพราะตั้งใจ จะมาขอโอวาท และขอพรจากท่าน เมื่อถวาย เพลเรียบร้อยแล้ว แม่เตรียมตัวจะกลับ ก่อน จะกลับแม่มองไปที่ศาลาดุสิต เห็นพระสงฆ์ รูปหนึ่งท่านนั่งคุยอยู่กับผู้ใหญ่มีอายุและ ท่าทางสำคัญ แม่นึกว่าเป็นหลวงพ่อทัตตะ รีบเดินเข้าไป ท่านเห็นแม่เข้าจึงทำสัญญาณ ให้แม่เข้าไปหา แม่เคยเห็นท่านมาก่อนแล้ว และจำได้ว่าครั้งแรกที่ได้พบท่าน แม่มีความ รู้สึกกลัวท่าน มิใช่เป็นความกลัวเกรง หรือ หวาดกลัว แต่เป็นความรู้สึกนอบน้อม กริ่งเกรง ในอาการสำรวม ละมุนละไมของท่าน เสมือน ท่านเป็นของสูง สูงมาก ดูแล้วเหมือนมีบาง อย่างหุ้มท่านไว้ กันไว้ มิใช่พระสงฆ์พื้น ๆ ที่คนอย่างแม่จะเข้าไปละลาบละล้วงหรือพูด กับท่าน แม่มีความรู้สึกในตอนนั้นว่า ท่าน สูงส่งเหมาะที่จะพูดคุยกับผู้คนมีบุญมาก ๆ สะอาดบริสุทธิ์เท่านั้น แม่รู้สึกว่าแม่เป็นเพียง แค่แม่ของลูก ซึ่งเสมือนคนสุก ๆ ดิบ ๆ ไม่ดีจริง ไม่บริสุทธิ์จริง เกิดมาไม่มีบุญติดมา แต่เกิดมา เพื่อแสวงหาบุญบารมี ดังนั้นในวันนั้นท่าน เรียกให้เข้าไปหา แม่จึงสั่นมาก ๆ ตื่นเต้น... ตกใจ.....ไม่รู้จะทำตัวเช่นไรถึงจะเหมาะสม ได้นั่งปฏิบัติสมาธิแล้วทุกวัน ขณะที่ท่าน ให้พรแม่ เพื่อนในตัวแม่สั่งให้แม่หลับตา และ วางใจนิ่ง ๆ คล้อยตามเสียงท่าน แม่ยังจำได้ดี ถึงจะแปดปีมาแล้วก็ตาม ความรู้สึกขณะนั้น เป็นสุขมากลูกเอ๋ย ใจแม่เริ่มเต็มตื้นจากสิ่งที่ ขาดหาย ความทุกข์ระทม ความว้าเหว่ ความ ขมขื่น ความเศร้า เริ่มจางหายไป แต่ยัง ไม่หมดนะลูก มันยังอยู่ แต่แม่ไม่รังเกียจมัน หรือพยายามจะวิ่งหนีมันอีกแล้ว เพียงแต่ ความรู้สึกเหล่านี้ที่ยังฝังรอยอยู่ในใจมันทำร้าย แม่ไม่ได้ในตอนนั้น แม่เห็นความสว่างใน ชีวิต เห็นหนทางที่ยังไม่เคยเห็น และสิ่ง กับท่าน...ลูกเอ๋ย แม่บ้าไปเอง...น่าขันมาก... สำคัญที่สุด แม่เพิ่งรู้จักความเป็นมนุษย์ ท่านมิใช่เป็นดังที่แม่คิด ท่านมีแต่ความเมตตา ...ถ่อมตน....กรุณาต่อแม่มาก เมื่อท่านทราบว่า ในวันนั้นเป็นวันเกิดของแม่ ท่านได้ซักถาม ถึงการปฏิบัติธรรมะ หรือที่ลูกเรียกว่า นั่งสมาธิ และให้โอวาทกับแม่ว่า ให้วันนี้เสมือนเป็น จริง ๆ ในวันนั้นเอง แม่เกิดใหม่จริง ๆ ลูก แม่ตายจากความหลงผิดทั้งปวง และได้ เกิดใหม่ในพุทธศาสนาด้วยวิชชาธรรมกาย โดยมีพ่อผู้เตรียมชีวิตของการเกิดใหม่ ให้แม่คือ “พ่อทัตตะ” และพ่อผู้ให้ชีวิต วันเกิดใหม่ของแม่ ให้แม่ทำใจให้สะอาด ใหม่ในโลกที่แจ่มจ้าด้วยแสงของธรรมะ ลืมความผิดพลาดทุกอย่างทั้งหลายที่ คือ “พ่อธัมมชโย” ผ่านมา เพราะไม่รู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ดีขอให้ ทิ้งเสียให้หมด และยึดพระรัตนตรัยเป็น ที่พึ่ง เป็นผู้ได้กำเนิดใหม่ในโลกของ ธรรมะ และท่านให้แม่เริ่มบันทึกประวัติ ชีวิตที่เกิดใหม่ของแม่ภายหลังจากที่แม่ มีนาคม ๒๕๓๑ ลูกเอ๊ย! นับแต่วันนั้น....จนวันนี้...แปดปี ที่ชีวิตแม่ได้เกิดใหม่ในธรรม เหมือนเด็กแปด ขวบที่เกิดมาสร้างบารมี อายุในทางธรรมะ เท่ากับอายุของลูกที่เกิดมาในโลกมนุษย์ ลูกมี แม่เป็นที่พึ่งทางกายประคับประคองปกป้องให้ Kalyanamitra.org เติบโตพ้นจากภัยทั้งปวง แต่แปดปีที่ผ่านมา ของแม่ แม่มียอดกัลยาณมิตรทั้งสองท่าน คอยประคับประคองปกป้องให้แม่พ้นจาก ภัยของกิเลสตัณหา และชี้หนทางที่แม่จะ เข้าไปถึงกายธรรมภายในของแม่ ซึ่งเป็น กัลยาณมิตรของแม่ที่เกิดกับแม่มาตลอด แต่แม่ยังเข้าไม่ถึงจนได้พบหลวงพ่อธัมม ชโย ลูกได้รู้จากบันทึกแล้วว่าใครคือ กัล ยาณมิตรที่สุดประเสริฐของแม่ ลูกเองก็คุ้นเคย ได้รับความเมตตาจากท่านตลอดมา คงรู้แล้ว ซินะ ยามใดที่ลูกมีทุกข์หรือมีปัญหา นอกจาก แม่แล้ว ใคร...ที่ไหน...ที่ลูกจะวิ่งไปฝากชีวิต ไว้ได้ ชีวิตของลูกจะมั่นคงปลอดภัย ท้องฟ้า ของลูกจะแจ่มใสตลอดกาล รักลูก แม่แดง ๑ ๑๗