ความประทับใจในวัดพระธรรมกาย : หน้า 79/120

และดอกไม้ไปวัดด้วยตนเอง จึงเป็นอันว่าดิฉัน ได้ไปร่วมงานกฐินที่วัดพระธรรมกายเป็นครั้ง แรก จำได้ว่าเป็นปี พ.ศ. ๒๕๒๗ พอไปครั้ง แรกก็รู้สึกติดใจทันที” “อะไรทำให้คุณวิลาวัลย์ติดใจวัดพระ ธรรมกายคะ?" “ติดใจการนั่งสมาธิค่ะ นั่งวางใจที่ ศูนย์กลางกายตามเสียงหลวงพ่อธัมมชโย รู้สึกเป็นสุขกาย สุขใจมาก พอจิตสงบก็รู้ สึกซ่าที่ศีรษะ เย็นสบาย... มองดูทิวทัศน์ บางครั้งเมื่อดิฉันต้องการพาลูก ในบริเวณวัดก็สวยงาม สะอาดสะอ้าน คนที่ ไปวัดก็ล้วนแต่แต่งชุดขาวสะอาดตา ใบหน้า ยิ้มแย้มแจ่มใส ถึงแม้จะมีสาธุชนไปวัด จำนวนมาก แต่ทุกคนก็อยู่ในระเบียบเรียบร้อยดี มาก ดิฉันคิดว่าวัดจัดระบบดีนะคะ จึงทำ ให้คนจำนวนมากอยู่ในระเบียบดี...เอ้อ...ดิฉัน อยากจะพูดว่า คนไปวัดพระธรรม กายนอกจากได้ฟังธรรมะได้ทำบุญแล้ว ยังได้ฝึกตัวเองให้มีระเบียบอีกนะคะ” คุณวิลาวัลย์เล่าถึงความหลังด้วยความเป็น สุขพร้อมทั้งเสริมต่ออีกว่า “ตั้งแต่นั้นมาดิฉันก็ไปวัดเกือบทุกวัน อาทิตย์ พาลูกสองคนไปด้วยค่ะ” มารผจญ คนเราส่วนมากที่ตั้งใจจะทำดีก็มักจะมี อุปสรรคขัดขวางเสมอ แม้ในพุทธประ วัติก็ปรากฏว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก่อนจะ ตรัสรู้ ต้องทรงผจญมารอย่างหนักหนาสาหัส และตลอดเวลาที่พระองค์ทรงออกประกาศ พระศาสนา ก็ถูกมารรบกวนโดยตรงบ้าง โดยทางอ้อมบ้าง บรรดาสาวกทั้งหลายก็ถูก รบกวนด้วยกันทั้งสิ้น ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่อง แปลก ที่คุณวิลาวัลย์จะถูกอุปสรรคขัดขวาง การสร้างบุญกุศลบ้าง และผู้ขัดขวางก็มิใช่ใคร อื่นนอกเหนือไปจากสามีของเธอเอง คุณ ธงชัย วิเศษพันธุรังษี เกี่ยวกับเรื่องนี้คุณวิลาวัลย์เล่าว่า “ตอนแรก ๆ ที่ไปวัด คุณธงชัยก็ไม่ว่า มีนาคม ๒๕๓๑ ไปวัด ก็ต้องแสร้งทำเป็นว่า จะพาลูกไปเที่ยวตามศูนย์การค้า แล้วนําเสื้อผ้าชุดขาวสำหรับ ไปวัดซ่อนไว้ในกระโปรงท้าย รถยนต์ เมื่อถึงวัดแล้วจึงเปลี่ยน เสื้อผ้าเป็นชุดขาว ก่อนกลับ บ้านก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าสี เหมือนตอนออกจากบ้าน อะไร แต่ภายหลังเมื่อดิฉันพาลูกไปวัดบ่อยขึ้น คุณธงชัยก็ห้ามพาลูกไปวัด ห้ามลูกสวดมนต์ ทำวัตรเย็น ทั้ง ๆ ที่ลูกสวดมนต์ทำวัตรได้และ สวดคาถาชินบัญชรได้ตั้งแต่ยังอ่านหนังสือ ไม่เป็น บางครั้งเมื่อดิฉันต้องการพาลูกไปวัด ก็ต้องแสร้งทำเป็นว่าจะพาลูกไปเที่ยวตาม ศูนย์การค้า แล้วนำเสื้อผ้าชุดขาวสำหรับ ไปวัดซ่อนไว้ในกระโปรงท้ายรถยนต์ เมื่อถึง วัดแล้วจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดขาว ก่อนกลับ บ้านก็ต้องเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสีเหมือนตอนออก จากบ้าน ต่อมาภายหลังเมื่อคุณธงชัยรู้ความ จริงก็ห้ามลูกไปวัด ดิฉันก็เลยต้องงดไปวัด การสวดมนต์ทำวัตรและนั่งสมาธิก็จะทำเฉพาะ เวลาที่คุณธงชัยไม่อยู่บ้าน ได้แต่อธิษฐาน ทุก ๆ วันให้เข้ามีความคิดเป็นสัมมาทิฐิเสียที” “เหตุใดคุณธงชัยจึงขัดขวางการไปวัด ของภรรยาและบุตรคะ?” คุณธงชัยมีสีหน้าเหมือนผู้สำนึกผิด เขายิ้มเก้อ ๆ ก่อนที่จะตอบว่า “ตอนนั้นผมแอนตี้วัดพระธรรมกายมาก ผมรู้สึกไม่พอใจวัดเพราะดูเหมือนว่า ภรรยา ของผมจะหายใจเป็นวัดพระธรรมกายที เดียว ชมวัดว่าดีอย่างนั้นอย่างนี้ จะพูดเรื่อง อะไรก็ต้องวกเข้าไปหาวัดพระธรรมกายจนได้ ผมเลยรู้สึกอิจฉา รู้สึกเหมือนถูกแย่งความรัก” คุณธงชัยหยุดกระแอมแก้เก้อก่อนที่จะกล่าวต่อ ไปว่า “ผมนึกว่าตัวเองบกพร่อง ก็พยายาม พิจารณาตัวเอง ผมยังถามภรรยาเลยว่า ผมบกพร่องอะไรทำไมคุณจึงอยากจะไปแต่ วัดพระธรรมกายนักหนา" “คุณธงชัยมีเหตุผลอย่างอื่นอีกหรือไม่ ที่ห้ามลูกไปวัด?” “ผมเคยได้ยินว่าพระที่วัดพระธรรมกาย แต่ละองค์ ล้วนแต่ปวารณาตัวบวชอุทิศชีวิต ให้พระศาสนากันทั้งนั้น ผมก็เลยเกรงว่าขึ้น ปล่อยให้ลูกไปวัดบ่อย ๆ ลูกจะติดวัด โตขึ้น จะบวชตลอดชีวิต” C ๗๗ Kalyanamitra.org