การบรรยายในมหาวิทยาลัย : หน้า 26/120

สารคดีจากต่างแดน จดหมายจากอังกฤษ เมตตานนฺโท ภิกขุ ต่อจากฉบับที่แล้ว อาคารเรียนรวมของมหาวิทยาลัย แห่งนี้ มีขนาดใหญ่โต ส่วนหนึ่งเป็นยิมเนเซียม สำหรับเล่นกีฬาในร่ม เป็นอาคารที่ค่อนข้าง ใหม่ บางส่วนยังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง นาน ๆ จะได้ยินเสียงสว่านไฟฟ้า หรือเครื่องมือ ก่อสร้างกำลังทำงานดังมาเป็นระยะ ๆ อาตมาเดินฝ่ากลางห้องบรรยาย ผ่าน ลงมาตามทางเดินท่ามกลางอัฒจันทร์ของผู้ฟัง ตรงไปยังโต๊ะบรรยายที่เขาจัดไว้ที่หน้าห้อง มีเก้าอี้สองตัวและโต๊ะยาวตัวหนึ่ง พร้อม ไมโครโฟนหนึ่งคู่ข้างหน้า ภายในห้องเงียบกริบ อาตมาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ซ้ายมือ กัสสปะนั่ง คณะนักท่องเที่ยวหนุ่มสาวต่างชาติที่เห็น ในเมืองไทยจนเกลื่อนตา นักศึกษาหญิงคนนั้น แต่งตัว แบบเรียกว่า นุ่งชั่ว ห่มชั่ว จนอาตมา รับรองได้ว่า ถ้าเป็นในบ้านเมืองเราจะไม่มี มหาวิทยาลัยใด ๆ ยอมให้เข้าเรียนอย่าง เด็ดขาด แม้ว่าจะให้อิสรภาพแก่นักศึกษาสัก เพียงใดก็ตาม ที่นั่งปะปนอยู่ในหมู่นักศึกษาก็คงเป็น อาจารย์ เพราะดูจากความอาวุโสและอากัป กิริยาที่สำรวมมากกว่า หลาย ๆ คนมาจาก กลุ่มนักวิชาการที่อาตมาได้พบมาแล้วเมื่อ วันก่อน อาตมาพยายามมองหาศาสตราจารย์ นักอนาคตวิทยาท่านนั้นสักเพียงใดก็ไม่พบ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าประหลาดใจอะไรนัก พอกัสสปะพูดแนะนำอาตมาเสร็จ อาตมาเริ่มการบรรยาย โดยเปิดฉากด้วย คำทักทายที่เตรียมไว้ในภาษาโปรตุเกส หวัง ในใจว่าผู้ฟังคงจะแสดงความชื่นใจออกมา ให้เห็นบ้าง แต่ค่อนข้างผิดคาดที่ทุกคนกลับ เงียบกริบมิได้แสดงความยินดียินร้ายอะไร ออกมาเลย อาตมาจึงพูดอารัมภบททั้งหลาย ให้สั้นลง ตรงเข้าสู่เนื้อหาสาระของการฝึก สมาธิ การพูดในครั้งนี้เป็นเรื่องผิวเผินที่สุด ข้างขวามือของอาตมา ขณะที่กัสสปะเริ่มพูด แนะนำเปิดรายการ อาตมาก็ใช้เวลานั้น ศึกษาผู้ฟังและสภาพแวดล้อมโดยทั่วไป ห้องประชุมนั้นแน่นจนไม่มีที่นั่งเหลือ คนที่ เข้ามายังต้องยืนฟังกันอยู่ด้านหลัง หรือตาม ทางเดินบ้างก็มี ผู้ฟังส่วนใหญ่เป็นนักศึกษา ทั้งชายและหญิงพอ ๆ กัน ส่วนใหญ่เป็นชาว ผิวขาว คนผิวดำ ผิวสีน้ำตาล หรือผิว เหลืองแบบชาวจีน หรือญี่ปุ่น มีปะปนกัน เข้ามาบ้างประปราย การแต่งกายของ นักศึกษานั้นไม่มีแบบแผนอย่างใดอย่างหนึ่ง โดยเฉพาะ เนื่องจากไม่มีระเบียบของมหาวิทยาลัย ในเรื่องนี้ ทุกคนแต่งตัวตามสบาย เหมือน ๒๔๘ - กรุงบราซิเลีย (Brasilia) เมืองหลวงของประเทศ บราซิล Kalyanamitra.org มีนาคม ๒๕๓๑