การให้อภัยและการบวช : หน้า 37/120

มีนาคม ๒๕๓๑ www คำนี้เท่านั้น จึงทำให้นายโจรรู้สึกแปลกใจมาก “หยุด ลากมันมานี่ซิ” นายโจรสั่งให้หยุดโบย แล้วสอบถามความเป็น มาของคำทั้ง ๔ คำนั้น ตักกบัณฑิตจึงเล่าเรื่องราวทั้ง หมดให้นายโจรฟัง นายโจรจึงได้คิด “นางคนนี้ช่างเลวจริง ๆ ตักกบัณฑิตทั้งช่วย ชีวิต ทั้งเลี้ยงดูนาง นางยังคิดฆ่าได้ ต่อไป นางคงหา ทางฆ่าเราได้เหมือนกัน คนอย่างนี้ อยู่ต่อไปก็หนัก แผ่นดินเปล่า ๆ” นายโจรจึงเข้าไปปลุกนางให้ตื่น แล้วกล่าวว่า “ฉันจะฆ่าไอ้หนุ่มคนนั้นที่หน้าบ้าน เราไปด้วย กันเดี๋ยวนี้เถอะ” เมื่อมาที่หน้าบ้านแล้ว นายโจรบอกให้นางจับ มือตักกบัณฑิตไว้ ขวัญ แล้วเชิญให้นอนพักผ่อน ตักกบัณฑิตอยู่พักรักษา ตัวได้ ๒-๓ วันก็เตรียมตัวออกเดินทาง “ท่านจะกลับไปที่หมู่บ้านใช่ไหม ข้าจะไปส่ง” นายโจรถาม “เปล่าหรอก เราไม่ปรารถนาจะครองเรือนอีกต่อ ไปแล้ว เราจะไปหาที่สงบบวชเป็นฤาษีบำเพ็ญเพียร ภาวนาต่อไป” ตักกบัณฑิตตอบ “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปกับท่านด้วย” นายโจรตอบพร้อมกับเดินทางติดตามไปบวช เป็นฤาษีด้วยกัน จนกระทั่งได้สำเร็จอภิญญา ๕ สมา บัติ ๘ เมื่อสิ้นชีวิตละโลกไปแล้ว ได้ไปเกิดในพรหมโลก ทั้งคู่ เรื่องนี้เป็นอดีตชาติชาติหนึ่งของพระสัมมา สัมพุทธเจ้า ซึ่งพระองค์ถือกำเนิดเป็นตักกบัณฑิต “เธอจับมือมันไว้ให้ดี ๆ อย่าให้มันล้มลง ส่วนผู้ที่เป็นโจรป่าก็คือพระอานนท์นั่นเอง ไปนะ ฉันจะส่งมันไปลงนรกเดี๋ยวนี้แล้ว” นายโจรทำที่เหมือนจะฟันตักกบัณฑิต แล้ว เงื้อดาบฟันนางขาดสองท่อนในนาทีนั้น จากนั้นนายโจรให้สมุนเช็ดตัวทำแผลให้ตักก บัณฑิตแล้วจึงขอขมา ตักกบัณฑิตให้อภัยไม่ถือ โทษ ซ้ำยังสอนหลักธรรมให้นายโจรรู้ผิดชอบชั่ว ดีอีก นายโจรนำข้าวปลาอาหารอย่างดีมาเลี้ยงรับ หลาน ๆ ฟังนิทานเรื่องนี้แล้ว อย่าเอาเยี่ยงอย่าง “นางตัวร้าย” นะคะ แต่จงเป็นผู้ที่มีน้ำใจเอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ พูดจาไพเราะ มีกิริยามารยาทเรียบร้อย มีความซื่อสัตย์จริงใจ แล้วหลาน ๆ จะเป็นที่จดจำ และที่รักของทุก ๆ คนค่ะ น้าอี๊ด |Kalyanamitra.org