เส้นทางชีวิต : หน้า 116/120

หน้าสุดท้าย ๑๑๘ เส้นทางชีวิต...เวลาย่อมนำพาเด็กเล็กก้าวไปสู่วัยหนุ่มสาว แล้วย่างเข้าสู่วัยชราเป็นอย่างนี้เสมอ แต่โลกใบเก่านี้ ก็ไม่เปลี่ยนแปลง คนหลายคนที่มีความสามารถ ยามที่ชีวิตรุ่งเรืองเพลิดเพลินด้วย ลาภ ยศ สุข สรรเสริญ ห้อมล้อมไปด้วยพวกพ้อง บริวารอย่างมากมาย แต่เมื่อใดประสบกับความเสื่อมของชีวิต ทำให้เกิดความท้อแท้เบื่อหน่าย ดุจดังความทุกข์ทั้งหลาย ถมทับทวีเข้ามาในวิถีชีวิต ทำให้ขาดความเชื่อมั่นตนเอง ทั้งที่ปกติแล้วเป็นคนที่มีความสามารถมาก เพราะเขาเหล่านั้นไม่ เรียนรู้โลกอย่างแท้จริง แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร ที่ยืนอยู่ ณ จุดใด มุมใดของโลก สิ่งที่ทุกคนหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็คือ มีลาภ เสื่อมลาภ มียศ เสื่อมยศ มีสุข ก็มีทุกข์ และมีสรรเสริญก็มีนินทา ซึ่งเรารู้จักกันว่า โลกธรรม ดังนั้นเราต้องยอมรับความจริงกันเถิด และรู้เท่าทัน เมื่อประสบกับตนเอง จงรับรู้ว่าโลกธรรมนั้นเป็นของธรรมดา ที่มีอยู่ในโลก เราจะได้เรียนรู้โลกนี้ดีขึ้น เมื่อมีทุกข์หรือความเสื่อมทั้งปวง ชีวิตเราจะได้ไม่เป็นทุกข์ซ้อนทุกข์ ไม่หวั่นวิตกใด ๆ ทั้งสิ้น แล้วจึงแสวงหาหนทางแก้ไขดีกว่า เมื่อเกิดปัญหา เราต้องใช้ปัญญาแก้... โปรดหยุด นิ่ง คิด..... อย่าใส่ใจกับโลกธรรมนั้น พึงระลึกเสมอว่า คนทั้งโลกนี้ไม่มีใครสมบูรณ์ และอย่ากังวลว่า จะให้คนอื่นปรับตัวให้เข้ากับเรา แต่เราควรปรับตัวเองเพื่อให้เข้ากับคนอื่น จะง่ายกว่า ซึ่งจะทำให้เราสบายใจ สิ่งสำคัญและเป็นวิธีการที่ดีที่สุด เพื่อเรียกพลังความเข้มแข็ง กำลังใจของเรากลับคืนมาและสร้างปัญญา เพื่อ การแก้ไขปัญหาชีวิตทั้งหลาย....นั่นคือการฝึกสมาธิ ทำใจให้ใสบริสุทธิ์หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย จงทำให้มากต่อเนื่องทุกวัน ในไม่ช้าพลังความคิด ความสดชื่น สติปัญญา ความสามารถของเราก็จะกลับคืนมาและดียิ่งขึ้นกว่าเดิม เพื่อการก้าวไปใน เส้นทางชีวิตอย่างผู้ชนะ ดุจดังพระผู้มีพระภาคเจ้า พระผู้ชนะมาร ภูเขาใหญ่ไม่หวั่นไหวต่อลมพายุที่พัดมาจากทิศทั้ง ๔ ฉันใด ผู้มีขันติธรรม มั่นคงในความดี ย่อมไม่หวั่นไหวต่อ โลกธรรมฉันนั้น สุธรรม ตีระวนิช Kalyanamitra.org มีนาคม ๒๕๓๑