การเริ่มต้นชีวิตใหม่ของยอร์ช : หน้า 90/120

ค่าร้องขอที่ดินนั้น เขาตั้งใจว่า หากไม่สามารถจะ เข้ามหาวิทยาลัย ได้แล้ว เขาก็จะทำธุรกิจการเพาะ ปลูกในที่ดินของตนเอง ฉะนั้นยอร์ชจึงเดินทาง "ด้วยเกวียน” ไปทาง ตะวันตก ไป ณ ตำบลอันใกล้เมืองบิเล่อร์ ในมณฑล เนสส์ เขาได้รับที่ดินหนึ่งร้อยหกสิบเอเคอร์ (ประมาณ ๕๐๐ ไร่) นับว่าเป็นที่ดีในแคนซัส เขาได้สร้างเรือนเล็ก ๆ หลังหนึ่งบนที่ดินนี้ ขณะนั้นยังไม่ถึงฤดูเพาะปลูก และ เขาก็ยังไม่มีสัตว์พาหนะ ทั้งยังไม่รู้เรื่องวิธีเตรียมดิน สำหรับการนี้ด้วย ยอร์ชจึงได้ให้ชาวไร่เลี้ยงปศุสัตว์ที่ ใกล้เคียงเช่าที่ดินไปในฤดูหนาวแรกนั้น พอถึงฤดูใบไม้ผลิ ยอร์ชก็กลับมายังที่ดินของเขา อีก และลงมือทำงานอย่างเข้มแข็ง กระท่อมของเขาตั้ง อยู่ตรงกลางทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ซึ่งมีพื้นเป็นคลื่นขึ้น ๆ ลง ๆ และอ้างว้าง ขณะนั้นตฤณชาติได้ผุดแตกบาน สะพรั่งขึ้นต่อหน้าต่อตา ในท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล และแผ่นดินอันเปลี่ยนสภาพอย่างรวดเร็วนั้น ยอร์ช เติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เขาได้สงบใจให้ความเจ็บช้ำ ความไม่สมหวังทั้งปวงที่ปรากฏในความรู้สึกของเขา เสมือนเป็นสิ่งใหญ่โตมากนั้น ให้ระงับไป เขามี เลข วินเตอร์เน็ต อาจจะเป็นนามที่มีความหมายมา จากความมอซอของบ้านเรือนอันกว่าแดดกลมอยู่ใน ท่ามกลางทุ่งหญ้าที่มีแต่โคนกอเหลืออยู่ วินเตอร์เน็ต เคยอยู่ในวิถีของการระบาดแห่งภัยธรรมชาติซึ่งได้ระบาด ทั่วไปตลอดรัฐ เช่นเดียวกับเมืองอื่น ๆ ในรัฐไอโอว่า พลเมืองยังกล่าวถึงฝูงตั๊กแตนและความร้ายแรงของมันอยู่ ชาวไร่ไม่อาจรู้ได้แน่ว่ามันจะมาอีกหรือไม่ ในฤดูเก็บ เกี่ยวแต่ละครั้งต้องกังวลอยู่ด้วยใจอันเป็นทุกข์ ใน พ.ศ. ๒๕๑๖ (ค.ศ. ๑๙๗๓) ตั๊กแตนได้บินมาเป็นฝูง ๆ หนาจน บดบังแสงแดดได้" เสียงบินของมัน “ดัง ราวกับเสียงน้ำตก” เมื่อมันผ่านพ้นไปแล้ว ปรากฏว่า “แผ่นดินถูกกวาดราบเรียบราวกับถูกไฟที่สามไหม้ทุ่งหญ้า อันกว้างใหญ่” มันระบาดเข้ามาอีกใน พ.ศ. ๒๕๑๗ (ค.ศ. ๑๘๗๔) และใน พ.ศ. ๒๕๑๙ (ค.ศ. ๑๘๗๖) แล้วชาวไร่จำนวนมากก็เลยขายหรือทิ้งที่ดินไป เมือง ถูกทอดทิ้งจนเกือบจะเหมือนหมู่บ้านร้างไปทีเดียว ชาวไร่ที่ยังคงอยู่ต้องเผชิญหน้ากับงานอันร้ายกาจ แต่ก็หลายปีมาแล้ว จนบัดนี้สิ่งทั้งหลายก็ยังคงถูกทอดทิ้ง อยู่เฉย ๆ ต้นค็อตต้อนวัดและซอฟต์ เมเปิ้ลทรี ยังไม่ รูปร่างสูงและใหญ่โตขึ้น จิตใจของเขาสูงขึ้นและ ถูกแตะต้องเลย ข้างหน้าเรือนก็ยังไม่มีสวนดอกไม้และ เจริญก้าวหน้าราวกับมีปีกบิน ในภายหน้าการ ตำหนิเยาะเย้ยหรือล้อเลียน จะไม่ทำให้เขาหวั่นไหว แต่อย่างใดอีกต่อไป ลักษณะที่ดินของยอร์ชเป็นดินที่เลวสำหรับทำการ สนามหญ้า การดำรงชีวิตเป็นไปได้ด้วยความยากลำบาก คนในครอบครัวตื่นนอนกันในเวลาห้านาฬิกา และเวลา ก็เสียเปล่าไม่เป็นประโยชน์แก่การงาน ค่าครองชีพมีค่า ถูก เงินสองหรือสามดอลล่าร์ก็อาจซื้อมันฝรั่งสำหรับใช้ เพาะปลูก แต่ทว่าเหมาะดีที่สุดสำหรับการเลี้ยงสัตว์ ในฤดูหนาวทั้งครอบครัวได้ และมันฝรั่งก็มีอยู่จนเต็ม ทีแรกยอร์ชไม่เอาใจใส่ เขาท่องเที่ยวไปตามที่อ้างว้าง แห่งต่าง ๆ เที่ยวค้นหาต้นไม้แปลก ๆ แล้วเขียนภาพไว้ และเพลิดเพลินไปในสีสดสวยแห่งแสงตะวันตกดิน ณ ทุ่งหญ้านั้น ครั้งหนึ่งเขาเกือบจะต้องเสียชีวิตไปด้วย ความร้ายแรงของพายุหิมะแห่งแคนซัส ยอร์ชรู้สึกว่ามีความสุข เมื่อเวลาล่วงเลยไปได้ ระยะหนึ่งเขากลับรู้สึกว่าจำจะต้องจากไป เขาสังหรณ์ ว่าโรงเรียนได้รอคอยเขาอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่ง เขายัง ไม่ได้อ่านหนังสือ “หมดทุกเล่ม” แม้ว่าระยะเวลา แห่งภูมิลำเนาสงเคราะห์จะยังไม่ครบกำหนด และ ไปหมด ชาวไร่ขายข้าวโพดได้เพียงดังละสิบห้าเซ็นต์ แม่บ้านนำไข่ไปขายในเมืองได้โหลละแปดหรือเก้าเซ็นต์ เท่านั้น ยอร์ช ได้งานหน้าที่ประกอบอาหารที่โรงแรมซุลตส์ ในอินเตอร์เน็ต เขานอนที่เตียงใต้เพิงของโรงแรม อาหารของเขานับรวมเข้ากับค่าจ้างด้วย ฉะนั้นเขาจึงยอม เงินที่หาไว้ได้มาก ในวินเตอร์เน็ตถือกันว่า ความ สะดวกสบายและความสุขสำราญนั้นควรต้องนับว่า เป็นบาป ความประพฤติที่ได้ปฏิบัติจนเคยชินใน ชีวิตกำลังบ่มนิสัย ให้เป็นอัธยาศัยของยอร์ช เขา ที่ดินยังไม่เป็นสิทธิแก่เขาก็ตาม ก็รู้สึกว่าเขาจะ มีความรู้สึกอยู่เสมอว่างานที่หนักเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ต้องไปเดี๋ยวนั้น เขาจึงเก็บข้าวของออกเดินทาง ข้ามเขตแดนไปยังรัฐไอโอว่า โดยไม่อาลัยที่ดินนั้น สำหรับเขา ส่วนการปล่อยปละละเลยให้อะไร ๆ เสียไปโดยเปล่าประโยชน์นั้นเป็นบาปซึ่งจะอภัยให้ Kalyanamitra.org มีนาคม ๒๕๓