การพบปะกับมิลล์ฮอลแลนด์ : หน้า 92/120

06 ล้างมือ ประตูก็เปิดออก ชายร่างใหญ่ท่าทางรื่นเริงคน หนึ่งเข้ามา หน้าตาของเขาดูคลับคล้ายคลับคลาว่าเคย ได้พบมาแล้ว “อ้อ อยู่นี่เอง ยอร์ช ไม่ต้องหยุดงานหรอก หัว หน้าโรงสวดบอกฉันว่าท่านทำงานอยู่ที่นี่ และฉันคิดว่า จะหยุดพบท่านสักประเดี๋ยวหนึ่ง ฉันชื่อ มิลล์ฮอล แลนด์” แล้วยอร์ชก็จำได้ว่า เขาคือคนหนึ่งในจำพวกผู้ชาย ที่ได้สัมผัสมือกับเขาที่โรงสวด ยอร์ชยิ้ม ขออภัย “นี่นี่ครัวไม่สมควรเป็นที่รับแขก” ยอร์ชเริ่มด้วย “ไม่เป็นไร ฉันกับภรรยารู้ว่า ท่านคงจะว้าเหว่ มากที่นี่ และเราพอใจที่จะให้ท่านไปที่บ้านของเราบ้าง บางวันในเวลาเย็น” “เอ” ยอร์ชไม่รู้ตัวล่วงหน้ามาก่อนเลยในเรื่องที่ จะได้รับเชิญนี้ จึงไม่ทราบว่าจะพูดอะไร “ภรรยาของฉันเป็นผู้ร้องนำหมู่นักร้องเจ้าหน้าที่ โรงสวด เธอได้ยินท่านร้องเพลง และเธอรู้จักเสียงที่ดี เมื่อได้ยิน เธอเป็นนักดนตรี ได้รับการฝึกฝนมาจากต่าง ประเทศ” “ท่านหมายความว่า ฉัน” ยอร์ชหยุดกล่าว ความคิดที่ผุดขึ้นในสมองของเขารู้สึกว่าจะฟุ้งเกินควร “ท่านเข้าใจแล้ว ใช่ ภรรยาฉันว่า ท่านมีเสียง ดี เป็นเสียงที่มีกังวาน” ได้" “เมื่อสองสามปีก่อน แม้แต่เพียงจะพูดฉันก็พูดไม่ “อย่างนั้นหรือ” นายมิลล์ฮอลแลนด์แสดงสีหน้า ว่ามีความสงสัย “นั่นยิ่งทำให้เด่นมากยิ่งขึ้น เมื่อไรท่าน จึงจะไปได้” เมื่อได้นัดหมายกำหนดวันที่จะไปในตอนเย็น และได้แจ้งทิศทางที่จะไปยังบ้านของเขาแล้ว นายมิลล์ ฮอลแลนด์ก็จากคนหนุ่มผู้ยิ้มละไมไป ในครั้งกระโน้น คนที่มั่งมีมากเท่านั้นจึงจะเดินทางไปทวีปยุโรปได้ ยอร์ช จึงลงความเห็นว่า มิลล์ฮอลแลนด์สามีภรรยาทั้งสองคน จะหรูหรามาก นางมิลล์ฮอลแลนด์เป็นนักดนตรีที่ได้รับ การฝึกฝนมาดีแล้ว เธอได้สังเกตเสียงของเขา และบัดนี้ กำลังเชิญเขาไปที่บ้าน เช่นนี้เป็นโชคดีอย่างน่าพิศวง ครั้นแล้วเย็นวันสำคัญก็มาถึง ชะรอยเป็น ครั้งแรกในชีวิตที่ยอร์ชได้คิดว่าเสื้อผ้าของเขามีไม่พอใช้ เขาได้ทำการซ่อมแซมรอยขาดที่รองเท้าอย่างระมัดระวัง แล้วทาด้วยน้ำมันหมูผสมกับเขม่าเตาไฟ เครื่องแต่งกาย ของเขาสะอาดเพราะเขาได้ซักและรีดเองทั้งเสื้อและ กางเกง เขาถูมือเสียจนแสบผิวหนัง แต่เมื่อยอร์ชได้เริ่มออกเดินไปยังบ้านที่หมาย เขาก็ยังรู้สึกไม่เป็นที่พอใจเลย ขณะนั้นอยู่ในต้นฤดูใบ ไม้ผลิ หิมะเพิ่งละลายหมดใหม่ ๆ พื้นดินยังเป็นโคลนตม อยู่ พอยอร์ชได้เลี้ยวหัวเลี้ยวอันท้ายสุด พ้นต้นเมเปิ้ลทรี ไป เขาก็ได้เห็นดอกไม้สีน้ำเงินเล็ก ๆ ซ่อนตัวเกือบมิดชิด อยู่หลังกำแพงหิน มันขึ้นอยู่โดดเดี่ยว ชูช่อของมันออก มาจากโคลนอย่างองอาจ ยอร์ชหยุดเดิน แล้วกระซิบว่า “เจ้าอยู่ที่นี่เอง คอยข้าอยู่ใช่ไหม เจ้าดอกไม้ เล็ก ๆ เอ๋ย โอ เจ้าดอกไม้สีน้ำเงินเล็ก ๆ ที่น่ารัก” ยอร์ชก้มตัวลง เด็ดออกมาอย่างเบา ๆ ระวังให้ ขาดตรงโคนก้านพอดี แล้วกำไว้ในมือ มองดูลึกลงไปจน มีนาคม ๒๕๐๑