วิชชาธรรมกาย : หน้า 34/128

ในปัจจุบัน วิ ช ช า ธ ร ร ม ก า ย เป็นที่ยอมรับของชาวพุทธ เป็ น จํ า น ว น ม า ก อาตมาจึงอยากจะ ขอให้ท่านทั้งหลาย พิจารณาดูเถิดว่า ๓๒ ก ล ย า ณ มิ ต ร “...จึงตั้งจิตต์พิจารณาดูธรรมกายในรูปกาย ด้วยการดำเนินในโพชฌงค์ทั้ง ๒ ประการ จนจิตต์รู้แจ้งแทงตลอดรูปธรรมและนามธรรมได้แล้ว จักมีตนเป็นที่พึ่ง จักมีธรรมเป็น ที่พึ่งด้วยประการฉะนี้....๒ การมีตนเป็นที่พึ่งนั้น จะเห็นได้จากอรรถาธิบายในตำรา พระสมถวิปัสสนากรรมฐานแบบโบราณนี้ ที่กล่าวว่า ตนเป็นที่พึ่งก็คือธรรมกายนั่นเอง ตรงกับ ที่หลวงพ่อวัดปากน้ำฯ ได้บรรยายเกี่ยวกับเรื่องธรรมกายไว้อย่างชัด อีกตอนหนึ่งในหน้า ๓๘๔ การตั้งฐานของลมทำจิตให้เป็นสมาธินั้น ตำรานี้ได้บอกไว้ถึง ๙ ฐานด้วยกัน ฐานที่ตั้งนั้นคล้ายกับของหลวงพ่อวัดปากน้ำมาก (ดูรูปภาพเปรียบเทียบ) จุดที่ใกล้ เคียงก็มีฐานที่เหนือสะดือ มีฐานที่ในคอ ปลายจมูก ศีรษะ แม้ในเรื่องของนิมิตก็มีอรรถาธิบาย ไว้ในหน้า ๓๙๕ ว่า “...นิมิตต์นั้นจะเป็นวงกลมก็ตาม เป็นพระพุทธรูปก็ตาม เป็นอย่าง เม็ดเพชรรัตน์ หรือดวงแก้วก็ตาม ต้องสังเกต กำหนด รักษาไว้ใช้ทำให้มาก เจริญให้ มากทำให้ชำนาญ จนสามารถบังคับนิมิตต์ไว้ในอำนาจได้จิตต์ได้ เครื่องหมายได้ ที่พัก เลื่อนภูมิดีแล้ว อย่าติดนิมิตต์...” นี้ก็ตรงกับหลักของวิชชาธรรมกาย ความอีกตอนหนึ่งหน้า ๓๗๐ มีอยู่ว่า “...พระโยคาวจรผู้รู้ว่าธรรมกายดำรงอยู่ในหทัย ประเทศแห่งสรรพภูติ ทำให้หมุนดังว่าหุ่นยนต์ ท่านจึงตั้งใจเจริญพระวิปัสสนาญาณ เพื่อให้ถึงธรรมกายเป็นที่พึ่งอันยอดเยี่ยมโดยสิ้นเชิง ถึงสถานอันสงบระงับ ประเสริฐ เที่ยงแท้ เพราะความอำนวยของธรรมกายนั้นเป็นอมตะ...” นี่ก็เป็นหลักฐานซึ่งพิสูจน์ได้ - ว่าความเชื่อในเรื่องการทำสมาธิตามแนววิชชาธรรมกายนั้น ไม่ใช่เป็นของใหม่เลยสำหรับประเทศ ไทย แต่เป็นมรดกตกทอดกันมาหลายชั่วอายุคน แต่เนื่องจากระบบการศึกษาของพระสงฆ์ นั้น เราได้ละเลยคัมภีร์โบราณนี้ไป ของที่เป็นของโบราณจึงกลายเป็นของใหม่สำหรับสายตาของ คนหลาย ๆ คน ตามหลักวิชชาธรรมกายแล้วถือว่านรก สวรรค์ นั้นมีจริง บุญ บาป มีจริง พระนิพพานมีจริง ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ครูบาอาจารย์มีคุณ บิดามารดามีคุณ ซึ่งเป็นความ เชื่อถือที่ตกทอดกันมาในหมู่ชาวพุทธ และได้ถือปฏิบัติกันอย่างมั่นคง หลวงพ่อวัดปากน้ำเป็นผู้ค้นพบธรรมกายนี้ ทั้งโดยการปฏิบัติ และตามแบบที่เคยบัญญัติไว้ในคัมภีร์โบราณนั้นเอง และท่านก็ได้ทำให้เป็นระบบระเบียบมาก ขึ้น หลักฐานในกรณีนี้ก็มีอยู่แล้ว เปรียบเทียบหลักในการทำวิปัสสนากรรมฐานในคัมภีร์ โบราณนี้กับหลักของวิชชาธรรมกายนั้น พูดได้ว่าเป็นอันเดียวกัน เป็นความจริงประการหนึ่งที่ว่า พุทธศาสนาทุกนิกายมักจะสอนเหมือนกันว่าในนิกายต่าง ๆ นั้นของตนนั้นถูกที่สุด ประเสริฐที่สุด หาใครดีเทียบเท่าของตนเองไม่ได้แล้ว ทำไมเราไม่ลอง มามองดูอย่างกว้าง ๆ ว่าพระพุทธศาสนานั้นเป็นศาสนาที่ตกทอดกันมากว่า ๒๕๐๐ ปี คำสอน นี้ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างตามกาลเวลา แต่สิ่งที่ตกทอดต่อกันมานี้ ไม่ใช่ว่าเราจะมาถือกันอย่างงมงาย เราควรจะมีเหตุผลในการศึกษา วิเคราะห์วิจารณ์กันไปว่า สิ่งนั้นทำให้ผู้ประพฤติปฏิบัติได้ค้นพบหนทางการพ้นทุกข์ กำจัดปัดเป่า กิเลสที่มีอยู่ในตัวเองให้ลดน้อยลงได้หรือไม่ และเข้ากับหลักธรรมในพระไตรปิฎกหรือไม่ ควรจะ มองอย่างกว้าง ๆ ไม่ใช่ยึดติดเฉพาะนิกายของตัวเอง และรูปแบบการปฏิบัติของตัวเอง แล้ว Kalyanamitra.org